Αντιπολίτευση για τα μπάζα

Αντιπολίτευση για τα μπάζα

Μια φωτογραφία που είδα χθες δημοσιευμένη (στην πρώτη σελίδα της «Καθημερινής») στάθηκε η αφορμή για να αναστοχαστώ (μα τι ωραία λέξη) το επίπεδο της αντιπολίτευσης που διαθέτει η χώρα. Για την κυβέρνηση τα έχουμε πει, ευθύνεται για όλα ή σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν, καθότι έχει αναλάβει το έργο της διακυβέρνησης και ως εκ τούτου, φταίει – δεν φταίει, οι ευθύνες τής ανήκουν.

Τι έδειχνε η φωτογραφία και τι αποδεικνύει για την αντιπολίτευση; Η φωτογραφία λοιπόν δείχνει αμπαλαρισμένα αρχαία να έχουν κατέβει στον σταθμό Αγία Σοφία του πολύπαθου μετρό της Θεσσαλονίκης και εργάτες να ετοιμάζονται να τα επανατοποθετήσουν στη θέση τους. Σύμφωνα με τη λεζάντα δε, τον Απρίλιο του ’23, το ίδιο θα συμβεί και με τις αρχαιότητες του σταθμού Βενιζέλου.

Τι μου απέδειξε η φωτογραφία; Οτι η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιπολίτευση για τα μπάζα!

Μήνες και μήνες, με τον αρχηγό του επικεφαλής, έκαναν σημαία την καταστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την οποία θα επέφερε, τάχα μου, η απόσπαση των αρχαίων προκειμένου να ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης. Μήνες επί μηνών, χαρακτήριζαν εγκληματικές φυσιογνωμίες τη Μενδώνη και τον Μητσοτάκη που την καλύπτει. Και από κοντά διαδηλώσεις, πορείες, επεισόδια και προσφυγές στα δικαστήρια. Τι πέτυχαν πέρα από το να σωρεύσουν επιπλέον κόστος στην κατασκευή του έργου; Τίποτε. Και οι αρχαιότητες, άθικτες, επιστρέφουν στη θέση τους. Αυτοί οι τύποι απειλούν να επανέλθουν. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο. Τους γνωρίσαμε, τους ζήσαμε, ξέρουμε…

Περί ελευθερίας του Τύπου

Από τα πολλά και διάφορα που είπε ο πρόεδρος Κυριάκος συνομιλώντας με τον καθηγητή Κέβιν Φέδερστοουν στην LSE, ένας από το ακροατήριο, ο οποίος δήλωσε μεταπτυχιακός φοιτητής, είχε απορίες για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα. Φαντάζομαι, επειδή προφανώς τις υπόλοιπες απορίες του ή ανησυχίες τις είχε λύσει ακούγοντας τον Πρωθυπουργό. Ο Κυριάκος, τώρα που προφανέστατα την περίμενε την ερώτηση (δεν είναι ο βλαξ), του έδωσε μια αποστομωτική απάντηση, αν και ακροβάτησε λίγο ανάμεσα στην αστική ευγένεια που τον διακρίνει και στο… πεζοδρόμιο. Είπε συγκεκριμένα:

«Δεν υπάρχει θέμα στην Ελλάδα όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου. Ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι θέλει, υπάρχουν πολλά κανάλια. Υπήρχε μια έκθεση από μια ΜΚΟ που είχε την Ελλάδα στην 108η θέση στην ελευθερία του Τύπου. Το Τσαντ ήταν 105ο. Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι μπούρδες (crap). Συγχωρέστε με για τη γλώσσα μου (…) Εγώ ποτέ δεν έχω πάει δημοσιογράφο σε δικαστήριο, αλλά με ορισμένα πράγματα που έχουν γραφτεί στην Ελλάδα για μένα και την οικογένειά μου, στο Ηνωμένο Βασίλειο θα είχες σοβαρό πρόβλημα».

Τη μετέφερα την απάντηση, γιατί – θα το πω – συμφωνώ μαζί του! Εντάξει τώρα, που υπάρχει και πρόβλημα ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα. Κι αν υπάρχει επί Κυριάκου, ωχριά μπροστά σε εκείνο επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ. Διότι τι να πούμε κι εμείς για τα όργια που έκανε εις βάρος πολλών και διαφόρων δημοσιογράφων το παρεάκι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – και εμού συγκεκριμένα;

Κομματικά παιχνίδια

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, δηλαδή. Από το κλείσιμο του Mega μέχρι την απόπειρα να στραγγαλιστεί ο ΔΟΛ όταν απέτυχε η προσπάθεια για την άλωσή του από φιλικούς προς τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματίες. Κι από τον στημένο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, που αποκλειστικός στόχος του ήταν να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα δικό του κανάλι, μέχρι τις άθλιες παρεμβάσεις να απολυθούν επώνυμοι δημοσιογράφοι από τον ΔΟΛ επειδή η αρθρογραφία τους ενοχλούσε (και ενοχλεί) τον «Λεγάμενο», το πλήθος των διώξεων, των εξοντωτικών αγωγών – τα 4½ χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν μια ατελείωτη προσπάθεια να ελεγχθούν τα μέσα ενημέρωσης και να φιμωθεί κάθε αντίθετη φωνή.

