Τ’ απαγορευμένα λόγια τα μεγάλα…

Τους παρακινούν να προβούν εκ των προτέρων σε εικασίες για την ουσία των υποθέσεων… για να αισθανθούν την προεξαγγελτική ηδονή

Κ. Παΐδας, Ματωμένο στέμμα

Τα Ταμπού της συνταγματικής [αστικής;] Δημοκρατίας και τα Τοτέμ της πάντοτε αθώας Αριστεράς, τα μεταπολιτευτικά Σύνδρομα του «αντί» και ο εσαεί δια-ψευδόμενος[;] λαός δεν συνιστούν τίποτ’ άλλο από παραλλαγές του «κρυφτού της Ιστορίας» με τους μη-συνετούς παίκτες. Στο ελληνικό πολιτικό σύστημα άλλος «τα φυλάει» κι άλλος «το σκάει», άλλος υποκλέπτει τις συνομιλίες ενδοεξουσιαστικών δυνάμεων κι άλλος κλέπτει τις ερμηνείες των λαϊκών αιτημάτων, άλλος παίζει σκάκι με ασπρόμαυρα πιόνια κι άλλος τάβλι με πειραγμένα ζάρια. Το ένα πολιτικό μόρφωμα κρίνεται σαν «δολοφονικό» λόγω των ανεχόμενων ανισοτήτων και της χρησιμοποιούμενης βίας/καταστολής και το άλλο κατηγορείται για ισοπεδωτισμό και μίσος κατά του αντιπάλου. Κατά βάση πάντες κατα-σκοπεύουν άπαντες και το χειρότερο πολλοί καλούν τους θεσμούς για να τους υπο-στηρίξουν όταν παρα-βιάζουν τους νόμους. Ορισμένους τρομάζει το αντικανονικό και τους «κοιμίζει» το κανονικό, άλλους τους γοητεύει το ανοίκειο [και των διάφορων περιθωριακών;] και καταγγέλλουν τον οικείο τρόπο ζωής του κυρ Παντελή.

Δεν ξέρω αν έχει γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, αν έτσι μας τον δείχνουν ή αν έτσι τον βλέπουμε. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί που αναζητούν την αλήθεια των πραγμάτων και των προσώπων, αν υποκείμενο του δικαίου είναι το ορθολογικό άτομο ή αν όλα τα παραπάνω αποτελούν παλιές και ξεπερασμένες αντιλήψεις. Σήμερα ο ανυπάκουος άνθρωπος δεν αναζητάει την ελευθερία του μέσα στο γράμμα ή στο πνεύμα του νόμου αλλά εμπιστεύεται περισσότερο το ιδεολογικοθεωρητικό στίγμα και τη «δικαιική»[sic] εκδοχή του «χώρου» στον οποίο ανήκει. Μπορεί όλοι να παρ-ακολουθούν τις «ζωές των άλλων», όμως οι μεν το πράττουν για το Κακό, ενώ οι δε για το Καλό. Η ιδιωτικότητα του ανθρώπου θυσιάζεται για το όφελος του πολίτη και την εθνική ασφάλεια, όπως αυτές οι έννοιες ερμηνεύονται από την κάθε πλευρά. Η αυταρχικότητα της Δημοκρατίας[sic]συγκρούεται με την «επαναστατικότητα» της Λαϊκής δημοκρατίας[sic] ως προς το ποιος πρέπει να παρακολουθείται και γιατί. Τα άτομα καθίστανται επικίνδυνα όχι λόγω των πράξεών τους αλλά ένεκα της ιδιότητάς τους, ως φίλων ή εχθρών των ένθεν/κακείθεν μηχανισμών.

Απάτες κι αυταπάτες γίνονται ένα ειδησεο-γραφικό κουβάρι και ένας ιδεολογικός χυλός. Δεν γνωρίζω πώς μπορούμε να βγούμε από αυτό το αυτοκαταστροφικό αδιέξοδο. Οι εκλογές δεν αλλάζουν μυαλά και νοοτροπίες τόσο γρήγορα όσο απαιτούν οι περιστάσεις. Φαίνεται να δι-άγουμε περίοδο όπου οι σοφοί [ή σε κάθε περίπτωση οι σώφρονες] έχουν υπερκεραστεί από τους νταήδες των κομμάτων και τους τεχνομυστικούς των Απορρήτων πληροφοριών.

Κρίσιμο ερώτημα: Οι αόρατοι καλούνται να γίνουν «ορατοί» για να κατα-δικαστούν ή για ν’ αντικατασταθούν;

Ο εξ-αγγελό-μενος Νέος Κόσμος δεν μοιάζει να είναι τόσο Νέος αφενός γιατί τον προβάλλουν οι ίδιοι πολιτικοί κι αφετέρου επειδή τα πολιτικά ήθη κι έθιμα της χώρας δεν εγγυώνται την άρση όλων των απορρήτων της Ιστορίας [της Κατοχής των δωσίλογων, του Εμφυλίου με τους εγκληματίες-«ήρωες» και της Δικτατορίας με τους διανοούμενους-συνεργασθέντες]. Ιδωμεν… χωρίς ιδιαίτερη αισιοδοξία

ΥΓ. Οσον αφορά τους πολιτικοποιημένους μετανεωτερικούς κονδυλοφόρους προτείνω να σταματήσουν να λένε ότι «γράφουν μέσα στα όρια που τους επιτρέπει το Σύστημα» για τον απλούστατο λόγο ότι «γράφουν μέσα στο πλαίσιο που ορίζει η δική τους θέση/status μέσα στο Σύστημα».

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου