Μια σαπουνόπερα δίχως happy end

Εχει άδικο ο Κριστιάνο Ρονάλντο στα όσα ανέφερε για τη συμπεριφορά της Γιουνάιτεντ προς το πρόσωπό του; Σε ό,τι αφορά την περιπέτεια που πέρασε με τον χαμό του νεογέννητου παιδιού του, σαφώς και όχι. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ποδόσφαιρο μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Οπως κι αν λέγεται ο σύλλογος, όπως κι αν λέγται ο ποδοσφαιριστής. Είχε κάθε δικαίωμα να μην έχει ο Πορτογάλος το μυαλό του στο ποδόσφαιρο από τη στιγμή που υπήρχε η οικογενειακή τραγωδία.

Αυτό είναι απολύτως αποδεκτό και έχει λαθέψει ο σύλλογος. Στα υπόλοιπα ο Κριστιάνο δείχνει και πάλι πως δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα όσον αφορά το όνομά του. Μπορεί να πάρει φόρα και να τα κάνει όλα… σμπαράλια. Σβήνοντας ό,τι καλό είχε χτίσει. Ο Κριστιάνο υπήρξε μύθος στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και αυτός ο μύθος μεγάλωσε όταν επέστρεψε σε αυτή, τη στιγμή που η Σίτι τον πίεζε να τον κάνει δικό της. Σε μια μέρα… έφτυσε κοτζάμ Πεπ Γκουαρντιόλα για να ακούσει την καρδιά του. Η πορεία δεν δικαίωσε καμία από τις δύο πλευρές. Ούτε η Γιουνάιτεντ μπορούσε να γίνει εκ νέου διεκδικήτρια του τίτλου ούτε ο Κριστιάνο να κάνει όλα όσα ήθελε και έκανε με τη φανέλα της Ρεάλ.

Μοιάζει με σαπουνόπερα η οποία ωστόσο δεν θα έχει happy end. Κρίμα και για τους δύο. Κρίμα κυρίως για τον Κριστιάνο να βλέπει την… αποκαθήλωσή του από τον σύλλογο που τον έκανε γνωστό ανά τον κόσμο: χθες μια ομάδα εργατών έσκιζε τη μεγάλη αφίσα με το πρόσωπό του έξω από το Ολντ Τράφορντ. Αν γυρίζαμε έναν χρόνο πίσω και το λέγαμε, θα μας περνούσαν για τρελούς. Το Παγκόσμιο Κύπελλο που έρχεται είναι η ευκαιρία του Κριστιάνο για μια τελευταία παράσταση που του αξίζει. Και μετά; Ισως η Σπόρτινγκ Λισαβόνας να είναι εκείνη που θα του δώσει το τέλος που του αρμόζει. Από εκεί, δηλαδή, που ξεκίνησαν όλα.