NON PAPER

Πειράζοντας τις λέξεις

Πρωτοκυκλοφόρησε πέρυσι, όταν ο 18χρονος Ρομά Νίκος Σαμπάνης έπεσε νεκρός από σφαίρες αστυνομικών κατά τη διάρκεια καταδίωξης. Τότε είδαμε να γράφεται το σύνθημα ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ. Και τώρα, με αφορμή τη δολοφονία του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη, ξαναεμφανίστηκε σε πανό διαμαρτυρίας, πρωτοσέλιδα εφημερίδων και «κρεμάστηκε» σε διαδικτυακά προφίλ. Ως δείγμα συμπαράστασης στους Ρομά αφού «μιλάει» στη γλώσσα τους. Εξυπνο, δεν λέω. Κι αυτός που το σκέφτηκε θα μπορούσε να κάνει καλή καριέρα σε διαφημιστική εταιρεία ως κειμενογράφος για σποτ προώθησης εμπορικών προϊόντων. Μέχρι εδώ.

Πάμε όμως και παρακάτω. Διότι ούτε οι Ρομά ούτε ο θάνατος νέων ανθρώπων ούτε τα κοινωνικά θέματα είναι εμπορικά προϊόντα όσο κι αν κάποιοι, για προφανείς κομματικούς λόγους, τα διαχειρίζονται σαν τέτοια. Τι έχει μεγαλύτερη σημασία λοιπόν; Το πώς γράφεται η «δικαιοσύνη» ή το πώς αποδίδεται; Σαφώς το πώς αποδίδεται και περί αυτού δεν υπάρχει συζήτηση. Αρα τι σημαίνει η ανάδειξη της λάθος γραφής; Προφανώς την έλλειψη εκπαίδευσης των Ρομά. Που είναι η βασική αιτία αλλά και το αποτέλεσμα της περιθωριοποίησής τους. Αυτό λοιπόν θέλουν όσοι ανεμίζουν το λάβαρο ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ; Τους Ρομά στο περιθώριο; Εξω από τα σχολεία; Χωρίς πρόσβαση σε παιδεία, σε σπουδές, σε δουλειές που θα τους βγάλουν από το γκέτο; Αυτό σημαίνει συμπαρεστέκομαι σε κάποιον; Χαϊδεύω και βάζω φωτεινά λαμπιόνα στη μιζέρια και την αποκοινωνικοποίησή του;

Βεβαίως και θέλουμε μια μη βίαιη Αστυνομία με εκπαιδευμένο προσωπικό. Τους Ρομά, αλήθεια, ως τι τους θέλουμε; Ως εξωτική ατραξιόν σε ένα φεστιβάλ πολυπολιτισμικότητας; Ως άλλοθι για να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ρατσιστές; Τι είναι καλύτερο; Να μένουν απαίδευτοι για να κανακεύουμε την αγραμματοσύνη τους ή να μάθουν γράμματα με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Ποιο είναι το πιο ουσιαστικά υποστηρικτικό μήνυμα για αυτούς; Ενα ξεκούδουνο ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ ή το «Δικαιοσύνη για τους Ρομά»; Η επικοινωνιακή προβολή της γραφικότητας μιας περιθωριακής ομάδας δεν σε κάνει μη ρατσιστή. Η καταπολέμησή της σε κάνει.

Το γράφω και παραπάνω. Σημασία έχει το πώς αποδίδεται η δικαιοσύνη. Το να γράφεται σωστά όμως είναι ένα είδος προϋπόθεσης για να απονέμεται σωστά. Από λειτουργούς της νομικής επιστήμης που για να αποδώσουν σωστά το πνεύμα πρέπει να ξέρουν πολύ καλά και το γράμμα του νόμου. Τι θέλουμε στην τελική; Δικαστήρια ή Ερωτοδικεία; Ή μήπως θέλουμε να συντηρούμε έναν λαϊκίστικο μύθο που λέει ότι τα παιδιά του λαού, τα αμόρφωτα και τα απαίδευτα είναι παιδιά μαλάματα;

Ας αφήσουν ήσυχες λοιπόν τις λέξεις και την άποψη ότι η ορθογραφία είναι αστική εμμονή. Η ορθογραφία είναι το μέσον για να κατανοήσουμε τις έννοιες που κουβαλάνε οι λέξεις. Και, αλλοιώνοντας την ορθογραφία, αλλοιώνονται και οι έννοιες. Επιτυγχάνεται δηλαδή ο στόχος κάθε δογματισμού.

Τα παιδία παίζει

Πώς κάναμε όταν ήμασταν παιδιά; Που ηδονιζόμασταν να λέμε κακές λέξεις; Που, όταν τις πρωτομαθαίναμε, τις επαναλαμβάναμε, χωρίς λόγο, για να έχουμε τη χαρά να ακούμε τον εαυτό μας να τις εκστομίζει; Ε, είναι και αυτό ένα από τα χαρακτηριστικά της αντιπολιτευτικής φιλοσοφίας του ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως εκφράζεται από τη βάση του.

Αφού λοιπόν επί ενάμιση χρόνο πορεύθηκαν με το γνωστό σύνθημα περί Μητσοτάκη (το οποίο, αν και χρησιμοποίησαν προβεβλημένοι οπαδοί του κόμματος, ουδέποτε καταδικάστηκε επίσημα), το καινούργιο παρατράγουδο του «συγκροτήματος» ακούστηκε στις πορείες διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Κώστα Φραγκούλη. Περνώντας από την πλατεία Συντάγματος όπου και το δέντρο του Δήμου της Αθήνας, έστειλαν μήνυμα στους αστυνομικούς: «Αφήσατε τα δάση να καούν για πλάκα και τώρα προστατεύετε το δέντρο του μ…..». Μπράβο, όχι, μπράβο. Πρόκειται για σπουδαία πολιτική σκέψη.

Θα πει κανείς ότι τα συνθήματα δεν είναι ακριβώς αντιπολίτευση. Ε, δεν είδα να έχει και κάτι άλλο εκτός από συνθήματα αυτή η αντιπολίτευση.