Ψάχνοντας τους μονόκερους

Είχαμε μείνει στην κυρία Σοφί. Την εισηγήτρια της επιτροπής PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που κυνηγάει «κακόβουλα λογισμικά».

Οι αναγνώστες θυμούνται ότι η κυρία Σοφί (Sophie in’t Veld) είχε έλθει με συναδέλφους της ευρωβουλευτές στην Ελλάδα, πλακώθηκε με όλους και παρόλο που νόμιζε ότι ήξερε πολλά, τελικά δεν βρήκε τίποτα από όσα έψαχνε («Ιστορίες με μέντιουμ», «ΤΑ ΝΕΑ» 12-13/11).

Οι ελληνικές Αρχές θεωρούν πως δεν βρήκε τίποτα επειδή δεν υπήρχε τίποτα να βρεθεί. Η ίδια (αν κατάλαβα καλά) θεωρεί πως δεν της έδειξαν όσα ήθελε να της δείξουν ώστε να βρει κάτι. Τρέχα γύρευε.

Να σημειώσω ότι η κυρία Σοφί έχει στενές σχέσεις συνεργασίας (δεν είναι ασφαλώς επιλήψιμο…) και με δύο έλληνες ευρωβουλευτές κομμάτων της αντιπολίτευσης, οι οποίοι φροντίζουν να τροφοδοτούν τη φιλομάθειά της με διάφορα συνωμοτικά σενάρια.

Κανένα πρόβλημα. Προφανώς ο καθένας δικαιούται να σκοτώνει την ώρα του όπως νομίζει κι από ό,τι έχουμε καταλάβει η κυρία Σοφί έχει γενικότερα μια έφεση στη συνωμοσιολογία και τη φιγούρα περί δικαιωμάτων.

Μετά την επιστροφή από την Ελλάδα και το μαλλιοτράβηγμα, η επίμαχη επιτροπή PEGA (ή κάποιοι από αυτήν…) ζήτησαν τη συνδρομή μιας εταιρείας ονόματι Asterisk Research and Analysis, με έδρα το Βερολίνο.

Η εταιρεία αυτή κάνει (αν κατάλαβα καλά…) έρευνες αξιολόγησης διαφόρων ευρωπαϊκών πολιτικών. Αλλά από τον κατάλογο των εργασιών που παρατίθεται στο σάιτ της δεν προκύπτει κάποια ιδιαίτερη εξειδίκευση ή έστω ενασχόληση με πρακτοριλικία, παρακολουθήσεις και κακόβουλα λογισμικά.

Παρ’ όλ’ αυτά φαίνεται ότι προέκυψε κάποια έκθεση η οποία καταλήγει ότι «το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει αγοράσει το Predator, δεν σημαίνει ότι δεν το έχει χρησιμοποιήσει» («Η Αυγή», 6/12).

Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους ενδιαφερόμενους αλλά αν αυτό είναι συμπέρασμα έρευνας και μάλιστα επιστράτευσαν (υποθέτω με το αζημίωτο…) κοτζάμ εταιρεία για να το πιστοποιήσει, τότε αρχίζω να αμφιβάλλω για τη νοημοσύνη των ευρωβουλευτών που συντάσσουν τέτοιες εκθέσεις.

Το «δεν έχει» που «δεν σημαίνει» μού θυμίζει τη χαριτωμένη ιστορία με τους μονόκερους που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τη λογική της παρανοειδούς συνωμοσιολογίας.

Εμφανίζεται ένας παλαβός που διαβεβαιώνει ότι «υπάρχουν μονόκεροι». Ακολουθεί η συνέχεια:

Πού υπάρχουν αυτοί οι μονόκεροι;

Κρύβονται στα δάση του Αμαζονίου.

Και γιατί δεν τους έχουμε δει ποτέ;

Είδες πόσο καλά κρύβονται;

Ευτυχώς οι κρυμμένοι μονόκεροι δεν έχουν απασχολήσει ακόμη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το 2021 αποκαλύφθηκε ότι το «κακόβουλο λογισμικό» Pegasus (ο πρόδρομος του Predator) παρακολουθούσε ήδη από αρκετά χρόνια (μάλλον από το 2017…) τα τηλέφωνα του προέδρου Μακρόν, του πρωθυπουργού, 18 υπουργών του και πολλών δημοσιογράφων («Le Monde» 20/7/2021 και 4/11/2022)

Ακολούθησαν ανάλογα κρούσματα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία, όπου μάλιστα απομακρύνθηκε η επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών. Στα μέσα του 2021 υπολογιζόταν πως τέτοια λογισμικά παρακολουθούσαν περίπου 34.000 τηλέφωνα σε όλη την Ευρώπη.

Είναι προφανώς ένα σοβαρό πρόβλημα. Αλλά ταυτοχρόνως ένα εξαιρετικά δισεπίλυτο πρόβλημα, αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτά τα λογισμικά μπορεί να δρουν από παντού χωρίς καμία προϋπόθεση εγγύτητας.

Μπορούν δηλαδή να σε παρακολουθούν από την Ισλανδία, τα Σκόπια, το Ισραήλ ή τη Γη του Πυρός. Κι όχι απαραίτητα από ένα διαμέρισμα στο Χαλάνδρι που μετακινείται στην Αγία Παρασκευή, πριν πάει στο Νέο Ψυχικό.

Και παρά τις διάφορες υποθέσεις εργασίας, ακόμη και βεβαιότητες, κανείς δεν γνωρίζει ποιοι τα έχουν στην κατοχή τους, πώς τα λειτουργούν και για ποιον λόγο.

Ασφαλώς στο πεδίο θα δραστηριοποιούνται κάποιες «υπηρεσίες». Προ ετών μάθαμε ότι ακόμα κι η καθ’ όλα επίσημη αμερικανική NSA παρακολουθούσε 25 (!) διεθνείς ηγέτες, μεταξύ των οποίων και τη Μέρκελ.

Αλλά και πολλές ιδιωτικές «παράγκες». Με αδιευκρίνιστο συνήθως πολιτικό πρόσημο ή στόχευση.

Το ζουμί είναι πάντως πως από τις 5 Αυγούστου, όταν ο Πρωθυπουργός αποκάλυψε τη «νόμιμη επισύνδεση» στο κινητό του Ν. Ανδρουλάκη, δεν έχει βρεθεί κάποιο στοιχείο που να αμφισβητεί ουσιωδώς την κυβερνητική διαβεβαίωση ότι οι επίσημες υπηρεσίες της χώρας ούτε προμηθεύτηκαν, ούτε χρησιμοποίησαν κάποιο «κακόβουλο λογισμικό».

Φυσικά η έρευνα της Δικαιοσύνης συνεχίζεται. Μπορεί η ελληνική Δικαιοσύνη, στην οποία όλοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους, να ξετυλίξει το κουβάρι, αν και καμία Δικαιοσύνη άλλης ευρωπαϊκής χώρας δεν το έχει καταφέρει έως τώρα.

Ακόμη περισσότερο που στο τραπέζι τίθενται και σοβαρές παράμετροι εθνικής ασφάλειας – εξού και το «απόρρητο»… Οι περισσότερες «νόμιμες επισυνδέσεις» στη χώρα μας αφορούν παράνομες μεταναστευτικές δραστηριότητες, οικονομικό ή οργανωμένο έγκλημα και δεν άκουσα από κανέναν ότι πρέπει να απαγορευτούν.

Πάμε λοιπόν πίσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αν εξαιρέσει κανείς την πολιτική φασαρία που παράγουν τέτοιες αμφιλεγόμενες υποθέσεις, ιδίως αν υποκινούνται κι από κάποιες πλευρές, δεν είναι σαφές το πραγματικό ζητούμενο.

Το προφανές είναι να απαγορευτούν τέτοιες πρακτικές. Αλλά αυτό δεν είναι δουλειά της κυρίας Σοφί κι άλλωστε είναι κατά κανόνα ήδη απαγορευμένες στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι πώς θα διασφαλιστεί η απαγόρευση, πώς θα εντοπιστούν και θα διωχθούν ενδεχόμενοι παραβάτες. Σε αυτό, ουσιαστική απάντηση δεν έχει δοθεί – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και πανευρωπαϊκά.

Και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποια μπορεί να είναι η απάντηση, ούτε ποιος είναι αρμόδιος να τη δώσει, ούτε με ποιες έγκυρες διαδικασίες.

Παρατηρώ απλώς πως σε όλη την υφήλιο με τις μυστικές υπηρεσίες και τις ανάλογες πρακτικές ασχολούνται κανονικοί πράκτορες ή έστω κάποιοι ειδικοί σε ζητήματα ασφάλειας και κυβερνοασφάλειας.

Στην Ελλάδα (αν κατάλαβα καλά…) έχουν αναλάβει συνταγματολόγοι.