Και μνήμη έχουμε, και κρίση

Εχουμε μνήμη. Ολοι θυμόμαστε πώς στήθηκε η υπόθεση Novartis, «επ’ ευκαιρία» του γνωστού και υπαρκτού διεθνούς σκανδάλου αθέμιτων πρακτικών, επιρροής και χειραγώγησης των αγορών φαρμάκου, το οποίο στην Ελλάδα ποτέ δεν διερευνήθηκε στην ουσία του. Πώς, δηλαδή, πολιτικά κέντρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με έδρα το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Δικαιοσύνης, σχεδίασαν και έστησαν έναν μηχανισμό σπίλωσης και ηθικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, με στόχο να «στείλουν κάποιους φυλακή για να κερδίσουν τις εκλογές». Η εφημερίδα «Documento» ήταν από τα δημοσιογραφικά όργανα που συνέβαλαν σε αυτόν τον μηχανισμό, με δεκάδες πρωτοσέλιδα. Ολες εκείνες οι μεθοδεύσεις κατέπεσαν. Και τι έμεινε; Ο συκοφαντικός θόρυβος.

Ο δημοσιογράφος που εκδίδει την εφημερίδα «Documento» έβγαλε το περασμένο Σάββατο μια νέα πλην ατεκμηρίωτη λίστα – αυτή τη φορά «παρακολουθούμενων». Χθες επισκέφτηκε αυτοβούλως τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρο Ντογιάκο, για να μπορέσει κατόπιν να δημιουργήσει μιντιακό γεγονός στο προαύλιο. Εκεί έβγαλε και έναν λόγο στον οποίο ανακάτεψε τους πάντες και τα πάντα, γεμάτο υπαινιγμούς και κατηγορίες. Και τα δεδομένα; Τα τεκμήρια; Τα έχει, λέει, αλλά επιφυλάσσεται να τα δημοσιοποιήσει όπως ο ίδιος κρίνει.

Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη δουλειά του – όμως ο δημόσιος χώρος δεν μπορεί να κινείται με φήμες και υπαινιγμούς. Το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ δεν αποκαλύφθηκε με φήμες και μισόλογα, αλλά με τη δημοσίευση συγκεκριμένων δεδομένων. Συγκρίνοντας τις δύο υποθέσεις, χθες, αποκάλεσα «Γουοτεργκέιτ από το Δελφινάριο» τον θόρυβο που προκλήθηκε από τη δημοσίευση της συγκεκριμένης λίστας. Και λίγα έγραψα.

Αλλά ακόμα κι αν εμφανιστούν κάποια δεδομένα (τέσσερα SMS που δημοσιεύθηκαν παραπέμπουν σε αυτά), ακόμα κι αν αποδειχτεί ότι το Predator, ή κάποιο άλλο λογισμικό, ή κάποιος ντετέκτιβ ή κι εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι υπέκλεπταν ιδιωτικές συνομιλίες ελλήνων πολιτικών ή δημοσιογράφων, ακόμα και τότε ουδείς δικαιούται να μιλήσει για ευθύνες της πολιτείας. Είναι βέβαιο ότι στον ελλαδικό χώρο γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται παρακολουθήσεις, όπως γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται και κάθε τύπου εγκλήματα – αλλά η δικαιοσύνη δεν ψάχνει τον πρωθυπουργό για μια ληστεία, μια δολοφονία ή έναν βιασμό, αλλά τα φυσικά πρόσωπα που διέπραξαν τα αδικήματα. Πολιτικό έγκλημα θα ήταν οι ενδεχόμενες παρακολουθήσεις τις οποίες θα είχε διατάξει, κατά παράβαση των νόμων, ένα πολιτικό σύστημα. Ο εκδότης του «Documento» κάνει λόγο για τον Πρωθυπουργό και για πρώην ή και νυν συνεργάτες του. Αλλά όταν λες κάτι για την πολιτική ηγεσία της χώρας, το οποίο έχει διαψευστεί, οφείλεις και να το αποδεικνύεις. Αλλιώς, έστω κι αν κρύβεται από πίσω σου η αξιωματική αντιπολίτευση, απλώς, συμβάλλεις στην απορρύθμιση της πολιτικής ομαλότητας, στην αποσταθεροποίηση της πολιτικής ζωής, εντέλει στην υπονόμευση της δημοκρατίας.

Η Ελλάδα ακόμα και πολύ πρόσφατα, την περασμένη δεκαετία, έχει πληρώσει πολύ ακριβά τη λάσπη κατά της δημοκρατίας, τη χρησιμοποίηση της αντιπολιτικής καχυποψίας για την πολιτική ιδιοτέλεια των κομμάτων του «αντισυστημισμού», δεξιών κι αριστερών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεώρησε, κακώς, ότι η έξωση των λαϊκιστών από το πολιτικό προσκήνιο, το 2019, ήταν οριστική. Δεν υπολόγισε σωστά ούτε τη δική του ισχύ ούτε τις θεσμικές ανεπάρκειες ούτε την αντοχή των δημαγωγών. Και σήμερα πρέπει να ξαναδώσει, με χειρότερους όρους, τον δύσκολο αγώνα για την ευρωπαϊκή, δημοκρατική Ελλάδα.