Σύστημα

Το ντιμπέιτ έχει ξαναγίνει. Το μακρινό 2014. Σχεδόν τρεις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αποφάσισε να καταργήσει τη λίστα – που ίσχυε τα προηγούμενα 33 χρόνια – και να προσφέρει στους υποψήφιους ένα κυνήγι του σταυρού σε ολόκληρη την επικράτεια. Τότε, η κυβερνητική επιχειρηματολογία ήθελε το «μίνι θεσμικό σοκ» να αναθερμαίνει το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος για την ευρωπαϊκή κάλπη. Βέβαια, οι πιο πονηρεμένοι γνώστες των παρασκηνίων υποστήριζαν ότι έτσι οι αρχηγοί των κομμάτων γλίτωναν από τη βάσανο της συγκρότησης του ευρωψηφοδελτίου – σε μια εποχή, μάλιστα, που οι εσωκομματικοί χειρισμοί ήταν δύσκολοι για τον μικρό κυβερνητικό εταίρο. Η αντιπολίτευση είχε στηλιτεύσει τον τακτικισμό. Αλλά δεν είχε αντιταχθεί στην ιδέα – άλλωστε, το ευφυές της στοιχείο ήταν ότι μπορούσε να πλασαριστεί σαν ένα κάλεσμα στον λαό για ενεργότερη συμμετοχή. Οι επικριτικές φωνές μιλούσαν και εκείνη την περίοδο για τον κίνδυνο να μετατραπεί η διαδικασία σε πολιτικό σόου ταλέντων – επειδή οι κάθε είδους σελέμπριτις ξεκινούσαν από καλύτερη επικοινωνιακή βάση τον αγώνα για την «κινητοποίηση των ψηφοφόρων».

Εκπαίδευση

{ARX}Η σύνθεση της ομάδας των 21 που εκλέχθηκαν επιβεβαίωσε τους παραπάνω φόβους – αφού σχεδόν κανείς δεν είχε βαθιά γνώση των κοινοτικών θεσμών, ενώ μόνο ένας είχε στο βιογραφικό του ευρωκοινοβουλευτική θητεία. Επαλήθευσε, όμως, και κάποιες προβλέψεις της άλλης πλευράς. Το ποσοστό της αποχής έπεσε στο 40,67%, απ’ το 47,4% που είχε σκαρφαλώσει στις ευρωεκλογές του 2009. Οπότε, το 2019 τα ευρωψηφοδέλτια φτιάχτηκαν πάνω στο ίδιο πατρόν. Κι οι φωτογενείς – ή έστω εξοικειωμένοι με τις κάμερες – ξανακέρδισαν ένα έδρανο. Χρειάστηκε η Εύα Καϊλή και το Qatargate για να ανοίξει πάλι η συζήτηση σχετικά με τον τρόπο εκλογής των ευρωβουλευτών. Ωστόσο, ούτε σήμερα – που όλοι κουβαλούν την εμπειρία της καθιέρωσης μιας εκλογικής περιφέρειας 131.957 τετραγωνικών χιλιομέτρων – δεν εξετάζεται το ενδεχόμενο οι κομματικές έδρες να προσπαθήσουν να «εκπαιδεύσουν» τους εκλογείς στην επιλογή των κατάλληλων ανθρώπων για τη θέση. Το ενδεχόμενο, δηλαδή, ενός μεικτού συστήματος, με το οποίο οι ψηφοφόροι θα καλούνται να διαλέξουν μόνο ανάμεσα σε υποψηφίους που έχουν το υπόβαθρο να εκπροσωπήσουν στις Βρυξέλλες και την Ελλάδα και το ευρωπαϊκό γενικό συμφέρον{ARX}.