Οι απεργίες έχουν συμβάλει στη βελτίωση της κοινωνίας

Ο σεβασμός στην παράδοση, όπως μας λένε, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό στο Συντηρητικό Κόμμα. Αλλά υπάρχει μια παράδοση την οποία περιφρονεί – την απεργία: ένα μέρος της κουλτούρας και της κληρονομιάς μας την έχει δαιμονοποιήσει άγρια και ενστικτωδώς ως αντικοινωνική επίθεση στο ευρύ κοινό. Οι Τόρις είναι γνωστό ότι εκθειάζουν τις αρετές του ατομικισμού, αλλά φαίνεται ότι η συλλογικότητα ξαφνικά έχει σημασία όταν δηλώνεται εργατική δράση. Τότε, φαίνεται, η κοινωνία γίνεται κάτι που πρέπει να προστατευτεί από απαίσιες δυνάμεις.

Οι απεργίες φέρνουν ταλαιπωρία. Φυσικά και το κάνουν. Διαταράσσουν την κανονική μας ζωή, τα σχέδιά μας, τις προσδοκίες μας. Αλλά η προσπάθεια να στιγματιστεί η ίδια η έννοια της απεργίας είναι κάτι στο οποίο πρέπει να αντισταθούμε. Η απεργία – και η απειλή απεργίας – θα πρέπει να γιορτάζεται ακριβώς επειδή στηρίζει πολλά δικαιώματα και ελευθερίες που πλέον θεωρούμε δεδομένα. Οι συνδικαλιστικοί αγώνες τον 19ο αιώνα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη συντόμευση της εργάσιμης ημέρας και στον 20ό αιώνα στη δημιουργία του Σαββατοκύριακου. Στη μεταπολεμική ακμή της συνδικαλιστικής εξουσίας αύξησαν τα εισοδήματα. Οι απεργίες είναι ένα βαθύ κοινωνικό αγαθό.

Ωστόσο, πόσο λίγο ακούγεται αυτό το επιχείρημα. Το αντισυνδικαλιστικό αίσθημα είναι βαθιά ενσωματωμένο στην πολιτική μας κουλτούρα. Ενας θεμελιώδης λόγος για τους οποίους οι μισθοί είναι τόσο χαμηλοί και οι συνθήκες τόσο κακές στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι η μείωση της εξουσίας των συνδικάτων.

Μια απεργία, λοιπόν, δεν είναι αντικοινωνική συμπεριφορά, σε πορεία σύγκρουσης με τα συμφέροντα του ευρύτερου κοινού. Στειρώνοντας την απειλή της απεργιακής δράσης με αυταρχικούς νόμους, οι Τόρις κατάφεραν μόνο να αποδυναμώσουν έναν μηχανισμό με αποδεδειγμένο ιστορικό στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου όλων των εργαζομένων. Κανείς δεν απεργεί από καπρίτσιο. Πράγματι, ένας από τους φόβους της κυβέρνησης είναι ότι μια νίκη των νοσοκόμων ή των εργαζομένων σιδηροδρόμων θα ενθάρρυνε τις διεκδικήσεις αμοιβών άλλων εργαζομένων – ένα άγχος που είναι βάσιμο.

Η ένταξη σε σωματεία πρέπει να τιμάται όχι απλώς ως δημοκρατικό δικαίωμα, αλλά ως ακρογωνιαίος λίθος της συλλογικής ευημερίας. Ακόμη και πολλοί υποστηρικτές των συνδικάτων έχουν αποσυρθεί από ένα τέτοιο επιχείρημα, κατηγορώντας τα αφεντικά και την κυβέρνηση για οποιαδήποτε λυπηρή κατάρρευση των εργασιακών σχέσεων. Η απεργία δεν είναι αμαρτία. Είναι κλειδί για μια κοινωνία που πλήττεται λιγότερο από αδικία.

Ο Οουεν Τζόουνς είναι αρθρογράφος της «Γκάρντιαν»