Η αλλαγή πορείας {LF}του Ρίσι Σούνακ {LF}για το περιβάλλον

Η αγγλική ύπαιθρος ασθενεί. Δεν περνά μια μέρα χωρίς την καταπράσινη και ευχάριστη γη του να πέσει θύμα της απειλής των αιολικών πάρκων, των ανθρακωρυχείων, των ηλιακών συστοιχιών και των οικιστικών συγκροτημάτων.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η αγγλική ύπαιθρος δεν είναι ανανεώσιμος πόρος. Μέχρι τα τέλη του περασμένου αιώνα υπήρχε το γενικό τεκμήριο ότι «η χώρα» ήταν αποκλειστικά για τη γεωργία, την αναψυχή και τη φυσική ομορφιά. Η δημιουργία πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού ήταν μια πολύκροτη αντίδραση στη μεσοπολεμική εξάπλωση.

Μέχρι πρόσφατα, οι περιοχές αναγνωρισμένης «φυσικής ομορφιάς» ήταν σχετικά ασφαλείς. Οχι πια. Κάθε χρόνο από το 2017-18 η Αγγλία έχει κατά μέσο όρο 1.670 οικιστικές μονάδες εγκεκριμένες σε Περιοχές Εξαιρετικής Φυσικής Ομορφιάς (AONBs) – που αντιπροσωπεύει ετήσια απώλεια 119 εκταρίων υποτιθέμενου προστατευόμενου τοπίου. Η ανάπτυξη κυρίως οικιών στελεχών έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η Βρετανία δεν έχει τρόπο να καθορίσει και να αποφασίσει ποια μέρη της υπαίθρου πρέπει να πληρούν τις προϋποθέσεις για μόνιμη προστασία και ποια μπορούν να είναι ανοιχτά σε διάφορους βαθμούς ανάπτυξης. Σε πόλεις και κωμοπόλεις, τα διατηρητέα κτίρια και οι προστατευόμενες περιοχές προστατεύονται. Η κληρονομιά εκτιμάται. Η ήδη κτισμένη ιστορική Βρετανία είναι πιθανώς ασφαλής για πάντα. Δεν ισχύει το ίδιο για το «ιστορικό» τοπίο της υπαίθρου. Τα φυσικά καταφύγια, οι πράσινες ζώνες, οι κοιλάδες των ποταμών και οι ευχάριστες εκτάσεις αγρών και δέντρων είναι όλο και πιο ευάλωτα σε κερδοσκόπους των ακινήτων. Αγοράζουν γη και παίζουν στοίχημα σε ένα ευαίσθητο τοπικό συμβούλιο ή αλλαγή στην κυβερνητική πολιτική. Ακριβώς όπως κάποτε θυσιάζονταν τα λιβάδια για πρατήρια καυσίμων και σουπερμάρκετ εκτός πόλης – τα μισά από αυτά είναι πλέον απαρχαιωμένα – έτσι και τώρα είναι ευάλωτα στην τελευταία παροδική αλλά μη αναστρέψιμη εισβολή.

Η μόνη λύση είναι η χωροθέτηση, να κηρυχθούν οι περιοχές της υπαίθρου ως απαραβίαστες και άλλες ως ασφαλείς από κάθε χρήση εκτός από την πιο κρίσιμη. Θα έμενε άφθονη οικοδομήσιμη γη, τόσο «πράσινη» όσο και «καφέ». Ως επί το πλείστον, η οικοδόμηση θα πρέπει να περιορίζεται σε πόλεις βιώσιμες, «πυκνώνοντας» τις υπάρχουσες τοποθεσίες και χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα υποδομή. Η αγροτική Βρετανία θα αναγκαστεί να εκτιμήσει σωστά ό,τι σώζεται από τη φυσική της εμφάνιση, μια κληρονομιά για τις μελλοντικές γενιές.

O Σάιμον Τζένκιγκς είναι αρθρογράφος του «Guardian»