«Σικελική έμπνευση»

Χθες επρόκειτο να αρχίσει η νέα δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο του πρώην υπουργού των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Νίκου Παππά για παράβαση καθήκοντος, στην προσπάθεια χειραγώγησης των ΜΜΕ και, ειδικά, για τους χειρισμούς του στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Ως γνωστόν, ο συγκατηγορούμενος του πρώην υπουργού, επιχειρηματίας Χρήστος Καλογρίτσας, έχει καταγγείλει ότι, προκειμένου να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για μια τηλεοπτική άδεια, με την καθοδήγηση του Παππά, έλαβε 3 εκατομμύρια ευρώ από λιβανέζικο επιχειρηματικό κολοσσό για να καλύψει την απαιτούμενη εγγύηση.

Η κατηγορία είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα, γεγονός για το οποίο, όταν απαγγέλθηκε, ο Παππάς πανηγύριζε. Πιστεύει άραγε ότι είναι τιμητική για έναν πολιτικό η παράβαση καθήκοντος; Είναι δηλαδή τιμητικό ένας πολιτικός να δρα πέραν των ορίων που είναι θεσμικώς αυστηρά καθορισμένα, μάλιστα επιδιώκοντας να διαμορφώσει ένα πεδίο, στον ανταγωνισμό του Τύπου, που θα ευνοεί την κυβέρνησή του και τα συμφέροντά της; Είναι δηλαδή τιμητικό, με άλλα λόγια, για έναν πολιτικό να εργάζεται ως χειραγωγός των μηχανισμών που επηρεάζουν την κοινή γνώμη;

Ο κατηγορούμενος, για λόγους αρχής, έχει πάντα υπέρ του το τεκμήριο της αθωότητας. Αλλά το θέμα δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό, και πολιτικά έχει κριθεί. Κι η αλήθεια είναι μία, και είναι απαρέγκλιτη: η κυβέρνηση την οποία ο Νίκος Παππάς υπηρέτησε διέπρεψε στην προσπάθεια χειραγώγησης του Τύπου. Το έχω γράψει και ξαναγράψει, αλλά είναι καλό αυτά τα πράγματα να τα θυμίζουμε, ιδίως μια εποχή που η Ελλάδα επιχειρείται να συκοφαντηθεί από ιδεοληπτικά ιερατεία ότι δήθεν καταπατά βασικές αρχές της ελευθερίας του Τύπου. Πού ήταν αυτοί όταν, αποδεδειγμένα και κατά σύστημα, μια κυβέρνηση επεδίωκε να φιμώσει δημοσιογράφους και Μέσα;

Ας δούμε λοιπόν ξανά τι γινόταν τότε. Οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι που έτυχε να διαφωνούμε με την πολιτική ρητορική και τις πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ και αργότερα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ γνωρίσαμε στις ζωές μας προσπάθεια επαγγελματικής χειραγώγησης και εξόντωσης. Ο ΔΟΛ, στον οποίο εργαζόμουν και εγώ, ήταν ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του Αλέξη Τσίπρα, του Πάνου Καμμένου αλλά και της Χρυσής Αυγής – όλου του ριζοσπαστικού αντισυστημισμού της δεκαετίας της χρεοκοπίας. Το κλείσιμο του Mega, αλλά και των «ΝΕΩΝ» και του «ΒΗΜΑΤΟΣ» ήταν διακηρυγμένος στόχος του Αλέξη Τσίπρα. «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ» έγινε απόπειρα να περάσουν στον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είχε συμφωνήσει να εγκαταστήσει ειδικό τοποτηρητή για να ελέγξει τη γραμμή, του χάλασαν όμως τα σχέδια οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Κι όσο για το τηλεοπτικό τοπίο, ας μην ξεχνάμε πώς είχε σχεδιαστεί. Προσωπικώς θα ήθελα πολύ να μάθω τι ήταν το περίφημο Ινστιτούτο της Φλωρεντίας και ποιοι εξέδωσαν την περίφημη γνωμοδότησή του, την οποία τότε ο σημερινός κατηγορούμενος συνεχώς επικαλούνταν.

Θα παρακολουθήσω με περιέργεια την ακροαματική διαδικασία. Και ως την ετυμηγορία, επιτρέψτε μου να συνεισφέρω στη συζήτηση μια παλαιά ανάρτηση του (πασόκου, τότε) Γιάννη Ραγκούση στα κοινωνικά δίκτυα, δημοσιευμένη στις 21 Οκτωβρίου 2015. Που, μεταξύ άλλων, χαρακτήριζε την τότε κυβερνητική μεθόδευση για τις άδειες «απολυταρχική επιλογή σικελικής έμπνευσης, που με βεβαιότητα θα καταστεί σταδιακά ποινικά ελεγκτέα». Πόσο διορατικός ήταν πάντα αυτός ο άνθρωπος…