Η Βρετανία εξακολουθεί να χρειάζεται την ΕΕ

Σχεδόν τρία χρόνια μετά το ευρωπαϊκό διαζύγιο της Βρετανίας με την ΕΕ, το Συντηρητικό Κόμμα δεν είναι έτοιμο να αναλάβει τις συνέπειες.

Η φάση των κενών απειλών έχει τελειώσει. Ο Ρίσι Σούνακ κατανοεί ότι η μόνη του ελπίδα για πολιτική επιβίωση βρίσκεται στην οικονομική ανάκαμψη, για την οποία χρειάζεται μια λειτουργική σχέση με την ΕΕ. Αλλά ο συμβιβασμός στις Βρυξέλλες δηλητηριάζει τη διάθεση των Συντηρητικών βουλευτών, καθιστώντας την πολιτική επιβίωση πιο δύσκολη.

Είναι ένα πολύ δύσκολο αίνιγμα γιατί τα γεγονότα σχετικά με την εξάρτηση της Βρετανίας από την ενιαία αγορά προσβάλλουν τον ιερό πυρήνα του Brexit. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ευρωσκεπτικιστές σκληροπυρηνικοί αντέδρασαν με μανία στις αναφορές ότι υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης υποστήριζαν μια συμφωνία «ελβετικού τύπου» με την ΕΕ.

Η μονομανιακή εμμονή με την εκκαθάριση της κληρονομιάς της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών απειλεί να καταπνίξει την ανάπτυξη περισσότερο από τον ίδιο από τη γραφειοκρατία αυτή, μεγάλο μέρος της οποίας υπήρχε για να εναρμονίσει τους κανόνες ώστε τα βρετανικά αγαθά να μπορούν να ρέουν ανεμπόδιστα σε όλη την ήπειρο. Η αντικατάσταση των προτύπων της ΕΕ με τα βρετανικά δεν αποτελεί ούτε εγχώρια απελευθέρωση ούτε μαγνήτη για διεθνείς επενδύσεις, καθώς οποιοσδήποτε διαπραγματεύεται και στις δύο δικαιοδοσίες θα πρέπει να συμμορφώνεται και με τα δύο σύνολα κανόνων. Δεν έχει σημασία αν το καθεστώς της Βρετανίας είναι πλασματικά πιο ανταγωνιστικό ή απλά χαλαρό. Δεν υπάρχει διαφυγή από το βαρυτικό πεδίο της ενιαίας αγοράς.

Η πραγματιστική πλευρά του πρωθυπουργού μπορεί να τον ωθήσει να κάψει τη γραφειοκρατία. Αλλά δεν τολμά. Είναι αυτό που κρατά τους πιστούς του Brexit σταθερούς στην αυταπάτη όταν οι ψυχροί οικονομικοί άνεμοι πνέουν όλο και πιο δυνατά στα πρόσωπά τους. Το αντιμετωπίζουν πιο άνετα από όσο εμείς οι υπόλοιποι.

Δεν έχει απομείνει τίποτα από την υπόθεση του Brexit που έκανε κάποτε ο ίδιος ο Σούνακ. Ισχυρίζεται ότι εξακολουθεί να πιστεύει σε αυτό, αν και ο τόνος του ακούγεται περισσότερο παρακλητικός παρά παθιασμένος – μια επιβεβαίωση της πίστης από κάποιον που δεν μπορεί να αγνοήσει τα στοιχεία. Είναι ένας ηγέτης απομακρυσμένος από οποιεσδήποτε καλές επιλογές πολιτικής, προσπαθώντας να μην είναι εντελώς ξένος στην πραγματικότητα ενώ ζει χωριστά από τα γεγονότα.

Ο Ράφαελ Μπερ είναι αρθρογράφος της «Γκάρντιαν»