Υποσχέσεις

Η ταραχώδης βρετανική πολιτική ζωή των τελευταίων ετών κρύβει πολλά διδάγματα για όσους έχουν την πολυτέλεια να την παρακολουθούν από την απόσταση του τρίτου παρατηρητή. Ωστόσο, η αυτοκαταστροφική πορεία που ξεκίνησε με την απόφαση να διεξαχθεί το δημοψήφισμα για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ κορυφώθηκε με τη συνεχή εναλλαγή πρωθυπουργών, προσφέροντας ένα σημαντικό μάθημα σε όλες τις κυβερνήσεις και τα εκλογικά σώματα των δυτικών χωρών.

Ποιο; Η έλλειψη σοβαρής οικονομικής πολιτικής μπορεί να οδηγήσει ακόμη και ένα κράτος που ανήκει στο κλαμπ των επτά ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη σε καταστάσεις που θυμίζουν τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η υπόσχεση παροχών ανάλογων με εκείνες που προσφέρει το σκανδιναβικό μοντέλο – το οποίο βασίζεται στην υψηλή φορολόγηση – με ταυτόχρονη μείωση των φόρων που πληρώνουν οι πλουσιότεροι ήταν μια ανεδαφική δέσμευση, η οποία ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητη από τις αγορές.

Και ως γνωστόν, οι αγορές δεν συγχωρούν. Τιμωρούν σκληρά. Εμείς εδώ μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο το εν λόγω μάθημα. Οπως και ένα άλλο που δίνει τώρα το Λονδίνο στις υπόλοιπες πρωτεύουσες: τα πολιτικά συστήματα ενίοτε αντί να λύνουν τα προβλήματα προκαλούν μεγαλύτερα. Οι οικονομικές κρίσεις, λοιπόν, είναι συχνά απόρροια πολιτικών κρίσεων. Γι’ αυτό όποιοι ζητούν την ψήφο των πολιτών οφείλουν να σκέφτονται διπλά και τριπλά οτιδήποτε υπόσχονται.