Κουβέντα

Δουλειά δεν είχαμε, δουλειά βρήκαμε. Και πάλι καλά.

Διότι εκεί που πλακωνόμασταν για «το καράβι απ΄ την Περσία που πιάστηκε στην Κορινθία» και για το «αεροπλάνο με το μπουμ που το βρήκαν στο Χαρτούμ», νέο πρόβλημα προέκυψε.

Κυβέρνηση αυτοδύναμη ή κυβέρνηση συνεργασίας;

Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους ενδιαφερόμενους αλλά η ερώτηση μου θυμίζει λίγο το «βροχή ή χιόνι». Ο,τι κι αν διαλέξεις, δεν είναι στο χέρι σου αν θα χιονίσει ή θα βρέξει.

Ετσι και με τις κυβερνήσεις.

Αν η κάλπη (δηλαδή όλοι εμείς…) βγάλει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το έργο το είδαμε σε αναρίθμητες εκλογές από το 1974.

Αν δεν βγάλει, τότε θα ψάξουμε αναγκαστικά μια κυβέρνηση συνεργασίας. Οπως συνέβη το 1989, το 2012 και το 2015.

Η «θεωρητικοποίηση» δηλαδή της μιας ή της άλλης επιλογής δεν έχει σημασία για το αποτέλεσμα. Τα υπόλοιπα είναι για να περνάμε την ώρα μας κουβεντιάζοντας.

Απόδειξη; Οι οπαδοί μιας παράταξης που είναι κοντά στην πλειοψηφία επιλέγουν αυτοδυναμία. Οι οπαδοί μικρότερων κομμάτων προτιμούν συνεργασία μήπως «τρουπώσουν» – που έλεγε κι ο Βουτσάς.

Αλλά ό,τι κι αν προτιμούν οι μεν και οι δε, το αποτέλεσμα θα το κρίνει η κάλπη.

Οπως το κρίνει παντού. Ακόμη και το επιχείρημα ότι «η Ευρώπη επιλέγει κυβερνήσεις συνεργασίας» είναι βλακώδες.

Οπου δεν υπάρχει πλειοψηφία, προφανώς επιλέγουν κυβερνήσεις συνεργασίας. Δεν κλείνουν τη χώρα.

Αντιθέτως όπου υπάρχει πλειοψηφία φτιάχνουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Δεν θυμάμαι κανένα ευρωπαϊκό κόμμα να έχει πλειοψηφία και να ψάχνει παρέα για να κυβερνήσει.

Πάμε λοιπόν από την αρχή. Κάθε κόμμα διεκδικεί αυτοτελώς την εξουσία και γι΄ αυτό κατεβαίνει μόνο του στις εκλογές.

Αν πάρει πλειοψηφία, ακόμη και με τη συνδρομή του εκλογικού συστήματος, με γεια του και χαρά του.

Αν δεν πάρει, το ίδιο το Σύνταγμα προβλέπει την αναζήτηση συνεργασιών με τη διαδικασία των διερευνητικών.

Κι αν ούτε τότε προκύψει κυβέρνηση, κάνουμε ξανά εκλογές.

Είναι τόσο απλό που αναρωτιέμαι τι κουβεντιάζουμε. Ή μάλλον καταλαβαίνω.

Κουβεντιάζουμε αν οι ψηφοφόροι θα προτιμήσουν μια νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ή αν θα επιλέξουν μια κυβέρνηση Tsipras and friends.

Ή αν το ΠΑΣΟΚ θα καταλήξει τελικά τι θέλει από τη ζωή, τον κόσμο και τα άστρα.

Ολα αυτά όμως είναι μια καθαρά φιλολογική συζήτηση.

Διότι όπως έλεγε κι ο μεγάλος Μιτεράν «ανάμεσα στην προεκλογική περίοδο και στα μετεκλογικά δεδομένα μεσολαβεί ένα κορυφαίο γεγονός που είναι οι εκλογές».

Το σημειώνω για να μη σπρωχνόμαστε χωρίς λόγο.