Η ασπίδα {LF}της δημοσιότητας

Ευτυχώς δεν την έχει. Αν όμως ο ελληνικός δημόσιος χώρος είχε την ιδιότητα να εκπέμπει οσμή, δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε ούτε λεπτό από την μπόχα που αναδύεται πλέον από παντού, καθώς πολύ μεγάλο μέρος του έχει μεταμορφωθεί σε σκουπιδότοπο. Και, ως γνωστόν, τα σκουπίδια, όσο περνά ο καιρός, αποσυντίθενται, σαπίζουν και παράγουν τέρατα. Αυτό συμβαίνει και εδώ. Ξεκινούν απλά απορρίμματα, αλλά παραμένοντας ενεργά χωρίς να καταλήγουν εκεί που πρέπει, πολλαπλασιάζονται, παράγουν συμφύσεις, μολύνουν, διαλύουν, σκοτώνουν και όσο εξαπλώνονται. Και τελικά δεν αφήνουν τίποτα πια αλώβητο στο πέρασμά τους.

Η διαβόητη πλέον «κιβωτός» του υποτιθέμενου «πατρός» Αντωνίου είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εξάπλωσης – αλήθεια, αυτό το «πατρός», γιατί υπάρχει ακόμα; Γιατί δεν έχει ήδη αποσχηματιστεί και εξακολουθεί να αποκαλείται έτσι; Οπως και να ‘χει, ακόμα και αυτά που είναι ήδη δεδομένα και δεν χρειάζονται δικαστήριο για να αποδειχθούν (πιστόλια, Πόρσε, τερατώδη οικονομικά στοιχεία και δικαιούχοι) φτάνουν και περισσεύουν για να τελειώσει το παραμύθι περί αγαθού έργου και να ξεκαθαρίσει ότι μιλάμε τουλάχιστον για βαρύ οργανωμένο και συστηματικό οικονομικό έγκλημα – πολύ περισσότερο και τρισχειρότερα βέβαια εφόσον αποδειχθούν και τα βασανιστήρια και οι συνεχείς πράξεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης που πολλαπλά καταγγέλλονται. Ολο αυτό το φρικτό σκηνικό όμως, έχει ευθύνες που δεν αφορούν μόνον τους ίδιους τους υπαίτιούς του. Ευθύνες που έχουν να κάνουν και με εκείνους που δεν φρόντισαν ο δημόσιος χώρος να μη γίνει σκουπιδότοπος, ενώ είχαν καθήκον.

Μαθαίνουμε τώρα ότι κάποιες από αυτές τις μονάδες λειτουργούσαν χωρίς άδειες. Μαθαίνουμε ότι ουδείς ποτέ είχε ελέγξει, κεντρικά τουλάχιστον, τα οικονομικά της λειτουργίας αυτής της οργάνωσης. Μαθαίνουμε ότι το ίδιο είχε συμβεί και με τις χορηγίες των δεκάδων εκατομμυρίων που αυτή λάμβανε. Επίσης, ουδείς είχε την ευθύνη της παρακολούθησης του τι πραγματικά συμβαίνει στο εσωτερικό των δομών της: πώς ζουν αυτά τα παιδιά, τι προβλήματα αντιμετωπίζουν, πώς τους φέρονται, ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσής τους σε όλα τα επίπεδα: έρχονται τώρα στο φως μαρτυρίες ακόμα και για φρικτές πρακτικές έως και για την πανδημία. Ολα αυτά γιατί; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι ένα ολόκληρο κράτος, με ατέλειωτους στρατούς γραφειοκρατίας, που όταν θέλει μπορεί να σταυρώσει έναν πολίτη για το τίποτα δεν είδε και δεν άκουσε ποτέ του το ελάχιστο εδώ και τόσα χρόνια; Σε αυτό δεν υπάρχουν ευθύνες;

Ασφαλώς υπάρχουν. Αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, ούτε θα αναζητηθούν, ούτε θα αποδοθούν. Πρέπει να είναι χαμένες κάπου ανάμεσα στη διάχυση του γραφειοκρατικού χάους, ενδεχομένως κάποιων επιλεγμένων λαδωμάτων αλλά, κυρίως, πρέπει κανείς να τις αναζητήσει μέσα στο «βαθύ κράτος» του ελληνικού δημοσίου σκουπιδότοπου. Που δεν είναι άλλο από την ασπίδα που δίνει η εύκολη, πλατιά δημοσιότητα της δεκάρας. Γιατί αυτή εξασφάλισε στο ζεύγος την επί πολλά χρόνια ακλόνητη ασυλία του. Το εν λόγω ζεύγος προστατεύθηκε από το σύστημα αξιών αυτού του σκουπιδότοπου, το Αρθρο Ενα στο «Σύνταγμα» του οποίου ορίζει ότι όποιος είναι διάσημος και τα πάει καλά με τις κάμερες, έχει de facto εξουσία που δεν αγγίζεται. Είσαι ο αγαπημένος των πρωινομεσημεριανάδικων και των λοιπών αντιστοίχων υψηλού επιπέδου μορφών και δομών δημόσιου λόγου και του μεγάλου κοινού τους; Αυτών που συνιστούν και την πεμπτουσία του κραταιού βασιλείου του σκουπιδότοπου; Τότε τέλος: είσαι στο απυρόβλητο. Δεν σε ακουμπάει κανείς. Είσαι πιο ίσος από τους άλλους. Και το άλλο το Σύνταγμα, με το εθνόσημο, είναι μόνο για ξεκάρφωμα. Δεν ρωτά κανείς για σένα. Η χώρα σου ανήκει. Κάνε ότι θες.