Οροι

Για πρώτη φορά από το 1974 ένας αρχηγός της αντιπολίτευσης θέτει όρους και προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή των εκλογών. Δεν έχει ξανασυμβεί.

Πρώτα ζητήθηκε ανεπιτυχώς η παραίτηση του Πρωθυπουργού.

Τώρα η αξιωματική αντιπολίτευση επανέρχεται διεκδικώντας προεκλογικά το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, τη διοίκηση της ΕΥΠ, παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και άλλες ενέργειες που αμφισβητούν τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας και τη συντεταγμένη πολιτεία.

Οι όροι αυτοί συνιστούν ουσιαστικά τελεσίγραφο κατάλυσης μιας νόμιμης κοινοβουλευτικής κυβέρνησης με μη συνταγματικές διαδικασίες.

Προς το παρόν δεν είναι σαφές αν η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές εξαρτάται από την ικανοποίηση των όρων που έθεσε.

Αλλά λογικά κανείς δεν θέτει όρους, αν η απόρριψή τους δεν έχει συνέπειες. Αν δεν τον ενδιαφέρει να γίνουν δεκτοί, τότε γιατί τους θέτει;

Αρκεί βεβαίως να υπάρχει επίγνωση όχι μόνο της ρήξης αλλά και των συνεπειών της. Η σύγκρουση γίνεται κάποια στιγμή αυτοτροφοδοτούμενος δρόμος χωρίς επιστροφή.

Προφανώς η συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί δικαίωμα κάθε κόμματος. Το άσκησε και ο Ζαχαριάδης το 1946, ανοίγοντας την πόρτα στον Εμφύλιο.

Ως μέθοδος πίεσης όμως στη μεταπολιτευτική δημοκρατία μας είναι πρωτοφανής.

Σε καμία σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία ένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έχει επιχειρήσει να θέσει υπό προϋποθέσεις την εκλογική διαδικασία προκειμένου να διεκδικήσει ή να αμφισβητήσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Στις δημοκρατίες, κάποιοι κερδίζουν στις εκλογές, κάποιοι χάνουν, και η ζωή συνεχίζεται. Στη σημερινή Ελλάδα αντιθέτως φαίνεται ότι η πολιτική αδυναμία οδήγησε σε κρίσεις καταληψίας.

Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση υποτίμησε τον κίνδυνο. Από εφησυχασμό, υπεροψία ή αφέλεια.

Είναι καταφανές ότι δεν υποψιάστηκε καν τις αντιδράσεις μιας παράταξης χαμηλής θεσμικής συνείδησης που θεωρεί την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση περίπου υπαρξιακό ζήτημα. Και φαίνεται αποφασισμένη να τα παίξει όλα για όλα, με όποιο κόστος.

Προφανώς καμία κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της, το κοινοβουλευτικό σύστημα και τη λαϊκή εντολή δεν θα διαπραγματευτεί την εκχώρηση της ύπαρξής της.

Ακόμη λιγότερο θα διαπραγματευτεί το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αλλωστε ακόμη κι αν υποτίμησε τον κίνδυνο, ακόμη κι αν πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, τώρα ξέρει ή τουλάχιστον οφείλει να έχει καταλάβει. Υποθέτω θα αντιδράσει.

Οδηγούμαστε τελικά σε μια πρωτόγνωρη σύγκρουση μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες για τη δημοκρατία μας. Και σε τέτοιου τύπου συγκρούσεις κανείς δεν ξέρει ποιος θα κερδίσει.

Αλλά όποιος παίρνει την πρωτοβουλία της ρήξης θα πρέπει τουλάχιστον να έχει σαφές στο μυαλό του με ποια λογική επέλεξε να κόψει τις γέφυρες.

Και τι θα συμβεί αν χάσει.