Σκληρές αλήθειες

Σκληρές αλήθειες

Εχω ακούσει πολλές φορές τον Γιώργο Παπανδρέου να μιλάει, και έχω μιλήσει κι εγώ άπειρες φορές μαζί του – όταν αποφασίσει να τοποθετηθεί επί των γεγονότων, θα μιλήσει χωρίς να επιχειρήσει να κρύψει ή να αλλοιώσει κάτι. Αρκεί να το αποφασίσει. Χθες, ας πούμε, που γνωστοποιήθηκε μια συνέντευξη που παραχώρησε προ ημερών στην Deutsche Welle, είπε σκληρές αλήθειες για την περίοδο της διακυβέρνησης του Καραμανλή, που ευθύνεται και για τα ελληνοτουρκικά και τη σημερινή κατάστασή τους. Πραγματικά, το πιστεύω, κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει ένας σοβαρός απολογισμός της καταστροφής που επήλθε στη χώρα σε αυτά τα 5½ χρόνια της διακυβέρνησής του.

Ρωτήθηκε λοιπόν ο Γιώργος για τη ρητορική της έντασης που ακολουθεί η Τουρκία το τελευταίο διάστημα, δήλωσε – και αυτός – ανήσυχος για την τροπή που έχει λάβει το θέμα, και αποκάλυψε ότι επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη και δικής του θητείας στο υπουργείο των Εξωτερικών υπήρξε «ένας συστηματικός διάλογος και προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών. Τότε φτάσαμε πολύ κοντά στην επίλυση και του Κυπριακού, αλλά και στη διευθέτηση του θέματος της υφαλοκρηπίδας». Πρόσθεσε ακόμη ότι: «Μιλούσαμε με την Τουρκία και συνεργαζόμασταν για την ειρήνη στην περιοχή, είτε στα Βαλκάνια είτε στη Μέση Ανατολή, και μας άκουγαν (εννοούσε διεθνώς) πολύ περισσότερο από ό,τι όταν ήμασταν μόνες, είτε η Ελλάδα είτε η Τουρκία».

Η αστική ευγένεια του Γιώργου, και το γεγονός ότι σε αυτή την κρίσιμη φάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν θέλησε να επιρρίψει τις ευθύνες εκεί που έπρεπε (σχετικά με το γιατί δεν επιλύθηκε το Κυπριακό, και δεν διευθετήθηκε το πρόβλημα με την υφαλοκρηπίδα, ενώ είχαμε φτάσει τόσο κοντά), προφανώς δεν αποτρέπει εμένα να το κάνω.

Η χαμένη ευκαιρία

Οφείλω να ομολογήσω ότι τον αναζήτησα για να μιλήσουμε γι’ αυτά τα θέματα, αλλά δεν κατάφερα να επικοινωνήσω απευθείας μαζί του. Μετείχε σε ένα συνέδριο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στο Βερολίνο, και την ώρα που τον κάλεσα βρισκόταν στο πάνελ. Κι αργότερα θα γευμάτιζε με τον γενικό διευθυντή του ΠΟΥ δόκτορα Γκεμπρεγέσους Τέντρος. Μίλησα όμως με συνεργάτες του. Η περίοδος που περιέγραψε αφορούσε την 5ετία 1999-2004. Πρωθυπουργός στην Ελλάδα ήταν ο Κώστας Σημίτης και στην Τουρκία ο Μπουλέντ Ετσεβίτ. Ο Γιώργος μόλις είχε αναλάβει υπουργός των Εξωτερικών και στην Τουρκία, ο Ετσεβίτ είχε διορίσει υπουργό τον Ισμαήλ Τζεμ, φίλο του Γιώργου. Οι δύο άνδρες εργάστηκαν σκληρά, έγιναν πολλά βήματα εκατέρωθεν, και κάποια στιγμή φάνηκε ότι μετά τη συμφωνία του Ελσίνκι, την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, και την εντατικοποίηση των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όλα θα πήγαιναν καλύτερα στις σχέσεις των δύο χωρών.

Δυστυχώς όμως, ο χρόνος δεν επέτρεψε να ολοκληρωθεί η προσέγγιση. Το δυσμενές κλίμα στην Ελλάδα για την κυβέρνηση Σημίτη, και η ουσιαστική προαναγγελία εκλογών για τον Μάρτιο του 2004, σε συνδυασμό με την ανάληψη από τον Παπανδρέου της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, οδήγησε σε αναστολή των προχωρημένων, επαναλαμβάνω, συνομιλιών, που είχαν λάβει πια τη μορφή διαπραγματεύσεων. Αποφασίστηκε από κοινού με τους Τούρκους να συνεχιστούν αυτές μετά τις εκλογές. Κι εκεί αρχίζει το δράμα. Την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τη διαδέχεται η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, η οποία διαγράφει με τη μία όποια πρόοδο είχε επιτευχθεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και ακολουθεί την τακτική «στα ελληνοτουρκικά, δεν αγγίζουμε τίποτε, οπότε και δεν υπάρχει και θέμα».

Για 5½ χρόνια, όσα διήρκεσε η πρωθυπουργία Καραμανλή, το μόνο που είδαμε, ήταν η κουμπαριά του έλληνα πρωθυπουργού με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που διαδέχτηκε στην εξουσία τον Ετσεβίτ. Παρέστη, αν θυμάστε, ως κουμπάρος στον γάμο της κόρης του τούρκου προέδρου. Τίποτε άλλο.

