Αναζητώντας ένα σκάνδαλο

Αναζητώντας ένα σκάνδαλο

Παρακολουθώ από ημερών τον κουρνιαχτό που έχει σηκωθεί και αφορά – θα περιγράψω σε γενικές γραμμές, όσο πιο απλά γίνεται – την ανάληψη από μια εταιρεία συμβούλων ενός έργου στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (το γνωστό, συντομογραφικά, RRF). Κατηγορούνται ο Κυριάκος Πιερρακάκης και ο Θεόδωρος Σκυλακάκης, υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης ο ένας, αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών ο άλλος, ότι ευνόησαν (ή ακόμη και της έδωσαν χαριστικά το έργο) την εταιρεία συμβούλων PWC. Και καλούνται να απολογηθούν.

Το έργο έχει τίτλο «Μεταρρύθμιση του δημοσιονομικού συστήματος στην Κεντρική Διοίκηση και τη λοιπή Γενική Κυβέρνηση», αλλά αυτό επελέγη ως έργο – όπως και όλα τα άλλα – από το ίδιο το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, χωρίς, μου λέει ο Κυριάκος Πιερρακάκης, «προσφυγή σε εξωτερικό τεχνικό σύμβουλο, αλλά σε συνεργασία με τα εμπλεκόμενα υπουργεία και τους λοιπούς φορείς του δημόσιου τομέα». Μιλάμε για ένα έργο το οποίο έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2010, όταν και υπεγράφη προγραμματική συμφωνία μεταξύ του υπουργείου Οικονομικών και της Κοινωνίας της Πληροφορίας. Το έργο προκηρύχθηκε το 2013 και στη συνέχεια το 2016 ματαιώθηκε λόγω μεταβολής των αναγκών της υπηρεσίας. Επανασχεδιάστηκε, επαναπροκηρύχθηκε και εντάχθηκε τον Μάιο του 2021 αρχικά στο πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και στη συνέχεια μεταφέρθηκε, τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, στο RRF. Πού είναι το σκάνδαλο;

Η απορία του Πιερρακάκη

Ζήτησα μερικά περαιτέρω στοιχεία και μου τα διέθεσε, οφείλω να παραδεχθώ, με προθυμία. Το έργο είναι όντως 51,2 εκατομμυρίων και το ανέλαβε, ως συνήθως συμβαίνει, μια κοινοπραξία, αποτελούμενη όντως από την PWC και τις εταιρείες Uni Systems και Real Consulting. Πώς προέκυψε η ανάληψη του έργου από το σχήμα αυτό; Από διεθνή ηλεκτρονικό διαγωνισμό, στον οποίο, μεταξύ άλλων, οι ανάδοχοι δεσμεύτηκαν ότι δεν υφίσταται σύγκρουση συμφερόντων.

– Μα σας κατηγορούν ακριβώς γι’ αυτό. Οτι ένας από την κοινοπραξία, συγκεκριμένα η PWC, είχε αναλάβει την κατάρτιση της συνολικής πρότασης του υπουργείου Οικονομικών προς την Ευρωπαϊκή Ενωση για το RRF.

– Δεν είναι σε καμία περίπτωση έτσι! H PWC έκανε για το υπουργείο Οικονομικών οργανωτική δουλειά, δηλαδή βοήθησε στη σύνταξη της πρότασης του Ταμείου Ανάκαμψης. Ούτε προδιαγραφές του συγκεκριμένου έργου έγραψε, ούτε έργα ενέταξε στην πρόταση. Αλλωστε η σύνταξη προδιαγραφών για κάθε έργο του προγράμματος γίνεται ξεχωριστά και με δέσμευση αυτού που τις συγγράφει να μη συμμετέχει στους διαγωνισμούς για την ανάληψή του. Κανόνες είναι αυτοί και ισχύουν παντού. Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν θέμα, ενώ είναι προφανές το τι συμβαίνει…

Προεκλογική λάσπη

Χθες το πρωί έγινε αυτή η συνομιλία και, μεταξύ μας, πίστωσα σεμνότητα στον Πιερρακάκη, να δηλώνει ότι «δεν καταλαβαίνει» γιατί του την πέφτει ο ΣΥΡΙΖΑ για ένα θέμα που προφανώς δεν υφίσταται. Ευτυχώς, λίγες ώρες αργότερα και με αφορμή το θέμα του Ανδρέα Πάτση, του διαγραφέντος βουλευτή της ΝΔ, ήρθε η επιβεβαίωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε την παραίτησή του!!!

Κατά το κόμμα της χαράς, ο Πιερρακάκης «έδωσε» (χαριστικά, φυσικά…) στον Πάτση, από τα ΕΛΤΑ, 1 εκατομμύριο για νομικές υπηρεσίες – και όχι τα ίδια τα ΕΛΤΑ. Ο δε Πάτσης είναι γνωστός δικηγόρος Αθηνών και αναφορικά με τα ΕΛΤΑ είναι ο αντιπρόσωπος της DLA Piper, ενός δικηγορικού οίκου που εκπροσωπεί τα ΕΛΤΑ στις Βρυξέλλες για το θέμα της κρατικής ενίσχυσης. Αγνωστα είναι αυτά; Οχι. Διότι για τον ΣΥΡΙΖΑ ο Πιερρακάκης είναι που οφείλει να παραιτηθεί!

Εδώ πια μιλάμε για τρελά πράγματα. Το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης έχει μια γενική γραμματεία αρμόδια για την εποπτεία των επικοινωνιών και των ταχυδρομείων και όχι την απευθείας εποπτεία του οργανισμού ή κάποια οικονομική ή άλλη συνάφεια, καθώς τα ΕΛΤΑ ανήκουν, από εποχής ΣΥΡΙΖΑ, στο λεγόμενο Υπερταμείο.

Ποιος τα λέει αυτά περί μη αρμοδιότητας όμως; Διότι έχει μια σημασία το πράγμα: ο… Νίκος Παππάς, ως υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής και τα συναφή του ΣΥΡΙΖΑ!!!

Συγκεκριμένα, σε μια απάντησή του στη Βουλή, τον Μάρτιο του 2019, έλεγε με έμφαση ότι το υπουργείο «δεν έχει αρμοδιότητα στη λειτουργία των ΕΛΤΑ ΑΕ παρά μόνο επί νομοθετικών και κανονιστικών θεμάτων που αφορούν τον ταχυδρομικό τομέα»!

Γιατί λοιπόν ζητάει την παραίτηση Πιερρακάκη ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ γνωρίζει, θεωρητικά τουλάχιστον, ότι δεν έχει καμία αρμοδιότητα για τα οικονομικά των ΕΛΤΑ; Διότι, πολύ απλά, θέλει να τον «λασπώσει», να γκριζάρει την εικόνα τού πιο προβεβλημένου και, κατά πολλούς, πιο επιτυχημένου υπουργού της κυβέρνησης. Εκλογές έρχονται…

Ψάχνουν λύση για τα ισόβια

Θα επανέλθω τώρα στο ζήτημα του πόσο τελικά παραμένουν στη φυλακή οι ισοβίτες. Εκανα και χθες έναν ευρύ τηλεφωνικό γύρο αναφορικά με το «τι εννοούμε ακριβώς όταν λέμε ότι κάποιος καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη» και πληροφορήθηκα πως στην κυβέρνηση έχει ξεκινήσει ήδη μια αρκετά σοβαρή συζήτηση για το θέμα. Φίλος μου υφυπουργός, που λόγω αρμοδιότητας έχει μια συνάφεια με το θέμα ασφάλεια – δικαιοσύνη, μου ανέφερε ότι εξετάζεται σοβαρά, για τις περιπτώσεις πολυϊσοβιτών, να αποτιμώνται τα δεύτερα ή τρίτα ισόβια σε χρόνο φυλάκισης. Δηλαδή να εκτίσει κανονικά τα 18-25 χρόνια φυλάκιση για τα πρώτα ισόβια κάποιος και για τα δεύτερα ισόβια να αυξάνεται ο χρόνος φυλάκισης κατά 2, 3, 5 ή ακόμη και 10 χρόνια. Ετσι ώστε να μην έχουμε φαινόμενα όπως αυτό της Κρήτης ή όπως, ας πούμε, του Κουφοντίνα που με το που συμπλήρωσε 18 χρόνια στη φυλακή διεκδικούσε να αφεθεί ελεύθερος. Ασε που ένα τέτοιο μέτρο θα λειτουργήσει οπωσδήποτε και αποτρεπτικά. Κάποιος που γνωρίζει ότι τα ισόβια που θα του επιβληθούν δεν θα «σπάσουν» ποτέ (κατά την πάγια slang έκφραση των δικηγόρων) θα το σκεφτεί διπλά και τριπλά πριν επιχειρήσει οτιδήποτε. Κατά τον υφυπουργό πάντως, που απασχολείται με το θέμα λόγω της θέσεώς του, «δεν αντέχει η κοινωνία να βλέπει ειδεχθείς δολοφόνους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, με την πάροδο μερικών ετών στη φυλακή».

Ποιος (μπορεί να) διαφωνεί;

Ο Σπίρτζης και η… μυλωνού

Εδώ είναι που λένε (στα μέρη μου, πιθανώς και αλλού) «κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες».

Ο Σπίρτζης, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Σπίρτζης, αυτή η μορφή του ελληνικού πολιτικού συστήματος, βρέθηκε στις Βρυξέλλες και απευθύνθηκε σε ευρωβουλευτές κατά τη διάρκεια των εργασιών της 11ης Συνεδρίασης της Μεικτής Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου της Europol (ΜΟΚΕ), χθες, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πώς βρέθηκε εκεί, δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς – η δραστήρια Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωκοινοβούλιο το οργάνωσε. Δεν είναι αυτό όμως το θέμα μας ως προς την αναφορά μου στη… μυλωνού. Είναι ότι εμφανίστηκε ενώπιον της επιτροπής προκειμένου να αφηγηθεί τη δική του, πονεμένη, ιστορία της παρακολούθησης. Και να ζητήσει να παρέμβουν το Ευρωκοινοβούλιο και η Europol.

Εκεί είπε λοιπόν το απίθανο:

«Κανένας απολύτως έλεγχος δεν έχει γίνει από την ημέρα που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων είτε του ευρωβουλευτή Νίκου Ανδρουλάκη είτε η δική μου, ούτε καν στην εταιρεία που λειτουργεί και εμπορεύεται το Predator».

Τι θαύμασα από όλο αυτό, το οποίο μου προκάλεσε και την ανάμνηση της… μυλωνούς; Την απελπισμένη προσπάθειά του να κοντύνει τον Νίκο Ανδρουλάκη. Για τον Σπίρτζη, λοιπόν, ο Ανδρουλάκης είναι ένας ευρωβουλευτής, κάτι σαν τον ίδιο που είναι βουλευτής. Δεν είναι αρχηγός κόμματος, ούτε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, του τρίτου κόμματος της ελληνικής Βουλής. Και αφήνω κατά μέρος την εξίσωση των βεβαιωμένων ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΩΝ του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, με την πιθανολογούμενη δική του. Η οποία δεν έχει βεβαιωθεί. Ούτε επιβεβαιωθεί από κρατικό ή άλλο φορέα. Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή…