«Φως που εκπέμπεις {LF}στα κάτω {LF}απ’ την γη»

Την Νύχτα θα υμνήσω, την γενέτειρα θεών και ανθρώπων.

Νυξ γένεσις πάντων, που και Κύπριν θα την πούμε.

Ακου, μακαρία θεά, αμυδρόφωτ’, αστρόφεγγη.

στην ησυχία χαίρεσαι και στο ήρεμο βαθύπνι.

χαρά συ, τερπνή, ξενύχτια π’ αγαπάς, μάνα ονείρων.

λήθη μερίμνων, γλυκύ των πόνων αναπαμό που έχεις.

υπνοδότρα, πάντων φίλ’, ιππηλάτισσα, θαμπόφεγγη,

ημιτελής, χθόνια κι ουράνια πάλι η ίδια.

έγκυκλη, που παίζεις με θηράματ’ αιθεροπλάνητα.

φως που εκπέμπεις στα κάτω απ’ την γη και ξαναφεύγεις

στην Αδη. Γιατί δεινή ανάγκη τα πάντα κρατεί.

Μα τώρα, μακαρία Νυξ, πάνολβη, σ’ όλους ποθητή,

προσηνής, εισακούοντας λόγι’ ικετευτικής λαλιάς,

ας έλθεις ευμενής κι απόπεμψε θαμπόφεγγους φόβους

Είναι ο ορφικός ύμνος που απευθύνεται στη νύχτα, ο τρίτος από τους 88 που μετέφρασε ο δημοσιογράφος Ανδρέας Χ. Ζούλας για τις εκδόσεις Υδροπλάνο στο «Εγώ, ο Ορφέας και οι ορφικοί ύμνοι». Η μέθοδος μάλιστα που επέλεξε είναι εκείνη της ισοσυλλαβίας, όπως και στις προηγούμενες μεταφράσεις για τις τραγωδίες των Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, τις κωμωδίες του Αριστοφάνη και του Μενάνδρου. «Η ποσοτική εγγύτητα μεταξύ του μεταφραζόμενου στίχου και του στίχου της μετάφρασης – απόδοσης που εξασφαλίζει η ισοσυλλαβία είναι δυνατόν να διασώσει ό,τι μπορεί να διασωθεί από τον εσωτερικό ρυθμό του πρωτοτύπου», σημειώνει ο ίδιος αντί εισαγωγής.

Στο πρώτο μέρος της έκδοσης έχει επιλέξει επίσης να «παρουσιάσει» τον μύθο και τα σπαράγματα γνώσης γύρω από τον Ορφέα μέσω μιας αφήγησης του ήρωα σε «πρώτο πρόσωπο», όπου αποκαλύπτεται και η εποχή του. Στο δεύτερο παρατίθενται οι ορφικοί ύμνοι, καθένας σε ξεχωριστή σελίδα (αρχαίο κείμενο) και στην αντικριστή η μετάφραση. Στο τρίτο μέρος παρατίθεται επίσης μια «εξομολόγηση» του Ορφέα, που αφορά τους παράλληλους βίους της ορφικής και της διονυσιακής λατρείας.