Το σημαντικό είναι ότι παρότι το επιχείρησε, ούτε ο Γιώργος κατάφερε να τον πείσει να συνεχιστεί η δουλειά που είχε γίνει τα προηγούμενα χρόνια στα ελληνοτουρκικά. Επέμενε στη γραμμή του «δεν αγγίζουμε τίποτε από τα θέματα με την Τουρκία». Κανείς δεν ξέρει πώς θα είχαν εξελιχθεί σήμερα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, αν η κυβέρνηση Καραμανλή έπιανε το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει η κυβέρνηση Σημίτη. Καραμανλής, με τα όλα του. Οπαδός τής ήσσονος προσπάθειας παντού…

Το γερμανικό λάθος

Να μου συγχωρεθεί που επιμένω στη συνέντευξη του Γιώργου στην Deutsche Welle, αλλά όπως προανέφερα, όταν θέλει να μιλήσει, θα πει αλήθειες, που πονάνε. Η συνέντευξη δόθηκε στο περιθώριο της συνόδου του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Βερολίνο, την περασμένη Παρασκευή. Στο συνέδριο απευθύνθηκε ως οικοδεσπότης ο γερμανός καγκελάριος Ολαφ Σολτς, ο οποίος τόνισε την αναγκαιότητα για αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Ωραία λόγια. Αλλά ο Παπανδρέου θυμήθηκε τι είχε υποστεί η χώρα, την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης 2009-2011. Και τα είπε, χωρίς υπεκφυγές να τα ακούσουν οι Γερμανοί:

«Δυστυχώς η τότε γερμανική πολιτική ήταν τιμωρητική, τιμωρούσε τη λάθος κυβέρνηση και έναν λαό που ουσιαστικά δεν είχε ευθύνες (…) Κάναμε το χρέος μας. Πιστεύω έμαθε η Ευρώπη, έστω και στις πλάτες μας. Μακάρι να κάνει πράξη αυτά τα μαθήματα από δω και πέρα, γιατί μόνο μια ισχυρή Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις».

Ποιος διαφωνεί με αυτά τα λόγια; Κανείς! Η Γερμανία της Μέρκελ, η Γαλλία του Σαρκοζί και το ιερατείο των Βρυξελλών, τιμώρησαν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο κύριος υπεύθυνος που η χώρα μας πήγε στα βράχια ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή. Ναι, η ίδια που ακύρωσε μια πιθανή συμφωνία στο Κυπριακό και για τη διευθέτηση της υφαλοκρηπίδας!

Η καμπάνια για την ενέργεια

Μια ερώτηση 28 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβα χθες. Αφορά τη διάθεση του ποσού των 7,5 εκατομμυρίων ευρώ, για την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας για τον βαρύ χειμώνα που επέρχεται, λόγω της ενεργειακής κρίσης. Θα συμφωνήσω σε δύο σημεία με την ερώτηση των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να μην έχουμε παρατράγουδα πάλι σχετικά με τη διάθεση των κονδυλίων, τα οποία είναι για καλό σκοπό. Οτι το υπουργείο Ενέργειας θα δεσμευτεί ότι δεν θα υπάρξουν αποκλεισμοί Μέσων, ανισοκατανομή και πληρωμές σε μέσα ενημέρωσης-«σφραγίδες». Γιατί ακούω πως έχει ανοίξει η όρεξη πολλών και διαφόρων ανύπαρκτων του χώρου των ΜΜΕ, προκειμένου να χωθούν για την κονόμα.

Και θα συμφωνήσω και με κάτι ακόμη από όσα αναφέρονται στην ερώτηση: ότι «η κρατική διαφημιστική δαπάνη πρέπει να διέπεται από κανόνες διαφάνειας, αντικειμενικά κριτήρια και να σέβεται την ευρωπαϊκή και εγχώρια νομοθεσία».

Αυτό το δεύτερο θα το συνοδεύσω με την κλασική παροιμία «δάσκαλε που δίδασκες…» κ.λπ. κ.λπ. διότι επί ΣΥΡΙΖΑ οι ανύπαρκτοι έφταναν να παίρνουν από την κρατική διαφήμιση τα χρήματα που συντηρούσαν την ύπαρξή τους. Και δεν θα δεχτώ διαψεύσεις επ’ αυτού.

Πίεση για την πληγωμένη Κρήτη

Καλά αντανακλαστικά επέδειξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, για τη σαββατιάτικη θεομηνία που έπληξε την Κρήτη. Αμέσως κατέθεσε ερώτηση στην Κομισιόν με την οποία ζητάει να πληροφορηθεί αν έχει κατατεθεί από την ελληνική κυβέρνηση αίτημα για την ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αλληλεγγύης;

Αν υπάρχουν (και ποιες είναι αυτές) άλλες δυνατότητες παροχής οικονομικής βοήθειας στους πληγέντες σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης και ποιες από αυτές έχουν αξιοποιηθεί από την ελληνική κυβέρνηση;

Και επίσης τι δυνατότητες υπάρχουν για την παροχή αποζημίωσης στους κατοίκους που είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται;

Απ’ όσο ξέρω, απάντηση δεν έλαβε ακόμη, αλλά μια πίεση την ασκεί η ερώτηση…