«Τρεις κουκουλοφόροι ψευδομάρτυρες»

Ηταν πολύ χρήσιμη η ομιλία, χθες στη Βουλή, του Ανδρέα Λοβέρδου, για την εμπειρία του από την εμπλοκή του ονόματός του (μαζί με εννιά άλλους κορυφαίους πολιτικούς) στη σκευωρία Νοβάρτις – σκοπίμως την ονομάζω σκευωρία διότι, ανεξάρτητα από τη δικαστική τύχη όσων κατηγορήθηκαν ότι έστησαν τις κατηγορίες, η αθώωση και των δέκα αποδεικνύει τη μεθοδευμένη δίωξη για πολιτικούς σκοπούς. Το είχε πει, άλλωστε, και ο Πολάκης. Αν ήθελαν να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, όφειλαν να βάλουν κάποιους πολιτικούς στη φυλακή.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ θεώρησε υποχρέωσή του να κάνει γνωστή στο Κοινοβούλιο την περιπέτειά του, επειδή ήταν αδιανόητες οι μεθοδεύσεις εναντίον του. Επί πέντε χρόνια, σημείωσε, μιλάνε όλοι, αφοριστικά, για εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο, συχνά παρελκυστικά, άλλοτε πάλι ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την ειδησεογραφία, συχνά συκοφαντικά. Στο τέλος αυτής της περιπέτειας, και όντας ο μόνος πολιτικός που ανακρίθηκε και ο τελευταίος που απαλλάχτηκε με βούλευμα, θέλησε να μοιραστεί μερικές πτυχές της περιπέτειάς του. Εως και λίγες μέρες πριν από την απαλλαγή του έβλεπε κατά καιρούς τον εαυτό του να τον κρεμούν στα μανταλάκια: τελευταία φορά, σημείωσε, ήταν όταν η κατηγορουμένη σήμερα Ελένη Τουλουπάκη (την οποία κατηγόρησε στο Ειδικό Δικαστήριο, όπου εξετάστηκε ως μάρτυρας, για δόλο) πήγε στους δικαστές και είπε «Α! Κατατέθηκε εδώ ένα έγγραφο που δεν έχει το όνομα αυτού…», ενώ το έγγραφο αυτό βρισκόταν ήδη στη δικογραφία, είχε το όνομά του και το είχε προσκομίσει ο ίδιος.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είχε αντιληφθεί ότι αντιμετωπιζόταν ως αδύναμος κρίκος, και οι διώκτες του έλπιζαν ότι θα καταφέρουν να τον παραπέμψουν, το επιδίωκαν άλλωστε με ιδιαίτερο ζήλο, ιδίως μάλιστα όταν η περίπτωσή του ήταν ανάμεσα στις τελευταίες που εκκρεμούσαν και έλπιζαν να βρεθεί στο εδώλιο έστω ένας. Ευτυχώς γι’ αυτόν, δεν αντιμετωπίστηκε με προκατάληψη. Μεταξύ άλλων, περιγράφει πως, ενώ για τις υποθέσεις των δέκα πολιτικών που κατηγορήθηκαν κατέθεσαν τρεις προστατευόμενοι μάρτυρες («τρεις κουκουλοφόροι ψευδομάρτυρες», κατά τη φρασεολογία που χρησιμοποίησε) «επί σαράντα ώρες», γι’ αυτόν η ανακρίτρια αρκέστηκε σε έναν μάρτυρα που απάντησε σε ερωτήσεις επί τρεις ώρες. Στην πρώτη περίπτωση, ωστόσο, για τους δέκα, υποβλήθηκαν στους μάρτυρες «μέσα σε μια διάρκεια ενάμισι περίπου έτους, εξήντα τρεις ερωτήσεις από μια κυρία που σήμερα κατηγορείται. Εξήντα τρεις ερωτήσεις!». Στη δεύτερη περίπτωση, γι’ αυτόν, η ανακρίτρια της υπόθεσής του υπέβαλε τον ένα μάρτυρα «σε ενενήντα πέντε ερωτήσεις» σε τρεις ώρες – και η διαφορά ήταν, κατά τη γνώμη του, ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας υπέστη κανονική ανάκριση. «Και παρέπαιε» στη διάρκειά της.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν διεκτραγώδησε απλώς την περιπέτειά του. Παρεμβατικός, υπενθύμισε τη συνταγματική μεταρρύθμιση του 2019 και ζήτησε να έρθει στη Βουλή (σε αυτή τη Βουλή) προς ψήφιση νέος νόμος «περί ευθύνης υπουργών». Διότι υποθέσεις που εμπλέκουν πολιτικούς με υπουργική αρμοδιότητα «πρέπει να τελειώνουν γρήγορα. Με αθώωση, με καταδίκη; Αλλά γρήγορα». Πρέπει να λύνεται γρήγορα η εκκρεμότητα, διότι χρειάζεται να καταλαγιάζει η πολιτική σύγκρουση. Ταυτόχρονα, η συκοφαντική δυσφήμηση πρέπει να γίνει κακούργημα, επειδή μόνο αν έχουν σοβαρές νομικές συνέπειες οι όποιοι επίδοξοι σκευωροί θα σκεφτούν να σύρουν χωρίς σοβαρή τεκμηρίωση αντιπάλους τους.

Μακάρι να έμενε, διορθωτικά για τους θεσμούς μας, το αποτύπωμα της σκευωρίας Νοβάρτις.