Μια Βραζιλία που αρέσει…

Θα μπορούσε να ανήκει στην κατηγορία των must για έναν ποδοσφαιρόφιλο. Τι, δηλαδή; Να έχει παρακολουθήσει τη Βραζιλία αγωνιζόμενη σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Ναι, είναι για πολλούς το «κλου» της διοργάνωσης, με άλλα λόγια ένα κουίζ για το τι θα κάνει η (εκάστοτε) ομάδα που φορά την κίτρινη – μπλε εμφάνιση.

Ποια είναι έως τώρα τα δείγματα γραφής της εφετινής έκδοσης της Βραζιλίας; Ας αρχίσουμε ανάποδα. Το ’82, εκείνη η τόσο γοητευτική στο μάτι ομάδα των Εντερ – Φαλκάο – Ζούνιορ – Ζίκο – Σόκρατες και των λοιπών άσων, δεν κατάφερε να προχωρήσει γιατί μάλλον ήταν ασταθής αμυντικά και το σύστημα με τον «όμιλο μετά τον όμιλο» δεν την ευνόησε – αφήστε που ηττήθηκε σε ματς που έμοιαζε με τελικό απέναντι στην Ιταλία. Μια τετραετία μετά. Το ’86 στα μεξικάνικα γήπεδα, η Βραζιλία είχε βελτιωθεί στα μετόπισθεν, δεν είχε όμως τους τόσο καλούς μεσοκυνηγούς που θα την έφταναν πολύ μακριά. Το ’94, είχε πλέον μεταλλαχθεί σε μια… ευρωπαϊκή Βραζιλία, ήταν τόσο κυνική όσο ποτέ και το 0-0 και η νίκη στα πέναλτι επί της Σκουάντρα Ατζούρα στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το απέδειξε. Οσο για το 2002 και την τελευταία κατάκτηση; Μάλλον βασίστηκε στην… ιδιωτική πρωτοβουλία, σαν να λέμε στο ατομικό ταλέντο των τριών Ρ: του Ρονάλντο, του Ριβάλντο και του Ροναλντίνιο. Και ω της σύμπτωσης! Στελέχη εκείνης της ομάδας, ο Ρονάλντο, ο Καφού και ο Ρομπέρτο Κάρλος, δίνουν το παρών στο Κατάρ και προσθέτουν χρυσόσκονη στις εξέδρες. Είναι άρα ένας σύνδεσμος του λαμπερού χθες με το γεμάτο ερωτηματικά σήμερα; Ισως. Πάντως, η τωρινή Βραζιλία δεν μοιάζει τόσο με τις υπόλοιπες και έχει μια αξιομνημόνευτη ισορροπία στο παιχνίδι της. Διαθέτει άμυνα σφιχτή και ικανό γκολκίπερ, με αποτέλεσμα να δέχεται όχι πολλές φάσεις, ενώ στο κέντρο και την επίθεση τα χαρίσματα των ποδοσφαιριστών είναι ευδιάκριτα. Ας σκεφθεί κάποιος πως στον πάγκο βρίσκονται άσοι του βεληνεκούς ενός Αντονι, ενός  Ζεσούς, ενός  Φαμπίνιο ή ενός Ροντρίγκο. Λύσεις, αρκετές, συνεπώς για τον πολύ σοβαρό προπονητή, τον Τίτε.

Ασφαλώς, όλα τα ανωτέρω δεν σημαίνουν πως η Βραζιλία είναι υπερομάδα και όλα τα εμπόδια μπορεί να τα σκορπίσει στο διάβα της. Τα δεδομένα, ωστόσο, έχουν τον… λόγο. Και απέναντι σε δύο ευρωπαϊκές ομάδες (Σερβία, Ελβετία) που της έβαλαν δύσκολα, φρόντισε να δείξει χαρακτήρα, πήρε νίκες που τις είχε ανάγκη και εξασφάλισε την πρόκριση. Αν δούμε πόσο ζορίζονται άλλες ισχυρές ομάδες και διεκδικήτριες του τροπαίου, προφανώς και θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι τίποτα αυτονόητο…