Ευκαιρία

Δεν χρειάζεται να είσαι οιωνοσκόπος, ούτε ψυχολόγος, για να καταλάβεις ότι στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί αναστάτωση. Και ένα γενικό μούδιασμα.

Πολλοί δεν καταλαβαίνουν και δυσανασχετούν. Αλλοι οχυρώνονται στη σιωπή ή στις δικαιολογίες. Ενώ αρκετοί που εκδήλωναν ενδιαφέρον να θέσουν υποψηφιότητα στις προσεχείς εκλογές κάνουν πίσω.

Μεταξύ μας, λογικό.

Αφενός τους ήλθε ουρανοκατέβατη η υπόθεση Καϊλή. Μια υπόθεση που δεν χωνεύεται, ούτε ξεπερνιέται εύκολα.

Αφετέρου η αδιανόητη γραμμή άμυνας με τους «Δούρειους Ιππους της ΝΔ» και τις «μεταγραφές αεροδρομίου» κατέρρευσε μέσα σε χαχανητά. Είναι να απορείς ποιος τα σκέφτηκε αυτά.

Αποτέλεσμα; Χωρίς κεντρικό αφήγημα, ο καθένας λέει το μακρύ του και θυμάται το κοντό του.

Ακόμη κι ο Καστανίδης που πρώτος πήδηξε από το καράβι όταν βούλιαζε, βγήκε τώρα να κάνει μάθημα σε εκείνους που το έσωσαν.

Προφανώς η κατάσταση δεν είναι εύκολη και το πλήγμα παραμένει βαρύ.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτώ ότι δεν φταίνε στο ΠΑΣΟΚ, σίγουρα δεν τους φταίει και κανείς άλλος. Μάλλον λοιπόν δεν είναι η στιγμή να κουνάνε το δάχτυλο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να πει κάτι σοβαρό και πειστικό για να αντιμετωπίσει την τρικυμία. Κυρίως όμως να το πει με ταπεινότητα και ενσυναίσθηση.

Ενδεχομένως θα έπρεπε να αναρωτηθεί αν και τι κάνει λάθος.

Θα δεχτώ ότι η υπόθεση Καϊλή το φέρνει αντικειμενικά σε δύσκολη θέση. Είναι να μη σου τύχει, που λένε. Πιθανώς λοιπόν να του κοστίσει κι ας μην φταίει.

Οι υποκλοπές όμως ήταν μια ιστορία που το ευνοούσε καταφανώς. Σχεδόν χωρίς αντίλογο. Αλλά κι εκεί πάλι χαμένο βγήκε.

Συνεπώς κάτι συμβαίνει. Και φυσικά ούτε τα μίντια φταίνε, ούτε κανείς άλλος.

Για ένα τρίτο κόμμα του 10%-11%, το ΠΑΣΟΚ έχει μια εντυπωσιακά ευνοϊκή έως φιλική μεταχείριση από τον Τύπο.

Πριν από έναν χρόνο η εκλογή Ανδρουλάκη έγινε δεκτή σχεδόν με επιφωνήματα ενθουσιασμού. Κανείς δεν τον αντιπολιτεύτηκε, κανείς δεν τον εμπόδισε, κανείς δεν τον αμφισβήτησε στη συνέχεια. Είχε την απόλυτη ευχέρεια να ανοίξει την ατζέντα του.

Αρκεί να υπήρχε ατζέντα. Δεν την είδαμε.

Από την άλλη πλευρά «ουδέν κακό αμιγές καλού». Η σημερινή δοκιμασία είναι ίσως η ευκαιρία να ξαναπιάσουν το ΠΑΣΟΚ κι ο Ανδρουλάκης το νήμα από την αρχή.

Να ξεκαθαρίσουν τι θέλουν.

Να αφήσουν κυρίως στην άκρη τις μεγαλοστομίες, τα μεγαλοπιάσματα και τις μεγαλοσύνες για να στραφούν εκεί που πραγματικά κρίνονται τα πολιτικά ρεύματα και οι παρατάξεις.

Στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού.