Μπορεί και χωρίς τον Κριστιάνο

Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία. Εξι. Εξι γκολ απέναντι σε μια ομάδα που δεν τη λες άπειρη, ούτε λες πως δεν έχει ποιότητα. Η Ελβετία πριν από 15 μήνες στο Euro άφησε εκτός κοτζάμ Γαλλία. Και πριν από λίγες μέρες είχε κερδίσει με ανατροπή τη Σερβία, που επίσης δεν τη λες αμελητέα ποσότητα. Απέναντι σε αυτή την Ελβετία, που έχει ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης, όπως ο Σακίρι και ο Εμπολό, η Πορτογαλία έδωσε μια μοναδική παράσταση. Αυτό είναι το τελευταίο όμως μπροστά στο γεγονός πως ήρθε χωρίς τον ηγέτη της όλα αυτά τα χρόνια. Χωρίς τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Είναι από μόνο του είδηση και φυσικά κυριάρχησε σε όλα τα media του κόσμου. Περισσότερα κείμενα γράφτηκαν για την απουσία και τις αντιδράσεις του Κριστιάνο παρά για τον Γκονζάλο Ράμος, τον αντικαταστάτη του δηλαδή που σημείωσε τρία γκολ στο ματς με τους Ελβετούς. Είναι λογικό; Είναι. Ο Κριστιάνο πουλάει περισσότερο απ’ όλους. Αλλά δεν είναι ο πιο σημαντικός πια στην Πορτογαλία. Ο πιο σημαντικός είναι ο σπουδαίος Φερνάντο Σάντος και η δουλειά που κάνει. Ας κάνουμε τις συγκρίσεις: η Ισπανία βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο, που δεν έχει τα μεγάλα ονόματα του παρελθόντος και προσπαθεί να χτίσει κάτι νέο. Απέτυχε παταγωδώς.

Στην ίδια διαδικασία περνάει και η Πορτογαλία. Στη μετάβαση από την εποχή του Κριστιάνο Ρονάλντο στους επόμενους. Στον Ράμος. Στον Ζοάο Φέλιξ. Αλλά μοιάζει να το κάνει περισσότερο οργανωμένα και πιο αρμονικά. Μοιάζει και ο ίδιος ο Σάντος να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις και τις εποχές. Οταν είχε ρόστερ για 1-0, κέρδιζε με 1-0 (έτσι έγινε πρωταθλητής Ευρώπης). Τώρα που έχει ρόστερ για περισσότερα, παίζει για τα περισσότερα. Με τον Σάντος στο τιμόνι η Πορτογαλία μπορεί να φιλοδοξεί πως θα πετύχει πολύ περισσότερα. Με ή χωρίς τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Τούτη την ώρα μικρή σημασία έχει.