Ενα πολύτιμο πείραμα {CR}

Από τους είκοσι δικαστές και εισαγγελείς που απολύθηκαν, κατά το διάστημα των τελευταίων δέκα μηνών, υπάρχει μια περίπτωση η οποία παρουσιάζει μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον και πρέπει να μας απασχολήσει. Είναι η περίπτωση της πρωτοδίκου Αθηνών, η οποία κάθε χρόνο καθυστερούσε από 40 έως 250 υποθέσεις, με καθυστερήσεις που κυμαίνονται από τους 30 μήνες μέχρι τα 4 χρόνια. Με απλά λόγια, η συγκεκριμένη κυρία, η οποία προφανώς επεδίωξε να ενταχθεί στο δικαστικό σώμα και για τον σκοπό αυτόν πέρασε επιτυχώς τις σχετικές εξετάσεις, δεν δούλευε καθόλου. Μπήκε, δηλαδή, στο δικαστικό για να μην κάνει τίποτα. Σε αυτό ακριβώς έγκειται η μεγάλη επιστημονική αξία της περίπτωσής της!

Η σταδιοδρομία της συγκεκριμένης κυρίας είναι ένα πείραμα που έχει σκοπό να μετρήσει τη σχέση εργασιακής απραξίας και διοικητικής ανοχής στο Δημόσιο. Πόσο, δηλαδή, μπορεί να επιβιώσει κάποιος στο Δημόσιο όχι παριστάνοντας ότι κάνει κάτι, αλλά χωρίς να κάνει τίποτε. Μη μου λέτε ότι δεν έχει αξία! Ολοι μας ξέρουμε πόσο απλό είναι να ακολουθήσεις την επικούρεια προτροπή «λάθε βιώσας», εφόσον εργάζεσαι στο Δημόσιο. Είναι κοινός τόπος, άλλωστε, ότι από το 1981 και έπειτα το κράτος στην Ελλάδα ασκεί κοινωνική πολιτική μέσω των προσλήψεων και αυτό έχει πλέον εμπεδωθεί ως νοοτροπία. Εξ ου και η σφοδρότητα των αντιδράσεων σε κάθε απόπειρα εισαγωγής της αξιολόγησης.

Τι γίνεται όμως όταν ένας υπάλληλος δεν κρύβεται; Οταν κατά τρόπο κραυγαλέο αδιαφορεί; (Και μάλιστα όταν είναι υπάλληλος υψηλών προσόντων και ιερών καθηκόντων.) Λοιπόν, αυτό μετράει το συγκεκριμένο πείραμα και γι’ αυτό είναι απαραίτητο να μάθουμε πότε προσελήφθη η απολυθείσα, ώστε να υπολογίσουμε τον χρόνο που χρειάστηκε μέχρι την οριστική απόλυσή της.

Και μη νομίζετε ότι το πείραμα έχει ολοκληρωθεί! Η πρώην δικαστής απολύθηκε οριστικά από το δικαστικό σώμα, όχι όμως από το Δημόσιο. Θα ενταχθεί σε κάποια άλλη θέση (ελπίζω αντάξια των προσόντων της: Νομική Σχολή, Σχολή Δικαστών κ.λπ.) και ελπίζω ότι θα συνεχίσει τα ίδια. Το πείραμα, δηλαδή, συνεχίζεται. Για τον λόγο αυτόν, λοιπόν, απευθύνω έκκληση σε αρμόδιους επιστημονικούς φορείς να εγκύψουν στην περίπτωση της συγκεκριμένης υπαλλήλου, ώστε να διασφαλιστεί η εγκυρότητα της διεξαγωγής του πειράματος και να ακολουθήσει η αρμόζουσα επιστημονική ανακοίνωση οψέποτε.

Και κάτι της τελευταίας στιγμής – είναι όμως καλή ιδέα, την πιστεύω. Γιατί να μην αναλάβει την επιστασία του πειράματος μια επιτροπή από την Ακαδημία Αθηνών; Τώρα μάλιστα που οι τάξεις της έχουν ενισχυθεί από τον Προκόπιο Παυλόπουλο (τον σπουδαιότερο εν ζωή ειδικό στην κατάντια του Δημοσίου), μπορεί να τα καταφέρει μια χαρά!

ΟΙ ΜΙΧΟΙ
ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Για να καταλάβουμε τι έχει υποστεί το δωδεκάχρονο κορίτσι στα χέρια των βιαστών της, μας αρκεί η γνώση ότι ο Μίχος, με τη συνέργεια κάποιων ακόμη ενδεχομένως, εκπόρνευε το παιδί σε παιδόφιλους. Χρειάζεται παραπάνω; Ολοι καταλαβαίνουμε τι έκαναν μαζί του, πώς το έκαναν, καθώς και τι σημαίνει βιασμός.

Επομένως, προς τι ο αποκρουστικός ανταγωνισμός για την κοινοποίηση λεπτομερειών από την κατάθεση του θύματος στους παιδοψυχολόγους; Σε τι εξυπηρετεί την ενημέρωση του κοινού η πορνογραφία γύρω από το μαρτύριο αυτού του παιδιού; Καταλαβαίνω ότι η πορνογραφία ανταποκρίνεται σε μια ανάγκη των περισσότερων ανθρώπων και το Ιντερνετ είναι η απόδειξη για όσους αμφιβάλλουν. Η πορνογραφία είναι πλέον τομέας της ψυχαγωγίας, του λεγόμενου entertainment, και οι εκπομπές που μεταδίδουν αυτές τις πληροφορίες για την υπόθεση της δωδεκάχρονης στο entertainment ανήκουν. Δίνουν στον κόσμο αυτό που θέλει το λαϊκό αίσθημα: και το λιντσάρισμα των βιαστών και πορνογραφικό υλικό για το δράμα του θύματος.

Ας έχουν υπόψη, όμως, όλοι αυτοί ότι υποβάλλουν το θύμα στην ίδια ακριβώς μεταχείριση που το υπέβαλε ο Μίχος. Διότι και πορνογραφικά εκμεταλλευόταν το κορίτσι ο Μίχος, στέλνοντας φωτογραφίες και βίντεο στους υποψήφιους πελάτες. Μόνο κατά την ένταση, λοιπόν, διαφέρει η πορνογραφία του Μίχου από την πορνογραφία ορισμένων ΜΜΕ. Εχει και η ενημέρωση τους δικούς της Μίχους, τι νομίζατε; Αν κάτι μας αποκαλύπτει ή μας υπενθυμίζει (γιατί πάντα τείνουμε να ξεχνάμε τα επώδυνα) αυτή η φρικαλέα υπόθεση είναι ότι οι Μίχοι στο μυαλό είναι πολύ περισσότεροι από τους Μίχους στη συμπεριφορά…