Η Ουκρανία χρειάζεται τανκς και η Δύση πρέπει να της τα δώσει

Σε μια ομιλία του, το 1941, πάνω σε ένα πλοίο του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ απηύθυνε τα τελικά του σχόλια στις ΗΠΑ: «Δώστε μας τα εργαλεία και θα τελειώσουμε τη δουλειά». Επειτα από μία σημαντική νίκη στη Χερσώνα, ενώ στέκεται στις πύλες της Κριμαίας αντιμέτωπη με έναν ρωσικό στρατό που προσπαθεί απεγνωσμένα να ενισχύσει τις ξεχαρβαλωμένες άμυνές του, η Ουκρανία διαθέτει τα στρατεύματα και το ηθικό προκειμένου να υπερασπιστεί αυτά που έχει. Ωστόσο, παρά την κάποια δυτική βοήθεια, οι Ουκρανοί δεν έχουν τα εργαλεία -τεθωρακισμένα, πυραύλους και αεροσκάφη – προκειμένου να ανακτήσουν τα εδάφη τους και να επιβάλουν μια στρατηγική ήττα στους Ρώσους. Αν η Δύση, και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ, θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν την Ουκρανία να προστατευτεί, πρέπει να ληφθούν άμεσα αποφάσεις για την ενίσχυση της στρατιωτικής βοήθειας. Αν είναι η Ουκρανία να διασφαλίσει το μέλλον της μετά τη νίκη – αν υποθέσουμε ότι αυτό πραγματικά θέλει η Δύση – οι δυνάμεις της πρέπει να ξεκινήσουν τη μετάβαση σε έναν εξοπλισμό στα πρότυπα του ΝΑΤΟ.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν προς το παρόν δηλώσει κάποιον πολιτικό ή στρατιωτικό στόχο. Ωστόσο, τον Απρίλιο, ο αμερικανός υπουργός Αμυνας, Λόιντ Οστιν, είπε πως ήθελε να δει «τη Ρωσία αποδυναμωμένη σε σημείο που να μην μπορεί να κάνει πράγματα όπως η εισβολή στην Ουκρανία». Είναι ειλικρινά πρόθεση των ΗΠΑ να στηρίξουν τις στρατιωτικές προσπάθειες για την επιστροφή στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα της Ουκρανίας; Ή μήπως εξυπηρετεί τις ΗΠΑ και τους δυτικούς πολιτικούς ιθύνοντες ένας μακρύς πόλεμος με τις ουκρανικές δυνάμεις σε ρόλο αντιπροσώπων ώστε να αιμορραγήσουν μέχρι θανάτου οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας; Προφανώς, αυτά τα δύο δεν είναι καθόλου το ίδιο. Πρέπει να ληφθούν πολύ σύντομα αποφάσεις για την αύξηση της στρατιωτικής στήριξης, και αυτές οι αποφάσεις θα μας πουν ποιος στόχος επιδιώκεται.

Με εξαίρεση μια κατάρρευση των ρωσικών δυνάμεων (που είναι πιθανή), χωρίς μία αλλαγή κλίμακας στις προμήθειες όπλων, είναι μάλλον απίθανο να καταφέρουν οι Ουκρανοί να νικήσουν τη Ρωσία. Σίγουρα, ο στρατηγός Μαρκ Μάιλι, o αρχηγός του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, θεωρεί ότι δεν θα υπάρξει νίκη σύντομα, και φοβάται ένα αδιέξοδο όπως εκείνο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με τα επίπεδα των δυνάμεων και τα όπλα που έχουν τώρα, ίσως να έχει δίκιο. Παρότι η αμερικανική κυβέρνηση προσπάθησε να «μαζέψει» αυτά τα σχόλια, αντανακλούν σχεδόν μετά βεβαιότητας την οπτική των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Τον Σεπτέμβριο, ο ουκρανός ομόλογός του, στρατηγός Βαλέρι Ζαλούτζνι, ανέλυσε το πώς σκοπεύει να επιτύχει τη νίκη, ξεκινώντας από τη συγκέντρωση 10-20 ταξιαρχιών (που σημαίνει, έως και 100.000 στρατιωτών). Τα στρατεύματα αυτά θα μπορέσουν να κρατήσουν τα εδάφη που έχουν τώρα, αν όμως δεν εκπαιδευτούν και δεν εξοπλιστούν σωστά, είναι μάλλον απίθανο να αποδειχθούν ικανά για τις συνεχείς επιθετικές ενέργειες που απαιτούνται ώστε να ολοκληρωθεί η απελευθέρωση της χώρας τους. Χρειάζονται κατεπειγόντως τρία επιπλέον είδη οπλικών συστημάτων, τα περισσότερα από αυτά αμερικανικά: οχήματα βαρέος οπλισμού, ιδιαίτερα τανκς, πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς και αεράμυνα.

Ο Φρανκ Λέντουιτζ είναι βρετανός δικηγόρος και πρώην αξιωματικός του στρατού που έχει υπηρετήσει στα Βαλκάνια, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.