Το εφικτό{CR} της απολυταρχίας

Ο στόχος της αυτοδυναμία στη δεύτερη κάλπη «είναι απολύτως εφικτός» δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης στο Λονδίνο  – πράγματι αυτό ισχύει αν ο δεύτερος γύρος εξελιχθεί σε δημοψηφισματική επιλογή μεταξύ του ιδίου και του κ. Τσίπρα.

Θα πρόκειται για ανορθόδοξο δημοψήφισμα: αρκεί το 37,5% των ψήφων των κομμάτων που εισέρχονται στη βουλή -το 1/3 των ψηφοφόρων στην πραγματικότητα-  για να εκλεγεί κάποιος πρωθυπουργός και να συγκεντρώσει εξουσίες που ουδείς ηγέτης του «παγκόσμιου δημοκρατικού τόξου» διαθέτει, ακόμα και αν έχει λάβει 51%:  ο ακραία μειοψηφικός  Έλλην πρωθυπουργός ελέγχει εκτελεστική, νομοθετική αλλά και τη δικαστική εξουσία αφού ο ίδιος (δια του κομματικού και άφωνου υπουργικού συμβουλίου) ορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης.

Δεν νοείται φιλελεύθερος πολιτικός να προωθεί τέτοιες απολυταρχικές επιλογές – ούτε την δικαιολογεί η παρουσία του κ. Τσίπρα, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός με τη «μεγάλη πολιτική αρπαχτή» που έφερε η συγκυρία του 2010-15 και νομίζει ότι μπορεί να το επιτύχει ξανά με γελοία συνθήματα: «το δίλημμα των εκλογών είναι αν θα παραμείνει η αδικία ή θα επιστρέψει η δικαιοσύνη παντού», είναι το νέο του μεσσιανικό κήρυγμα, διάβασα χθες σε πρωτοσέλιδο φιλικής του εφημερίδας.

Τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται· θα έρθει η στιγμή της διαδοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΝΔ και οι ορατοί «δελφίνοι» είναι απόφοιτοι των σχολών Καραμανλή και Σαμαρά – ή και χειρότερων. Πλην των άμεσων συνεργατών του πρωθυπουργού και ορισμένων -στα δάκτυλα μετρημένων και δακτυλοδεικτούμενων από το βαθύ κόμμα- υπουργών, το κομματικό προσωπικό έχει πτυχίο από τη μία σχολή και μεταπτυχιακό από την άλλη. Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι -αν τολμήσουν να αμφισβητήσουν τον Αλέξη Τσίπρα-, δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτα καλύτερο από εκπροσώπους της μεσσιανικής αρπαχτής: προσμονή (ακόμη περισσότερο!) δίσεκτων καιρών γιατί «η κανονικότητα δεν ευνοεί την Αριστερά».

Αντίθετα από όσα υποστηρίζει ο κ. Μητσοτάκης, η πλειοψηφική-και τελικώς ακραία μειοψηφική- εκλογή πρωθυπουργού είναι επικίνδυνη για τη σταθερότητα και την κυβερνησιμότητα. Ο κ. Βενιζέλος αναδεικνύεται ξανά ο σοφότερος και θεσμικότερος εκ των πολιτικών με ηγετικό ρόλο, δηλώνοντας ρητά: «Γιατί πρέπει να εγκλωβιστούμε στο μοντέλο της αυτοδύναμης μονοκομματικής κυβέρνησης; Ούτε το Σύνταγμα το επιβάλλει, ούτε είναι η κρατούσα ευρωπαϊκή πρακτική, ούτε συνδέεται με την ιστορία της χώρας. Άλλωστε, τις μεγάλες αποφάσεις τις έχουν λάβει κυβερνήσεις συνεργασίας».

Ο κ. Τσίπρας υπέρ των συνεργασιών -ακόμη και με τον διάβολο, και με την Ακροδεξιά- με τον ξεκάθαρο στόχο να αναδειχθεί δεύτερος πόλος του δικομματισμού. Μένει να μάθουμε τι λέει ο κ. Ανδρουλάκης: το νέο ΠαΣοΚ, πιστεύει στη θεσμική ανάγκη των κυβερνήσεων συνεργασιών και άρα αναλογικού και όχι πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος;