Οι άνθρωποι πεθαίνουν περιμένοντας κοινωνική φροντίδα

Δεν ήταν λάθος όλα στον προϋπολογισμό της περασμένης εβδομάδας. Αλλά ένα πράγμα που ήταν σωστό αντιμετωπίστηκε με μια χιονοστιβάδα θυμού. Η κυβέρνηση εγκατέλειψε δεκαετή υπόσχεση να διαφυλάσσονται τα περιουσιακά στοιχεία των πιο ευκατάστατων ανθρώπων που πρέπει να πληρώσουν για τη δική τους κοινωνική φροντίδα στην Αγγλία. Αυτή τη στιγμή είναι σωστό να μην ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για την προστασία του πλούτου των πιο ευκατάστατων ανθρώπων, όταν τόσοι άλλοι στερούνται οποιαδήποτε φροντίδα. Και πάλι, το πώς να πληρώνει κανείς για την κοινωνική περίθαλψη αποδεικνύεται πολιτική νάρκη.

Το πώς να πληρώσουμε για τη φροντίδα υγείας είναι το ίδιο ζήτημα που συνέβαλε στην ήττα των Εργατικών το 2010 και έπληξε την άτυχη εκλογική εκστρατεία της Τερίζα Μέι το 2017. Για να δανειστώ την περιβόητη φράση της, «Τίποτα δεν έχει αλλάξει», επειδή το ίδιο παλιό άλυτο αίνιγμα κοινωνικής φροντίδας είναι πολιτικά τοξικό όσο ποτέ. Αλλά με κάθε χρόνο που περνά χωρίς λύση, η κρίση βαθαίνει.

Στην κοινή γνώμη υπάρχει σύγχυση ανάμεσα σε δύο εντελώς ξεχωριστές κρίσεις κοινωνικής φροντίδας, που σκοπίμως συγχέονται από τις κυβερνήσεις των Τόρις που συνεχίζουν να προσποιούνται ότι έχουν ένα σχέδιο και για τις δύο. Η μία κρίση – η έλλειψη φροντίδας – είναι πραγματικό σοκ. Αλλά η άλλη – το ότι οι πιο ευκατάστατοι άνθρωποι πρέπει να ξοδεύουν τις οικονομίες τους – όχι και τόσο πολύ.

Το σοβαρό ζήτημα είναι η έλλειψη οποιασδήποτε φροντίδας σε ένα σύστημα που καταρρέει: οι συρρικνούμενοι προϋπολογισμοί έχουν αφήσει 2,6 εκατομμύρια ανθρώπους άνω των 50 ετών να χρειάζονται φροντίδα, αλλά να μην έχουν, σύμφωνα με το Age UK.

Σε σύγκριση με αυτές και άλλες στερήσεις, η συζήτηση για το «καταστροφικό κόστος» του κόστους κληρονομιάς μοιάζει κάπως υπερβολική. Οι οικονομίες πρέπει να χρησιμοποιούνται για μια δύσκολη μέρα σε μεγάλη ηλικία. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι η κατάρρευση της κοινωνικής φροντίδας πλήττει το εθνικό σύστημα υγείας NHS. Οι Εργατικοί υπόσχονται μια εθνική υπηρεσία περίθαλψης, αν και οι λεπτομέρειες είναι ακόμη ασαφείς. Ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσουν να το πραγματοποιήσουν. Η ενστικτώδης προτεραιότητα των Τόρις είναι να μπαίνουν οι κληρονομιές πριν από τη φροντίδα. Ωστόσο, ξανά και ξανά, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα, υποχωρούν λόγω κόστους, κι έτσι τώρα δεν έχουν καμία πολιτική τέτοιας φροντίδας.

H Πόλι Τόινμπι είναι αρθρογράφος της «Γκάρντιαν»