Σφραγίδα στο μέτωπο

Ας σκεφτούμε μία ουτοπική κοινωνία όπου οι σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων, τα εγκληματικά τους ένστικτα, οι διαστροφικές τους τάσεις θα ήταν άμεσα αναγνωρίσιμα. Να είχαν, ας πούμε, κάτι σαν σφραγίδα στο μέτωπο, σαν σημάδι στη μύτη, σαν σπυρί στο πηγούνι. Ακόμη καλύτερα να υπήρχε και κατηγοριοποίηση. «Σφραγίδα» στο μέτωπο σημαίνει παιδοφιλία, το σημάδι στη μύτη υποδηλώνει τον βιαστή, κι αυτός με το σπυρί στο πηγούνι είναι καταχραστής. Οι δολοφόνοι θα γεννιόνταν με ένα καρούμπαλο στο κεφάλι μεγαλύτερο κι από αυτό της Αθηνάς. Και οι μικροαπατεώνες με μια τόση δα ελίτσα στο μάγουλο. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα…

Γελοίο; Απόλυτα. Και πάρα πολύ βαρετό. Οι ζωές μας βέβαια θα ήταν προστατευμένες αφού τα κακοποιά στοιχεία θα ήταν αναγνωρίσιμα και θα μπορούσαν να απομονωθούν. Δεν θα ήταν όμως ανθρώπινες. Και, το κυριότερο, θα παρέπεμπαν σε έργο του Μπράντμπερι. Αν και σε μια τέτοια κοινωνία δεν θα μπορούσε να ανθίσει ούτε λογοτεχνία ούτε θέατρο, τέχνες δηλαδή που «τρέφονται» από το «απρόοπτο» του ανθρώπινου είδους. Και αναπτύσσονται από την αποκάλυψή του, από το «ξεφλούδισμά» του.

Οπως λοιπόν δεν υπάρχουν σωματικά σημάδια που να προδίδουν τις εγκληματικές τάσεις και πράξεις των ανθρώπων, δεν γίνεται να υπάρχουν και παραταξιακά. Ναι, ναι, ξέρω αλλά η άποψη «τα πάντα είναι πολιτική», δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει ναυαγήσει προ πολλού. Και η άποψη του διασώστη Ιάσονα, έτσι όπως τη διατύπωσε στον λογαριασμό του στα σόσιαλ μίντια πριν από λίγες μέρες, ότι δηλαδή «ο βιασμός είναι ακροδεξιά πράξη ανεξαρτήτως το τι δηλώνει ο βιαστής», μπορεί να σταθεί μόνο σε «παλαιοαριστερό» καρτούν.

Ποιος Ιάσονας; Αυτό είναι το λάιτ μοτίβ που παίζεται και ξαναπαίζεται εδώ και χρόνια στο ρεπερτόριο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Το χάσταγκ που συνδέει το κυβερνών κόμμα με την παιδεραστία φαίνεται ότι ήταν προαποφασισμένο και από εκεί και πέρα στήθηκε ένας μηχανισμός προπαγάνδας προς επίρρωσή του. Γνωστή και παλιά τακτική το «αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις ιδέες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».

Η υπόθεση του Κολωνού στάθηκε η αφορμή για να επανενεργοποιηθεί το περί ου ο λόγος χάσταγκ μιας και ο Μίχος τις είχε εύκολες τις φωτογραφίες με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Και να οι κραυγές για συγκάλυψη και τα «εδώ και τώρα τα ονόματα όσων είχαν συνομιλήσει με το κορίτσι» και οι υπόνοιες για υψηλά ιστάμενους του κόμματος. Και μια χαρά κομματικοποιήθηκε αυτή η βρωμερή υπόθεση με ενορχηστρωτές όχι μόνο οπαδούς-χρήστες του Διαδικτύου αλλά και τον Νάσο Ηλιόπουλο και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα που έβαλε στην ιστορία τον Ουγκό, την καταραμένη φτώχεια και τις άπονες εξουσίες. Μέχρι και πανό στο γήπεδο του ΠΑΟΚ υψώθηκε.

Και τα έφερε η ζωή έτσι και στη λίστα της ντροπής φιγουράρει μεγαλοσυριζαίος, πρώην γαπικός, που και δίπλα στον Ηλιόπουλο έχει φωτογραφία και κολλητάρι του Μερκουράκη ήταν (αυτού που στη Γλυφάδα είναι υποψήφιος δήμαρχος και στα Χανιά αγανακτισμένος με την κυβέρνηση έμπορος) και με σημαία του Pride στο προφίλ του. Και πήγε η μπάλα στην απέναντι κερκίδα και άρχισαν οι δύο παρατάξεις το μην το πω για το ποιας ο παιδεραστής είναι καλύτερος. Τύπου «Σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο».

Τα χάλια μας

Οντως δεν έχει πάτο αυτή η ιστορία, του Κολωνού εννοώ. Οχι μόνο γι’ αυτό καθαυτό το έγκλημα αλλά και για το καπάκι του βόθρου που άνοιξε. Και που οι αναθυμιάσεις του έχουν να κάνουν και με τον τρόπο που το χειριστήκαμε. Η εκμετάλλευση, με αυτόν τον τρόπο, ενός παιδιού περνά, δυστυχώς, σε δεύτερο πλάνο. Για να βγουν μπροστά η μικροκομματική εμπάθεια, οι πολιτικές σκοπιμότητες και ένας αποσπασματικός, αφελής και ύποπτος λόγος που μόνο στην ουσία του θέματος δεν εστιάζει. Φοβάμαι ότι με τέτοια διαχείριση του προβλήματος που υποδηλώνει ανώριμη κοινωνία, κάποια άλλα ανάλογα θα συντελούνται αυτή τη στιγμή κάπου εκεί έξω.