«Ονομαστική η εορτή»

Με τον καιρό ξέμαθα να γιορτάζω. Οπως και να πενθώ. Γράφω και ξημερώνει Παρασκευή 25 του Νοέμβρη, ημέρα εορτής και μνήμης Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης. Γιόρταζε στο σπίτι κάποτε τη μητέρα μας. Κατερίνα για τον πατέρα, Κατινίτσα για μένα και τον αδελφό μου, Κατίνα για τις φίλες της στη Σαλαμίνα, αλλά και για τα πεθερικά της που το πρόφεραν μάλιστα και με κάποιο υποτιμητικό ύφος λες και το Κατίνα δεν ήταν όνομα αλλά επιθετικός προσδιορισμός. Δεν τους άρεσε καθόλου που όλο τους το σόι ήταν καταμελάχρινο κι εμείς γεννηθήκαμε ξανθά. Λέγανε «τα έκανε τα παιδιά χωρίς φρύδια» και της το κρατούσανε χρόνια.

Τέτοια μέρα, 25 Νοέμβρη της έστελνα λουλούδια κατά το μεσημέρι και το απόγευμα της πήγαινα γλυκά. Εικοσιένα λευκά τριαντάφυλλα και μια τούρτα σοκολάτα. Αλλά η πραγματική γιορτή τώρα μόλις άρχιζε. Για δύο σχεδόν ώρες λεγαμε-λέγαμε, πού τα βρίσκαμε όλα αυτά το λόγια; Να τρέχει η γλώσσα μας ροδάνι και γέλια πόσα γέλια, περνάγαμε τη ζωή μας απ’ την αρχή, γυρίζαμε τα μέσα έξω κι ό,τι παλιό μας είχε πικράνει πώς το ξεπίκριζε η ανάμνηση και μας το γύριζε ανθόνερο και μέλι. Τώρα και να θέλω πώς; Και με τι να τη γιορτάσω; Τα πρώτα χρόνια έφερνα μια αγκαλιά τριαντάφυλλα, στόλιζα το σπίτι, τα κοίταγα, σαν να με ειρωνεύονταν μέσα απ’ το βάζο. Πιο πολύ την απουσία γιόρταζαν παρά τη μνήμη της. Για νεκροταφεία, τάφους, καντήλια κι ο παπάς με την αγιαστούρα να ψέλνει και να κοιτάει πότε θα βάλω το χέρι στην τσέπη ούτε λόγος. Αρνούμαι. Σ’ αυτήν την παράσταση, δεν είναι μόνο ότι δεν θέλω να παίξω, αλλά δεν έχει ρόλο για μένα πως το λένε. Το έργο δεν με περιέχει. Ετσι, πάει Τέλος, για γιορτή ξεχάστε το.

Οσο για το πένθος, όσο κι αν την αγάπησα, και την αγάπησα πιο πολύ απ’ το πολύ, πέρασαν κοντά είκοσι χρόνια κι ακόμα το δάκρυ δεν το ‘χει στάξει το μάτι μου. Οχι ότι έχω κλάψει και για κάτι άλλο. Από την ημέρα που έφυγε, όποτε πάει να βγει το δάκρυ, το μετανιώνει, παίρνει την αλμύρα του και γυρνάει τα μπρος πίσω. Μα πόσο αναίσθητος είσαι, έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου.

Μέχρι προχθές πίνοντας με μια φίλη, ηθοποιό κι αυτή, πολύ Ψι κατά τη γνώμη της, όταν λέμε Ψι όσο δεν παίρνει άλλο, μου τα έλυσε τα μάγια. Υποτίθεται.

– Ξέρεις αγάπη μου, δεν είναι ότι είσαι αναίσθητος, αλλά σκέφτεσαι πως αν κλάψεις θα είναι σαν να παραδέχεσαι ότι έχει φύγει. Και εσύ αυτό δεν το θες. Αρα;

– Αρα Μάρα Κουταμάρα.

– Αντιδράς τώρα αλλά έτσι και το ξανασκεφτείς αύριο μεθαύριο θα δεις πόσο δίκιο έχω. Και μη δαγκώνεις με λύσσα την ελιά απ’ το ντράι μαρτίνι γιατί θα ξεράσει την πιπεριά που την έχουνε γεμίσει. Ναι γέλα εσύ γέλα. Αφού δεν μπορείς να κλάψεις απ’ την απουσία κλάψε απ’ τα γέλια.

Εχουν περάσει κάμποσες μέρες κι ακόμα δεν αποφάσισα. Δίκιο έχει; Αδικο; Δεν θα το σκεφτώ άλλο. Δεν με συμφέρει. Αλλωστε και στις δύο περιπτώσεις εγώ θα είμαι ο χαμένος. Διότι στη μια αναίσθητος και γουρούνι, στην άλλη ψυχοπαθής και για τον πρώτο Ψι κατευθείαν. Οχι. Δεν με συμφέρει. Αργά το βράδυ γκουγκλάρισα Αικατερίνη η Αγία και έπεσα στο πρώτο απολυτίκιο… «Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν και πολιούχον Σινά». Χρόνια πολλά. Χρόνια πολλά Κατινίτσα. Χρόνια σου πολλά.