Το μεγάλο ξέπλυμα

Το Παρίσι, η Μασσαλία, το Μπορντό και η Λυών, το ξέκοψαν. Δεν θα υπάρξουν γιγαντοοθόνες που θα αναμεταδίδουν το μεγάλο ξέπλυμα στις πλατείες. Την ιστορία την ξέρετε αλλά θα την ξαναπώ. Ο Ροντ Στιούαρτ γύρισε την πλάτη του στο χρυσοδάκτυλο Μουντιάλ του Κατάρ. Δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό από τον μόρτη. Αλλά και η Ντούα Λίπα αρνήθηκε να τραγουδήσει στην έναρξη για να σπεύσει ύστερα η Σακίρα να αποσύρει κι εκείνη την  τζίφρα της, απογυμνώνοντας έτσι το μεγάλο γεγονός. Είδε κανείς τίποτα; Εξαρτάται από πού κοιτάς. Από τη μεριά των οκτώ νέων σταδίων και των εξήντα τεσσάρων προπονητικών κέντρων που αναδύθηκαν από την άμμο σε πόλεις lego οι οποίες μέχρι χθες δεν υπήρχαν; Ή μήπως από τη μεριά των δεκάδων χιλιάδων νεκρών εργατών που έφτασαν από κάθε άκρη της ασιατικής ηπείρου αναζητώντας δουλειά στη γαλέρα του Αραβικού Κόλπου για να πεθάνουν τελικά από τη ζέστη, αταυτοποίητοι και ληξιαρχικά αγέννητοι; «Θέσεις εργασίας» το λένε αυτό κι έτσι θα το λένε, όσο θα σηκώνεται σκόνη από την έρημο να σε στραβώσει.

Εμείς πάλι, κοιτάζαμε τα πράγματα από άλλη σκοπιά και συγκεκριμένα από τη νησίδα στη Βασιλίσσης Σοφίας 59, με την πλάτη μας γυρισμένη στο Χίλτον. Εκεί μαζευτήκαμε καμιά διακοσαριά νοματαίοι (Ρηγάδες για την ακρίβεια) , βροντοφωνάζοντας «Videla assassino», μπας και ανοίξει το παράθυρο ο πρέσβης της χούντας της Αργεντινής, μας ακούσει, σκιαχτεί και ματαιωθεί τελικά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, τρομάρα μας. Και μετά, και μετά; Πέσανε κάτι ψιλές από τα όργανα της τάξεως και επιστρέψαμε σπίτι με χαμηλωμένο το κεφάλι. Χαμηλά, τόσο όσο να βλέπουμε άνετα τα  ματς χωρίς να σπάμε τον αυχένα μας, στους πρώτους έγχρωμους δέκτες που διετίθεντο τότε προς ενοικίασιν για τη μουντιαλική σεζόν. (Θέσεις εργασίας!)

Η γραμμή ήταν να υποστηρίζουμε Ολλανδία που μας είχε υποστηρίξει κατά της δικής μας χούντας, εγώ όμως ήμουν κρυφά με την Αργεντινή. Τι σημασία έχει ποιος θα νικήσει αν δεν μυριστείς πώς παίζεται το παιχνίδι; Εν τω μεταξύ, από το βάθος των προπονητηρίων, ούτε καν στον πάγκο, ένας πιτσιρικάς ανθυποαναπληρωματικός, έδενε τα κορδόνια του Κέμπες και γονατιστός ονειρευόταν. Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα τον έλεγαν.