Ποιος ξέχασε το τρίτο Μνημόνιο

O πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, χθες, επισκέφτηκε τη γυναίκα που προχθές κατασχέθηκε το σπίτι της, για ανεξόφλητο επί χρόνια χρέος. Της εξέφρασε τη συμπαράστασή του. Είπε κι άλλα, μεταξύ των οποίων και για το χρέος της ΝΔ, έτσι ώστε να μείνει ως επίγευση το σύνθημα ότι «τα κοράκια» παίρνουν τα σπίτια των φτωχών ενώ αφήνουν ανενόχλητους όσους έχουν τον τρόπο τους. Τραβήχτηκαν και τα ανάλογα βίντεο. Ωραία επικοινωνιακή παράσταση ενός κατά σύστημα δημοκόπου.

Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να δείχνει ουρανοκατέβατος, αλλά δεν είναι. Ηταν ο προηγούμενος πρωθυπουργός της χώρας. Αυτά που λέει σήμερα τα έλεγε και πριν γίνει πρωθυπουργός, αλλά προσγειώθηκε απότομα και, σε συνθήκη απόλυτης έλλειψης ρευστού και με τις τράπεζες υπό χρεοκοπία, υπέγραψε άρον άρον το τρίτο και καλύτερο Μνημόνιο (που πριν εκλεγεί τίποτα δεν προοιωνιζόταν ότι το είχε ανάγκη η ελληνική οικονομία), το οποίο και εφάρμοσε ευλαβικά υπό την υψηλή αιγίδα της κυρίας Μέρκελ που από «γκόου μπακ» έγινε η υψηλή προστάτις του.

Στο πλαίσιο αυτού του Μνημονίου, η κυβέρνηση που θα προέκυπτε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 (εν προκειμένω, η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) έπρεπε να εκπονήσει σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος των κόκκινων δανείων ως τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το τρέναραν όσο μπορούσαν, αλλά κάποια στιγμή δεν άντεχαν άλλο. Υπό το βάρος της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, το καλοκαίρι του 2017 εγκαταλείφθηκε το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», άρχισαν λοιπόν πλειστηριασμοί – απέναντι στους οποίους διαμαρτυρόταν ο πικραμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε να μην έχει σχέση με το τρίτο Μνημόνιο, και συμπεριφέρεται σαν να μην έχει σχέση. Σαν τα στελέχη του να έχουν πάθει συλλογική αμνησία. Παραπλανούν, μάλιστα, φτιάχνοντας το παραμύθι ότι αυτοί μας έβγαλαν από τα Μνημόνια, ενώ ως γνωστόν αυτοί μας έβαλαν πιο βαθιά. Αντιμνημονιακοί με το σκληρότερο Μνημόνιο, που ήταν αχρείαστο μέχρι να αναλάβουν τη διακυβέρνηση, προσπαθούν σήμερα να σβήσουν τη μνήμη εκείνης της περιόδου, θολώνοντας σαν σουπιές τα νερά. Γι’ αυτό, χθες, ο Τσίπρας εμφανίστηκε υπερασπιστής της περιουσίας μιας πολίτη που, πιθανόν, είχε πιστέψει ότι επειδή την υπεράσπιζαν κόμματα της Αριστεράς και συνδικάτα, δεν θα γινόταν η κατάσχεση διά τον φόβον της δημοσιότητος. Λάθος εκτίμηση.

Στο μεταξύ, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η διανοητική οκνηρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και δημοσιογραφικών συνδικάτων, συμπεριλαμβανομένης της ΕΣΗΕΑ. Υποτίθεται ότι ήθελαν να υπερασπίσουν την περιουσία μιας γυναίκας που έχει ανάγκη. Ας έκαναν μια διαδικτυακή καμπάνια, κάτι σαν δημόσιο έρανο. Οφειλαν να εξηγήσουν τι συμβαίνει και να ζητήσουν μικρή εισφορά από τους πολίτες. Ας έκαναν μια έκδοση, μια καλλιτεχνική εκδήλωση με εισιτήριο, κάτι δημιουργικό. Το ποσό θα μπορούσε να μαζευτεί. Αλλά δεν τους ενδιέφερε. Ηθελαν με γκρίνια να αναβιώσει ένα κίνημα τύπου «δεν πληρώνω», που σημαίνει ήθελαν να πληρώσει την απώλεια η τράπεζα, δηλαδή οι καταθέτες. Τι κατάφεραν; Τίποτα – απλώς να εμφανιστούν τσάμπα μάγκες. Πολλή κούραση.

ΥΓ. Το ΠΑΣΟΚ, με γενναιότητα, συνομολόγησε δύο Μνημόνια και ψήφισε αναγκαστικά το τρίτο, θέτοντας το συμφέρον της χώρας πάνω από το κομματικό του. Χθες, το σημερινό ΠΑΣΟΚ (το υπογράφει η Νέα Γενιά του) κυκλοφόρησε ένα διαδικτυακό μήνυμα κατά των πλειστηριασμών που λέει: «Η επόμενη πόρτα μπορεί να είναι η δική σου». Τέλεια, η Νέα Γενιά συναντήθηκε με το ΠΑΣΟΚ της χρεοκοπίας.