Μουσική Τράπουλα

«And in the Darkness, Hearts Aglow», Weyes Blood

Η Natalie Laura Mering, γνωστή με το project Weyes Blood, είναι αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και μουσικός. Εχει συμμετάσχει στην underground μουσική σκηνή και ήταν για λίγο μπασίστρια του συγκροτήματος Jackie – Ο Motherfucker με έδρα το Πόρτλαντ του Ορεγκον, ενώ ήταν και τραγουδίστρια στο συγκρότημα Satanized. Το 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ «The Outside Room». Ακολούθησαν, «The Innocents» (2014), «Front Row Seat to Earth» (2016), «Titanic Rising» (2019) και η σειρά ολοκληρώνεται – επί του παρόντος – με το πέμπτο της άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου. Ηδη, με το τέταρτο άλμπουμ της η αμερικανίδα καλλιτέχνης και πολυοργανίστρια είχε ανεβάσει το επίπεδό της. Η γοητεία της με τις soft ροκ αποχρώσεις της δεκαετίας του ’70 που εμφανίστηκαν σε προηγούμενα άλμπουμ αποκρυσταλλώθηκε σε κάτι πολύ πιο πλούσιο στο «Titanic Rising», με άφθονες μελωδίες υπογραμμισμένες από τη συνθετική αφαίρεση και τον πειραματισμό που είχαν παραμείνει σταθερές στο έργο της. Η πέμπτη εργασία της συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση, αποτελώντας το δεύτερο μέρος της τριλογίας της που ξεκίνησε με τον «Τιτανικό». Συνεχίζει να κινείται στο κλίμα των ονειρικών συνθέσεων, στην περίπλοκη σύνθεση τραγουδιών και σε θέματα όπως τη θέση του ατόμου στο Σύμπαν (με την ευρεία έννοια) όσο και την τροχιά του ίδιου του Σύμπαντος. Ο κόσμος της 34χρονης μπορεί να είναι προσωπικός στον βαθμό που φαίνεται ότι γράφει πρωτίστως για τον εαυτό της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον μοιράζεται μαζί μας. Ενορχηστρώσεις απλές και όχι απλοϊκές, με το πιάνο να τις γεμίζει και σταδιακά να ενσωματώνονται τα ορχηστρικά έγχορδα, η άρπα και τα θεϊκά backing vocals. Η Natalie Laura Mering ουσιαστικά χτίζει σταδιακά τα τραγούδια της, όπως χτίζει και τους στίχους της για να δημιουργήσει μεγάλες εικόνες που αφορούν τον καθένα μας.

Πρόκειται για καλόγουστο έργο που αποτελεί άξιο συνεχιστή του «Titanic Rising». Το μουσικό της μείγμα μπαρόκ ποπ, ποπ δωματίου, ψυχεδελικής folk, soft rock, noise και πειραματικής ροκ είναι 100% ατόφιο και αληθινό.

«Everybody Knows It’s Christmas», Chris Isaak

Ο 66χρονος μουσικός παρουσιάσει το δεύτερό του χριστουγεννιάτικο άλμπουμ μετά τα «Χριστούγεννα» του 2014. Ούτε ο πρώτος είναι φυσικά ούτε πολύ περισσότερο ο τελευταίος καλλιτέχνης που κυκλοφορεί λίγο πριν από τις γιορτές τη δική του εκδοχή στα κλασικά χριστουγεννιάτικα. Παράδοση που καλά κρατεί όχι μόνο στην αλλοδαπή αλλά και στην ημεδαπή. Κατά κάποιον τρόπο αποτελεί αναδρομή στις προ των Beatles ημέρες του ροκ εν ρολ. Το άλμπουμ θυμίζει συνειδητά το απλό, εφεδρικό rockabilly που πρωτοπαρουσιάστηκε στο στούντιο – ορόσημο του Μέμφις, Sun Records, τη δεκαετία του 1950. Σε συνεργασία με τον παραγωγό Dave Cobb, ο Isaak επιτυγχάνει ένα έξυπνο μείγμα της αισθητικής της Sun και της μορφής του πρώιμου Ελβις (RCA Records). Ανάλαφρη και παιχνιδιάρικη εργασία – χριστουγεννιάτικος δίσκος – αλλά καθόλου γλυκανάλατος. Ο Isaak και ο Cobb έχουν τη σωστή ατμόσφαιρα και ο τραγουδιστής / τραγουδοποιός συνεισφέρει επίσης μια σειρά από ευφάνταστα πρωτότυπα, όπως το έξυπνο «Almost Christmas», που κορυφώνεται όπως θα έκανε σήμερα ο Ricky Nelson. Ολα αυτά συνθέτουν το μικρό χριστουγεννιάτικο θαύμα του αμερικανού τραγουδιστή, τραγουδοποιού, κιθαρίστα και ευκαιριακά ηθοποιού. Ναι μεν σκόπιμη η αναδρομή του λόγω των ημερών, αλλά φρέσκια και διασκεδαστική.