Τα στιγμιότυπα και η Ιστορία

Αυτό με τον αστυνομικό και το μπουζούκι όλοι το ξέρουμε. Ο αστυνομικός είναι όργανο (της τάξης), το μπουζούκι είναι όργανο (μουσικής), άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Μια σκέψη γραμμική, που δεν λαμβάνει υπόψη συνεκδοχές και συμπληρωματικές ερμηνείες, που βασίζεται σε ένα άλμα λογικής και που συσχετίζει δύο «στιγμιότυπα λόγου» (αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός) προβάλλοντάς τα ως νοηματική εξίσωση.

Αυτό όμως το λέμε ως αρνητικό παράδειγμα, θέλοντας να καταδείξουμε τα κενά και τις «τρύπες» τέτοιων συλλογισμών. Και, τέλος πάντων, είναι μια αναφορά πολύ πασέ, πολύ χρησιμοποιημένη, που όταν την επαναλαμβάνει κάποιος, δηλώνει ένα είδος αμηχανίας στον λόγο. Ο κύριος Τσίπρας όμως δεν πτοείται από αυτά. Ή μάλλον ο λαϊκισμός του κυρίου Τσίπρα δεν πτοείται από γραμμικές, απλοϊκές σκέψεις και από άλματα λογικής. Μην πω ότι αυτά ακριβώς είναι και το δυνατό στοιχείο του, το μεγάλο του σουξέ. Με αυτά κέρδισε το στοίχημα της εξουσίας τότε που έλεγε ότι ο ίδιος και η κυβερνητική παρέα του θα βαράνε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν. Διότι, εκτός πολλών άλλων, λαϊκισμός είναι και οι απλές λύσεις για περίπλοκα προβλήματα. Η προβολή ενός στιγμιότυπου ως γενικευμένη πραγματικότητα.

Πήγε λοιπόν, στο πλαίσιο της προεκλογικής του περιοδείας, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Καστοριά. Μάλιστα, ύστερα από το φιάσκο των Σερρών και της Φλώρινας όπου οι φωτογραφίες από τις ομιλίες του εκεί δείχνουν ελάχιστα άτομα γύρω του και άδειους δρόμους ολούθε, αυτήν τη φορά το ραντεβού ήταν σε κάτι που έμοιαζε με εμπορικό κέντρο και τα πλάνα ήταν πάρα πολύ σφιχτά ώστε να μη φαίνονται τα μαρτυριάρικα κενά. Εκεί λοιπόν, ενώπιον λίγων οπαδών του (οι οποίοι όμως του υποσχέθηκαν ότι θα ρίξουν αυτό το «κάστρο της Δεξιάς» καθώς φαίνεται ότι έχουν εκλάβει τις εκλογές ως παιχνίδι στο PlayStation όπου δεν επικρατούν οι περισσότεροι αλλά οι πιο «μάγκες»), «πάντρεψε» δύο στιγμιότυπα και τα παρουσίασε ως πολιτικό αφήγημα. Είπε λοιπόν: «Η αδικία έχει γίνει νόμος. Αν κλέβεις τα σπίτια των ανθρώπων μέσω τραπεζών και funds, μπορείς να γίνεις βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος. Αν κλέψεις είκοσι ευρώ βενζίνη, μπορεί να βρεθείς με μία σφαίρα στο κεφάλι».

Πέραν του ότι η «κλοπή σπιτιών μέσω τραπεζών και funds» είναι δικός του νόμος, η συγκεκριμένη διατύπωση είναι τόσο λαϊκίστικη, τόσο αφελής, τόσο «back to the 2012», ίσως πιο κάτω ακόμη και από τον πήχη πολιτικής συγκρότησης του οπαδού – ψηφοφόρου. Και δίνει μια απάντηση σε όσους αναρωτιούνται εκεί στην Κουμουνδούρου «τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε». Από το 2012 έχει παρέλθει μια δεκαετία και μια αιωνιότητα.

Σχετικοποιήσεις και αποσυσχετισμοί
Να δούμε λίγο όμως και την ουσία αυτής της ιστορίας την οποία ο κύριος Τσίπρας θέλησε να τη μελανζάρει με την υπόθεση Πάτση. Κακώς πυροβόλησε ο αστυνομικός; Κακώς. Θα μπορούσε να τον είχε αποφύγει; Κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να είχε αποφύγει και την καταδίωξη. Τους «κλέφτες κι αστυνόμους» για είκοσι ευρώ μόνο σε παιχνίδι τους παριστάνουμε. (Και οι αστυνομικοί, αφού ειδοποιήθηκαν από τον βενζινά, ήξεραν ότι περί αυτού του ποσού επρόκειτο, οπότε, ρε φίλε, άσ’ το να πάει να αποφύγεις και τους εμβολισμούς). Επεσε η σφαίρα για ένα εικοσάρικο; Οχι, έπεσε σε έναν ιδιότυπο διαγωνισμό μαγκιάς ανάμεσα στον «κλέφτη» και τον αστυνόμο. Ασκεί η Ελληνική Αστυνομία περισσότερη βία απ’ όση χρειάζεται; Σε γενικές γραμμές – υπάρχουν εξαιρέσεις -, όχι, αν τη συγκρίνουμε με αστυνομίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών (μπροστά στα μάτια μου, γάλλοι αστυνομικοί έχουν ακινητοποιήσει φίλη μου πισθάγκωνα στο έδαφος επειδή διαμαρτυρήθηκε έντονα για το κλείσιμο δρόμου). Είναι οι Ρομά παραβατικοί; Ας πούμε πως έχουν μια χαλαρή σχέση με τον νόμο. Πώς αντιμετωπίζεται αυτό; Με προσπάθεια, μεγάλη προσπάθεια, μακροχρόνια και σε πολλά επίπεδα. Και όχι προς άγρα ψήφων. Το κόμμα που θα προσπαθήσει σοβαρά για την ένταξή τους, ίσως, σε πρώτη φάση, να χάσει τις ψήφους τους. Τα μπάχαλα διαμαρτυρίας κάνουν κακό στο κυβερνών κόμμα; Εντελώς το αντίθετο όμως…