Μικρά χριστουγεννιάτικα δέντρα

Στέκομαι μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο που μόλις έχω στολίσει. Χαρούμενη το φωτογραφίζω. Για να θυμάμαι τη στιγμή. Οχι, δεν θα το ποστάρω. Το δικό μου δέντρο δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο τα δέντρα στο Instagram. Στα social media τα χριστουγεννιάτικα δέντρα είναι πάντα μεγάλα. Ψηλά. Επιβλητικά. Ακουμπούν το ταβάνι. Τα περισσότερα αληθινά. Γεμάτα περίτεχνα στολίδια. Λειτουργούν ως δηλώσεις επιτυχίας. Ως σύμβολα διαφημιζόμενης ευτυχίας. Ως ένα ακόμα καταπιεστικό πρότυπο του ιλουστρασιόν lifestyle. Που επιβάλλει τον υπερθετικό βαθμό. Στην ευτυχία, στην επιτυχία, στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Στολισμένα σπίτια σαν να βγήκαν από σελίδες περιοδικού διακόσμησης. Φωτογραφισμένα από ειδικές γωνίες λήψης για να ανέβουν σε διάσημα προφίλ και να αναπαραχθούν σε sites. Υπερβολικοί τίτλοι για τα κλικ. Και μετά ξανά συγκρίσεις. Με τη δική σου ζωή, με τη δική σου ευτυχία, με το δικό σου χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Μία ακόμη χρονιά φτάνει στο τέλος. Απολογισμοί, αναμνήσεις, ματαιωμένες προσδοκίες, ελπίδα για όσα θα έρθουν. Ο ίδιος κύκλος από την αρχή. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να θυμηθείς πού ήσουν πέρυσι τέτοιες μέρες. Ποιος και τι σε έκανε να χαμογελάς, ποια μικρά δράματα βίωνες, τι ευχόσουν να έρθει. Ηρθε; Ποτέ δεν έρχεται όπως το είχες φανταστεί. Εντάξει, αρχίζεις να το συνηθίζεις. Ισως και να είναι καλύτερα. Μεγαλώνεις κι αυτό παύει να σε αγχώνει. Καταλαβαίνεις πιο πολλά. Οι γωνίες αμβλύνονται. Οι βεβαιότητες παύουν να σε βασανίζουν. Βλέπεις με συμπάθεια τον μικρό σου εαυτό. Θέλεις να γυρίσεις πίσω, να τον χτυπήσεις στην πλάτη και να τον διαβεβαιώσεις πως όλα θα πάνε καλά. Ακόμα κι αν τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα έχεις σχεδιάσει. Τώρα πια ξέρεις πως σπάνια έρχονται όπως τα σχεδιάζεις. Αλλά αυτό πια δεν σε στενοχωρεί. Ισως και να σου αρέσει. Εχεις μάθει πως οι εναλλακτικές διαδρομές και οι ανατροπές στο σενάριο φέρνουν πιο κοντά την ευτυχία. Αναμνήσεις από προηγούμενα ευτυχισμένα Χριστούγεννα. Με την οικογένεια. Κάποιοι δεν την έχουν πια. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερός σου φόβος. Κοιτάς τους γονείς σου να μεγαλώνουν, παρατηρείς τους όρους να αντιστρέφονται, να γίνεσαι σταδιακά εσύ ο δυνατός πόλος. Κι όμως στέκουν πάντα εκεί σαν βράχοι, να σε αντιμετωπίζουν σαν παιδί. Να ανησυχούν αν έφαγες, αν κοιμήθηκες, αν ντύνεσαι ζεστά. Χαμογελάς ασυναίσθητα και ενδόμυχα σου αρέσει που υπάρχει βάση να επιστρέφεις.

Ο χρόνος πλησιάζει στο τέλος. Παίρνεις βαθιά ανάσα. Είναι οι μέρες που θέλουν προσοχή και η διαφήμιση της ευτυχίας μέτρο. Μην πεις κάτι που θα προκαλέσει δεύτερες σκέψεις, δυσάρεστες συγκρίσεις. Ακόμα και τις πάσες στο δελτίο ειδήσεων τις διατυπώνεις με προσοχή. «Πλημμύρισαν τα μαγαζιά με κόσμο», «βουλιάζουν δημοφιλείς προορισμοί», «όλοι ξεχύθηκαν στη στολισμένη πόλη».

Ατάκες που επιμελώς αποφεύγεις να πεις. Γιατί κάποιος θα κάνει συγκρίσεις με τη δική του ζωή. Κάποιος που προτίμησε να πληρώσει λογαριασμούς, αντί για ξενοδοχείο σε δημοφιλή προορισμό. Δεν θα αγοράσει τίποτα στις γιορτές. Και ίσως να περνά μόνος αυτές τις μέρες. «Κατερίνα, πρέπει να μαγνητοσκοπήσεις ευχές για την παραμονή». «Χαρούμενα Χριστούγεννα με τους αγαπημένους μας ανθρώπους στο πλάι!». Κι αν κάποιος είναι μόνος; Γράφεις, σβήνεις, προσθέτεις. «Ακόμα κι αν περνάμε μόνοι αυτές τις ημέρες, να χαρίσουμε στον εαυτό μας το πιο ζεστό χαμόγελο για όσα δύσκολα περάσαμε αυτή τη χρονιά». Μας αξίζει.