Ποιοι ακριβώς είναι οι «εχθροί της πατρίδας»;

Εχει γίνει ένα μπέρδεμα: υποτίθεται ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η γνωστή (και συχνά διαβόητη) ΕΥΠ έχει προορισμό τη συλλογή και έπειτα αξιοποίηση από τις αρμόδιες αρχές, πληροφοριών που αφορούν στην εθνική ασφάλεια της χώρας και την αντιμετώπιση της κατασκοπευτικής δραστηριότητας ξένων υπηρεσιών. Πού είναι το μπέρδεμα; Στο ότι έχει ξεχαστεί εντελώς η λέξη κλειδί: ξένων. Υπηρεσιών και πρακτόρων. Ομως σήμερα, μετά τις υποκλοπές που οργάνωσε το Μέγαρο Μαξίμου, όλη η συζήτηση περί ΕΥΠ γίνεται σαν να είναι δεδομένο ότι οι εχθροί της πατρίδας είναι κυρίως έλληνες πολίτες, μαζεμένοι στο Σύνταγμα. Εχει δηλαδή εμμέσως νομιμοποιηθεί αυτή η λογική. Κάτι που κυριάρχησε και στη συζήτηση για το νομοσχέδιο για τη νέα «καλή» ΕΥΠ. Εχει θεωρηθεί πλέον αυτονόητο ότι κύριο αντικείμενο της ΕΥΠ είναι οι παρακολουθείς ελλήνων πολιτών που απλώς πρέπει πλέον, υποτίθεται, να γίνονται με θεσμική θωράκιση. Πολιτών ακόμα κι αν εκείνοι είναι εκλεγμένοι αρχηγοί πολιτικών κομμάτων. Ομως αυτό δεν είναι μπέρδεμα. Είναι τραγική επιστροφή στη μετεμφυλιακή θεωρία του «εσωτερικού εχθρού». Και ένα μεγάλο βήμα προς τη Δυστοπία. Αυτοί είναι οι «εχθροί της πατρίδας»; Σοβαρά τώρα; Γι’ αυτούς τη χρειαζόμαστε την ΕΥΠ; Αλλους δεν έχουμε;

Η ιδέα και μόνο ότι η βασική συζήτηση ως προς τις όποιες παρακολουθήσεις πρέπει να περιστρέφεται ως επί το πλείστον γύρω από έλληνες πολίτες και αυτή να υπονοεί έντονα και πολίτες με τέτοια χαρακτηριστικά, είναι ένα πρωτοφανές μείγμα απόλυτης βλακείας και τρόμου. Και μόνον το να φανταζόμαστε ότι οι αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων μπορεί να είναι πράκτορες ξένων συμφερόντων, είναι κάτι τόσο απελπιστικά τραγικό, που βρίσκεται μισό βήμα πριν ακούσουμε κάποιον να λέει «ένας λοχίας θα μας σώσει» και ένα βήμα πριν ο εν λόγω λοχίας (εντάξει, συνταγματάρχης) κάνει την εμφάνισή του. Δεν νοείται δημοκρατία στην οποία η αντιπροσωπευτικότητα καταλήγει σε κόμματα ψηφισμένα από τον λαό που οι αρχηγοί τους, ψηφισμένοι από τον λαό, νοούνται ξένοι πράκτορες. Αυτά είναι τρελά πράγματα.

Αν ένας λαός στέλνει στο Κοινοβούλιο εκπροσώπους πράκτορες ξένων δυνάμεων δεν πρόκειται να τον σώσουν οι παρακολουθήσεις καμίας ΕΥΠ. Αντίθετα, αν δήθεν για να τον σώσουν της δοθεί το δικαίωμα να παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα, τότε η Δυστοπία είναι εδώ. Οι δε εγγυήσεις όχι απλώς δεν αρκούν αλλά παρακάμπτονται ευχερέστατα. Το είδαμε και στην εν λόγω άθλια υπόθεση με τις παρακολουθήσεις από το Μέγαρο Μαξίμου: έγιναν νομότυπα από πλευράς εισαγγελικής υπογραφής. Και, μετά, ο πρόεδρος της Βουλής, έφερε τα πάνω κάτω, ώστε η αρμόδια επιτροπή να καταστεί μία παρωδία προκειμένου να μην υπάρξει ουσιαστική συζήτηση. Λοιπόν; Τι εγγυήσεις; Επειδή ο ένας εισαγγελέας θα γίνουν δύο; Αστειότητες.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τεράστιες, εξόφθαλμες προκλήσεις εθνικής ασφάλειας. Που δεν χρειάζεται να κάνει κανείς υποκλοπές για να τις αντιληφθεί: βγάζουν μάτι. Ας ασχοληθεί λίγο περισσότερο με αυτές η ΕΥΠ, όσο και με εκείνες που δεν φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού. Οχι με το να της δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθεί εκλεγμένους αρχηγούς και βουλευτές, διευθυντές εφημερίδων και δημοσιογράφους ή ανθρώπους που για προσωπικούς λόγους δεν συμπαθεί ο εκάστοτε πρωθυπουργός, ή άλλους πολίτες κατά βούληση της εξουσίας. Γιατί και αυτές οι ρυθμίσεις εκεί θα καταλήξουν: οι εγγυήσεις δεν αξίζουν δεκάρα. Και οι εισαγγελείς θα υπακούσουν αν απαιτηθεί και ο εκάστοτε πρόεδρος της Βουλής, ακόμα περισσότερο. Δεν είναι αυτή η δουλειά της ΕΥΠ. Ασε που όλα αυτά είναι και εντελώς βλακώδη: γιατί, ακόμα κι αν είχαν ουσία, που δεν έχουν, τι τους εμπόδιζε να πάρουν ένα τηλέφωνο στο όνομα τρίτου έμπιστου προσώπου και να μιλούν με παραμόρφωση φωνής; Αντε, σοβαρευτείτε επιτέλους.