Τρίτη (και φαρμακερή;) πενταετία για τον Σι

Στο πρώτο από τα πέντε άρθρα που δημοσίευσε αυτή την εβδομάδα η «Monde» ενόψει του 20ού Συνεδρίου του ΚΚ Κίνας, που αρχίζει αυτή την Κυριακή και θα κλείσει σε μία εβδομάδα επανεκλέγοντας τον Σι Τζινπίνγκ στην ηγεσία του, επιμένει πως τίποτε δεν θα μας διαφώτιζε περισσότερο από μια επίσκεψη στην Κίνα για το εύρος και το βάθος της κυριαρχίας του σημερινού «Μεγάλου Τιμονιέρη». Μια επίσκεψη, μάλιστα, όχι σε οποιοδήποτε σημείο ή αξιοθέατο του Πεκίνου, αλλά στο εντυπωσιακό τριώροφο μουσείο που βρίσκεται απέναντι από το Ολυμπιακό Στάδιο της πρωτεύουσας και εγκαινιάστηκε μόλις πέρυσι, εν μέσω πανδημίας.

Εκεί, σύμφωνα με τη «ναυαρχίδα» του γαλλικού Τύπου, μπορεί κανείς να διαπιστώσει εύκολα τόσο τις φιλοδοξίες του νυν ηγέτη όσο και το στάτους που επιχειρεί να επιβάλει στην Κίνα. Διότι εάν ο πρώτος όροφος αποτυπώνει τη μάχη για την εξουσία απέναντι στους κατακτητές και τους εθνικιστές της Κουμιτάνγκ κατά το διάστημα 1921-49, ενώ ο δεύτερος καλύπτει όλη την ιστορική περίοδο από την είσοδο του Μάο Τσε Τουνγκ στο Πεκίνο μέχρι την πρώτη εκλογή του Σι στη διοικούσα επιτροπή του Πολίτμπιρο, το 2007, ο τρίτος είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένος στα κατορθώματα του ίδιου τα δέκα προηγούμενα χρόνια. Διαθέτει δε επαρκή χώρο ακόμη και για όσα θα ακολουθήσουν την επόμενη πενταετία.

Η αλήθεια είναι ότι ο Σι δεν έχει κρύψει ποτέ τη φιλοδοξία του, η οποία δεν εξαντλείται στο να αποκτήσει μια θέση στην Ιστορία που θα είναι εφάμιλλη με εκείνη του «θρύλου» Μάο. Επιδιώκει το αποτύπωμά του να είναι ακόμη μεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο, κάτι που περνά από τη δημιουργία της «Μεγάλης Κίνας». Και ταυτόχρονα, από την πρωτόγνωρη συγκεντροποίηση της εξουσίας, τα νήματα της οποίας καταλήγουν τελικώς στα χέρια του ίδιου, ο οποίος διευθύνει ένα εξίσου συγκεντρωτικό και ολοένα πιο αυταρχικό κράτος, που επιδεικνύει μηδενική ανοχή απέναντι σε όσους το αμφισβητούν.

Είτε πρόκειται για τους – λιγοστούς πια – αντιπάλους του στο κόμμα είτε για πολίτες που έχουν κουραστεί από τα διαρκή lockdown και τον πανταχού παρόντα Μεγάλο Αδελφό είτε για τον κάποτε πανίσχυρο Τζακ Μα, τον ιδρυτή της Alibaba, ο οποίος έκανε το μοιραίο λάθος να κοιτάξει στα… μάτια τον Σι.

Προφανώς, ο Σι αισθάνεται σήμερα επαρκώς ισχυρός για να κάνει ό,τι θέλει. Για την ακρίβεια, όχι σήμερα, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια. Εάν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, άλλωστε, δεν θα τολμούσε ποτέ να απαιτήσει (και να πετύχει), το 2017, να συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα η αναφορά στη «σκέψη του Σι Τζινπίνγκ για έναν Σοσιαλισμό με Κινεζικά Χαρακτηριστικά». Δεν θα ήταν δυνατόν να προχωρήσει στη συνταγματική μεταρρύθμιση που του επιτρέπει τώρα να επανεκλεγεί για τρίτη θητεία, πιθανότατα και με αναβαθμισμένο τίτλο. Ούτε, βεβαίως, να περάσει μια απόφαση, πριν από έναν χρόνο, με την οποία ασκείται κριτική στη «χαλαρή και αδύναμη» διακυβέρνηση των προκατόχων του.

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Σι έχει «χτίσει» βήμα βήμα την Κίνα που ονειρεύεται, πάνω στο αφήγημά του, το οποίο ο ίδιος είχε περιγράψει σε δύο στάδια αναλαμβάνοντας τα ηνία, πριν από μία δεκαετία: μια «σχετικά ευημερούσα» κοινωνία ως το 2021, που θα διέθετε διπλάσιο πλούτο σε σύγκριση με το 2010 και ένα «πλήρως ανεπτυγμένο, πλούσιο και ισχυρό έθνος» το 2049, δηλαδή πριν από τα μισά του αιώνα.

Ορισμένοι θα πουν, πάντως, ότι λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο. Με άλλα λόγια, χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες, επιβάλλοντας ουσιαστικά εμπάργκο στις εξαγωγές ημιαγωγών και της τεχνολογίας που απαιτείται για την κατασκευή τους (ένας τομέας όπου η Ταϊβάν είναι παγκόσμια υπερδύναμη…) εις βάρος της Κίνας, επιδιώκουν να ανακόψουν την πορεία της προς την κορυφή ή, έστω, να επιβραδύνουν τα σχέδια του Σι. Αυτός, άραγε, πώς θα απαντήσει;