Remake

Τα νεότερα είναι ότι ο Ερντογάν όχι μόνο επιβεβαίωσε πως «θα έλθουμε ξαφνικά μια νύχτα» αλλά κι ότι «όλα είναι έτοιμα, φορέσαμε την πανοπλία μας» (14/10).

Είναι αλήθεια πως τον περιμέναμε νύχτα αλλά με κάτι πιο νεγκλιζέ. Οχι απαραιτήτως με πανοπλία.

Φυσικά ο καθένας διαλέγει τα ρούχα της δουλειάς. Κυρίως αφότου ο Ερντογάν μετέχει σε φαντασιακό χορό μεταμφιεσμένων.

Αλλοτε κάνει τον διεθνή μεγαλοπαράγοντα. Αλλοτε τον τοπικό Σουλτάνο. Αλλοτε τον πετρελαιοπαραγωγό. Αλλοτε ντύνεται ανθρωπιστής στο Μεταναστευτικό. Κι άλλοτε γδύνει τους μετανάστες να περάσουν γυμνοί τα σύνορα.

Τώρα μας προέκυψε και ιππότης με πανοπλία.

Η τελευταία μπαρούφα της παλιοπαρέας είναι ότι συμφώνησαν με τον Πούτιν στην Αστάνα πως Τουρκία και Ρωσία θα φτιάξουν ενεργειακό κόμβο στη Θράκη. Γελάνε και τα πατώματα.

Δεν ξέρω αν ξέρουν πού είναι η Θράκη. Αλλά ο κόμβος πού θα είναι; Στο γήπεδο του Πανθρακικού; Και πότε θα τον φτιάξουν; Πριν ή μετά τα πεντέξι πυρηνικά εργοστάσια που έχουν έως τώρα συμφωνήσει;

Και μη μου πείτε ότι ξέρει ο Πούτιν διότι όπως πάει η προεδράρα της καρδιάς μας σε λίγο θα ξεμείνει από στρατηγούς.

Πάει ο «Στρατηγός Χασάπης» που τον είχαν φέρει επί τούτου από την Τσετσενία να σφάξει τον κόσμο. Μας τελειώνει ο «Στρατηγός Αρμαγεδδών» που τον έφεραν από τη Συρία.

Τώρα οι Ρώσοι έφτασαν να ελπίζουν στον «Στρατηγό Χειμώνα» που σε κανέναν μήνα θα παγώσει την αντεπίθεση των Ουκρανών.

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών αλλά πολύ φοβούμαι ότι σε λίγο ο Πούτιν θα ανακαλέσει από την εφεδρεία τον «Στρατηγό Δομάζο». Δεν έχει μείνει άλλος.

Αυτό που αρχίζω να υποψιάζομαι είναι πως με τον Πούτιν και τον Ερντογάν ζούμε όλο και περισσότερο ένα κωμικό remake του διδύμου Χίτλερ – Μουσολίνι.

Κωμικό αλλά και με πυρηνικά.

Ο ένας είναι ο παρανοϊκός εκτελεστής που κάνει αστεία τον στρατηγό. Ο άλλος είναι ο αστείος φανφαρόνος που κάνει σοβαρά τον καμπόσο.

Και για τον Πούτιν τα πυρηνικά είναι μια επαρκής κι ίσως η μόνη εξήγηση σοβαρής αντιμετώπισής του.

Αλλά για τον Ερντογάν; Τι είναι εκείνο που αναγκάζει μέρος της Δύσης να εξακολουθεί να τον ανέχεται και να τον θεωρεί μέρος της παρέας;

Επειδή η Γερμανία τον είχε δύο δεκαετίες (κι ίσως περισσότερο…) υπό την προστασία της; Ή επειδή έτσι έχει συνηθίσει ένα «βαθύ κράτος» μέσα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ;

Εκτός κι αν τελικά το επιχείρημα είναι απλώς ο Πούτιν.

Αλλά τότε κακό του κεφαλιού της. Της Δύσης εννοώ.