Αντίλογος{CR}

Δύο νέες δημοσκοπήσεις λένε τα ίδια. Το προβάδισμα της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ κινείται στις 8,2 – 8,3 μονάδες (MRB 14/10, Alco 18/10).

Συμπεριλαμβανομένης της αδιευκρίνιστης ψήφου. Διαφορετικά (όπως δηλαδή μετρούν στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες) το προβάδισμα φτάνει τις 9,5 – 10 μονάδες.

Σημειώνω ότι οι ίδιες εταιρείες (αλλά και οι άλλες…) έβρισκαν τα ίδια πράγματα και πριν απ’ το καλοκαίρι. Τότε μάλιστα το προβάδισμα ήταν ελαφρώς μικρότερο, περίπου 6,5 – 7 μονάδες.

Τα ίδια έβρισκαν και το 2019. Πριν απ’ τις ευρωεκλογές του Μαΐου η διαφορά ήταν 7,4 μονάδες υπέρ της ΝΔ (MRB, 6-8/5/2019).

Μετά τις ευρωεκλογές ανέβηκε στις 9 μονάδες. Τελικά έκατσε στις 8,5 μονάδες περίπου.

Πράγμα που σημαίνει πως όχι μόνο οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν μετά τον πόλεμο, την ακρίβεια και τις υποκλοπές. Αλλά δεν έχουν αλλάξει εδώ και χρόνια.

Φυσικά όλα αυτά μπορεί να είναι ψέματα και σωστά ο ΣΥΡΙΖΑ να μην εμπιστεύεται τις δημοσκοπήσεις.

Μπορεί όμως να κρύβουν και μια αλήθεια. Οτι εδώ και χρόνια η αντιπολίτευση έχει εκχωρήσει στην κυβέρνηση το μονοπώλιο στα ζητήματα βαριάς πολιτικής.

Η ασφάλεια, η μετανάστευση, ο πόλεμος στην Ουκρανία, τα ελληνοτουρκικά, οι εξοπλισμοί, οι αμυντικές συμμαχίες, το ενεργειακό, η πανδημία, ακόμη και η οικονομία, έχουν αφεθεί σχεδόν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της κυβέρνησης χωρίς αντίλογο.

Είτε επειδή στα περισσότερα δεν υπάρχει πραγματικός αντίλογος μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Είτε επειδή διατυπώνεται από ανθρώπους των οποίων στις ίδιες δημοσκοπήσεις αμφισβητείται η στοιχειώδης επάρκεια.

Ενδεχομένως η κυβέρνηση φροντίζει να συμβαδίζει με ένα κοινό αίσθημα. Κυρίως όμως κάνει σωστά, κάνει και λάθη, αλλά δεν υπάρχει κανείς απέναντι να καρπωθεί τα λάθη.

Ετσι η αντιπολίτευση περιμένει απλώς να γίνει καμία στραβή «να πέσει η κυβέρνηση».

Που (θυμίζω) θα έπεφτε για τις πυρκαγιές στη Βόρεια Εύβοια, τα μέτρα κατά του κορωνοϊού, τις υποκλοπές, τα εμβόλια, το χιόνι στην Αττική Οδό και τα γουίκεντ του «Κούλη».

Παρεμπιπτόντως το καλαμπούρι ξεκίνησε όταν η κυβέρνηση θα έπεφτε αν πέθαινε ο Κουφοντίνας!

Αλλά φυσικά οι κανονικές κυβερνήσεις δεν πέφτουν από «στραβές», ούτε από γκρίνια.

Πέφτουν όταν ορθωθεί απέναντί τους ένα εναλλακτικό και σοβαρό σύστημα εξουσίας που θα κεφαλαιοποιήσει τις «στραβές» και την γκρίνια.

Οι Συντηρητικοί κυβερνούν το Ηνωμένο Βασίλειο από το 2010 με τέσσερις διαφορετικούς πρωθυπουργούς.

Κυβερνούν όχι επειδή είναι αλάνθαστοι και γι΄ αυτό άλλωστε αλλάζουν πρωθυπουργούς.

Αλλά κυβερνούν επειδή απέναντι υπήρχε ένα χάος που δεν εμπιστεύονταν οι πολίτες.

Αυτό άρχισε να αλλάζει με τη νέα ηγεσία των Εργατικών. Πώς είπα; Με τη νέα ηγεσία.