Να βρεθεί άκρη με το μπάσκετ

Αρχικά, το (εντελώς) αυτονόητο: είναι μαγκιά των (συγκεκριμένων) παικτών της εθνικής ομάδας που έδειξαν διάθεση απέναντι στο Βέλγιο και οσάκις καλούνται φανερώνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Γνωρίζοντας, ασφαλώς, ότι ούτε καριέρα με τα γαλανόλευκα θα κάνουν ούτε και θα περνούν μόνιμα το κατώφλι της  ομάδας. Και σίγουρα, μια κλήση στα «παράθυρα» δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι… ενισχύει το βιογραφικό τους – αποτελούν λύση ανάγκης και το αντιλαμβάνονται, το συνειδητοποιούν απολύτως.

Ακολούθως, τα αρκετά σοβαρά: ειπώθηκε από τον πρόεδρο της ομοσπονδίας πως «είναι επιτυχία όλης της Ελλάδας» και πως ήρθε η ώρα για πράξεις και όχι για λόγια. Αλήθεια; Η εθνική ομάδα… σκότωσε κάποιο θηρίο και πήρε την πρόκριση; Και τι ακριβώς προτίθενται να κάνουν οι αρμόδιοι, προφανώς κατόπιν εορτής; Το μείζον είναι να λύνουν τα προβλήματα προτού αυτά προκύψουν: δηλαδή να ρυθμίζουν τα θέματα Σλούκα και Παπαγιάννη ή να μάθουμε όλοι για ποιον λόγο δεν μετείχαν οι δύο διεθνείς στην αποστολή. Οσον αφορά τους παίκτες που βρίσκονται στις ΗΠΑ, είναι ξεκάθαρο πως – ανεξάρτητα τι λέγεται αρμοδίως – μόνο τα καλοκαίρια θα εμφανίζονται στις υποχρεώσεις της εθνικής και όχι επειδή δεν γίνονται… πτήσεις πέρα από τον Ατλαντικό. Αλλά κάποια θέματα ας μην τα αναλύουμε περαιτέρω, από μόνα τους «φωνάζουν».

Σχετικά με τις FIBA και Euroleague, καταφέρνουν με τις κινήσεις τους να απαξιώνουν οι ίδιες το προϊόν του μπάσκετ. Τα δε παιχνίδια των εθνικών ομάδων δεν τα είδε κανένας παρά μόνον όσοι δηλώνουν «άρρωστοι με το άθλημα» ή ένεκα επαγγελματικής υποχρέωσης. Ούτε γνώριζαν ποιοι μετείχαν, ούτε ποιος θα εμφανιστεί και φυσικά δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις από τον Γόντικα, τον Χαραλαμπόπουλο, τον Κακλαμανάκη ή τον Τσαϊρέλη. Σε επίπεδο εθνικής ομάδας, εννοείται. Παίκτες Ευρωλίγκας αναζητείς με το φανάρι. Ωστόσο, ο ζήλος τους πρέπει να υπογραμμιστεί και όλοι τους βγάζουν το καπέλο.

Ποια θα είναι η επόμενη ημέρα του μπάσκετ; Εάν κάποιος δεν κάνει πίσω, άκρη δεν βρίσκεται. Και επειδή η διοργάνωση που «τρέχει» σε όλη τη διάρκεια του έτους παραείναι δυνατή, μάλλον είναι ανάγκη να επανεξεταστούν τα λεγόμενα «παράθυρα». Η κωμωδία ας παίζεται στα θέατρα, όχι στα παρκέ. Εκτός αν έχει άλλη άποψη η ΕΟΚ, οπότε με ενδιαφέρον θα δούμε τις αποφάσεις ή το πόσο μπορεί να κινήσει τα νήματα σε έναν χώρο που βαυκαλίζεται πως προχωρά μπροστά κι όμως σε αυτό το σημείο αποδείχθηκε ουραγός του ποδοσφαίρου. Γιατί στο πλέον δημοφιλές άθλημα, αυτά δεν συμβαίνουν σε καμιά των περιπτώσεων.