Τουλάχιστον αμέλεια

Ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Ανδρέας Πάτσης υποστηρίζει ότι ο Πρωθυπουργός έπραξε άριστα που τον διέγραψε. Την ίδια ώρα, όμως, ο κ. Πάτσης δεν αισθάνεται ένοχος για κάτι. Δεν βλέπει τι το μεμπτό έχει διαπράξει. Καλύτερα! Αποδεικνύει έτσι ότι δεν αντιλαμβάνεται πως η διάκριση νόμιμου και ηθικού στην πολιτική δεν υπάρχει. Και μόνο αυτό δικαιολογεί τη διαγραφή του απολύτως. Αν δεν καταλαβαίνει, ένας λόγος παραπάνω για να φεύγει. Φεύγοντας, όμως, οφείλει να παραδώσει και τη βουλευτική έδρα του, εφόσον η παρασπονδία του αφορά το πόθεν έσχες. Αν δεν το καταλαβαίνει, ας τον βοηθήσουν. Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα, νομίζω.

Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο κ. Πάτσης, εφόσον είναι έτσι όπως το λέει. Αν, όπως υποστηρίζει, οι εταιρείες του και οι δραστηριότητές του είχαν ελεγχθεί όταν διατυπώθηκαν για πρώτη φορά οι καταγγελίες και ουδέν μεμπτόν του είχε καταλογιστεί, αυτό δεν τον απαλλάσσει της ευθύνης του· την προεκτείνει μάλλον και στο κόμμα της ΝΔ. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι κάποιος ευθύνεται τουλάχιστον για την αμέλεια, για να πάρω την επιεικέστερη εκδοχή. Μπορεί, υποψιάζομαι, να έπαιξε αρνητικό ρόλο και ο Πολάκης, που πρώτος κατήγγειλε την περίπτωση. Μια φορά φώναξε και στ’ αλήθεια υπήρχε λύκος, αλλά ποιος να τον πιστέψει με την αξιοπιστία του υπό το μηδέν;

Σχετικά με την κοινωνιολογική και ανθρωπολογική διάσταση αυτής της ωραίας ιστορίας, αξίζει, νομίζω, να προσέξουμε την κυρία Πάτση, τη δημοσιογράφο Βίκυ Παπαλουκά, την οποία ο διαγραφείς θαυμάζει και ζηλεύει, κατά δήλωση του ιδίου σε εκπομπή λάιφσταϊλ τοπικού σταθμού. Η συνέντευξη την οποία κάνει με τον σύζυγό της, με ένα παγερό ύφος, μένοντας πάντα στον πληθυντικό και χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει στο κοινό τη σχέση τους, είναι υπόδειγμα υψηλού επαγγελματισμού! Αυτού που λέμε «αδέκαστη δημοσιογραφία». Μάλιστα η κυρία Παπαλουκά είχε εμπλακεί και σε σοσιαλμιντιακό ξεμάλλιασμα με την Ελενα Ακρίτα, στην οποία είχε γράψει το εξής χαριτωμένο: «Εχουμε εκατομμύρια στα Γρεβενά, με ένα χιλιάρικο ασχολείσαι; Αχ, καημένη…». Πολλά εκατομμύρια, πράγματι. Αλλά και πολύ Γρεβενά, βρε παιδάκι μου…

ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΛΕΓΑ
Ο άνδρας ήταν 38 χρονών, στρατιωτικός με βαθμό ταγματάρχη. Πλησίασε τον δεκαπεντάχρονο σε ένα παγκάκι, κάπου στον Χολαργό, του έδειξε «ημίγυμνες φωτογραφίες», όπως διάβασα κάπου, τις οποίες συνόδευσε από «άσεμνες χειρονομνίες». Ο μικρός, που έκανε και μαθήματα μποξ, του έριξε δυο-τρεις και από εκεί κατευθείαν στο αστυνομικό τμήμα με τους γονείς του για να καταγγείλουν το περιστατικό.

Δεν το αναφέρω βέβαια από κουτσομπολίστικη διάθεση, αλλά επειδή μου δίνει την αφορμή να κάνω μια γενική παρατήρηση σχετικά με τις κλασικές σπουδές στην Ελλάδα. Το γεγονός ότι ο καταγγελλόμενος ως δράστης της παρενόχλησης είναι ταγματάρχης μου δίνει την ευκαιρία να το ξαναπώ όσο πιο καθαρά μπορώ: Μην εξιδανικεύετε την αρχαία Σπάρτη! Δεν είναι ούτε ήταν ποτέ πρότυπο προς μίμηση. Φρικτά πράγματα συνέβαιναν εκεί! Να σας πω μόνο ένα, ώστε να καταλάβετε τον βαθμό της νοσηρότητας: την πρώτη νύχτα του γάμου του ο γαμπρός συναντούσε τη γυναίκα του στο νυφικό κρεβάτι κουρεμένη και ντυμένη σαν αγόρι.

Εχει τη λογική του, αν το σκεφτούμε λιγάκι. Πώς να περάσει έτσι απότομα ο νεόνυμφος από τον κόσμο των αγοριών σε εκείνον των κοριτσιών χωρίς κάτι ενδιάμεσο; Δεν είναι εύκολο, μην υποτιμάτε καθόλου το σοκ. Και μόνο η εξοικείωση με τις σωματικές διαφορές που ξαφνικά ανακαλύπτει – υγρές εσοχές εκεί που κανονικά έπρεπε να υπάρχουν σκληρές προεξοχές, τρυφερούς μαστούς αντί για γυμνασμένους θωρακικούς, στήθος χωρίς τρίχες κ.λπ. Δεν είναι αστείο. Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι για τον σπαρτιάτη οπλίτη η πρώτη νύχτα του γάμου του ήταν μια εισαγωγή στην παρενδυσία. Σε ένα σημερινό αμερικανικό πανεπιστήμιο, από αυτά που αφιερώνονται στις μελέτες του φύλου, θα διδασκόταν ως «Tranvestism 101»…

ΠΟΥ ΖΕΙ;
Τι σκότωσε τη Λιζ Τρας; Η πολιτική της να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεισμό (και μάλιστα παροχές χωρίς οικονομοτεχνικές μελέτες) και συγχρόνως να μειώσει τα έσοδα. Η απορία μου, αφού άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα σε συνέντευξή του να εισηγείται περίπου την ίδια πολιτική, είναι αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί καθόλου τις διεθνείς εξελίξεις. Εξ ου ο τίτλος του σύντομου σημειώματος…