Εργο του «Λεγάμενου» αποκλειστικά, που τώρα κλαίει κι οδύρεται για την ελευθερία του Τύπου και εμείς που τα ζήσαμε στο πετσί μας γελάμε με τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνει.

Και θα αναφέρω ένα μικρό περιστατικό, απλώς για να θυμίσω ότι αυτό το καθεστώς προσπαθούσε να εξοντώσει κάθε αντίθετη φωνή, μετερχόμενο σταλινικές μεθόδους: στη συζήτηση στη Βουλή για τη Novartis, που οι ίδιοι, από μόνοι τους, το είχαν χαρακτηρίσει «ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους», ο «Λεγάμενος» και ο καμμένος συνεταίρος του επέλεξαν να στοχοποιήσουν και να επιτεθούν στους «μεγαλοδημοσιογράφους» του ΔΟΛ, που στέκονταν εμπόδιο στην απόπειρά τους να βάλουν χέρι στον Οργανισμό. Μέχρι φέιγ βολάν έκαναν τα «πόθεν έσχες» μας, για να ισχυροποιήσω τους άθλιους ισχυρισμούς τους. Αλλά τότε, καμιά οργάνωση, τύπου Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, είχε ασχοληθεί – ούτε καν να παρέμβει για την προστασία της ελεύθερης έκφρασης. Τώρα συγκινήθηκαν. Γι’ αυτό και δεν τους πιστεύω. Ούτε τους σέβομαι. Είναι άκυροι και κατευθυνόμενοι. Και παίζουν κομματικά παιχνίδια.

Ενοχλημένη Ολλανδή

Στο μεταξύ, μας διέφυγε – εμένα τουλάχιστον – συνέντευξη που έδωσε στην Deutsche Welle σχετικά με το θέμα των υποκλοπών η ιδιαίτερα «δραστήρια» ευρωβουλευτής από την Ολλανδία κυρία Σόφι Ιντ’ Βελντ, η οποία, όπως θα ενθυμείσθε ίσως, είχε έρθει στα μέρη μας, ως μέλος της επιτροπής PEGA, προκειμένου να διερευνήσει το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Κι επειδή δεν της άρεσαν πολύ αυτά που προέκυψαν από την έρευνα, είπε να προχωρήσει στην εξαγωγή δικού της συμπεράσματος περί του τι συνέβη.

Είπε λοιπόν στο γερμανικό κανάλι, μετά άλλων, και τα ακόλουθα συγκλονιστικά, τα οποία μεταφέρω ως έχουν:

«Νομίζω ότι έχουμε κάτι περισσότερο από αιτιάσεις (…) Με ρωτάτε αν είναι κάτι σαν το Γουότεργκεϊτ. Μπορεί να είναι και κάτι μεγαλύτερο»!!!

Μιάμιση μέρα έμεινε εδώ, βρήκε ότι το δικό μας σκάνδαλο μπορεί να είναι και μεγαλύτερο από το… Γουότεργκεϊτ! Οχι, παραίτηση του Μητσοτάκη, κατ’ αναλογία με εκείνη του Νίξον, δεν ζήτησε, αλλά ποτέ δεν είναι αργά, ίσως σε μια νεότερη συνέντευξή της να το κάνει.

Ωστόσο η DW δεν μάσησε και πολύ με αυτά που έλεγε η κυρία Σόφι Ιντ’ Βελντ, εξού και, ολοκληρώνοντας το θέμα, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η ολλανδή ευρωβουλευτής δεν διαθέτει για όσα ισχυρίζεται «αδιάσειστα στοιχεία» για τη χρήση του Predator από την κυβέρνηση. Αναφέρει απλώς ότι «είναι ενοχλημένη» από το ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν φαίνεται να δείχνει ζήλο για τη διερεύνηση της υπόθεσης. Ενοχλημένη, ε; Στενάχωρο, το λιγότερο…

Απώλεια

Θα κλείσω κάνοντας μια αναφορά σε έναν σπουδαίο δημοκράτη αστυνομικό, που έφυγε χθες από τη ζωή: πρόκειται για τον αντιστράτηγο της Ελληνικής Αστυνομίας Στέλιο Τζανάκη, που τίμησε όσο λίγοι τα αξιώματα που ανέλαβε στο πλαίσιο της θητείας του στο Σώμα. Ο Στ. Τζανάκης υπηρέτησε για χρόνια διοικητής της Ασφάλειας, έχαιρε της εκτίμησης του Ανδρέα Παπανδρέου και του Γιάννη Σκουλαρίκη, του πρώτου υπουργού Δημ. Τάξης της Αλλαγής, και η θητεία του χαρακτηρίστηκε από μεγάλες επιτυχίες στην αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος. Ακέραιος ως χαρακτήρας, άξιος επαγγελματίας, μεθοδικός και επίμονος, τίμιος και ειλικρινής, ο Τζανάκης είχε μια διαφανή πολυετή πορεία στην Αστυνομία, η οποία δεν σκιάστηκε ποτέ και από τίποτε. Με τίμησε με τη φιλία του και νιώθω αληθινή θλίψη για την απώλειά του. Τον κατευοδώνω με σεβασμό…