Αν εγώ είχα 50 δισ.

Ολα τα άλλα είναι μια χαρά. Δεν βλέπω να έχω κάνει λάθη πουθενά, ούτε να υστερώ απέναντί του – στην πραγματικότητα, είμαι πολύ καλύτερός του. Τι αδικία, όμως, ότι εγώ δεν έχω τα 50 δισ. που έχει εκείνος.

Το πασίγνωστο πλέον παράπονο του Αλέξη Τσίπρα είναι το παράπονο του κακομαθημένου εγωιστή, που δεν αναγνωρίζει τα λάθη του και δεν προσπαθεί αρκετά: Δεν φταίω εγώ, φταίνε οι συνθήκες. Φταίει η κοινωνία, που όταν είναι άτιμη και κακούργα ως γνωστόν γίνεται «κενωνία». Φταίει κάτι άλλο εξωγενές, πάντως όχι εγώ. Προσπαθήστε να φανταστείτε τον Μητσοτάκη να έλεγε: «Αν δεν είχα την πανδημία, αν δεν είχα τον πόλεμο με τη Ρωσία…». Το παράπονο του Τσίπρα είναι το παράπονο του αδιάβαστου: «Επεσαν δύσκολα θέματα, αν είχαν πέσει πιο εύκολα θα έγραφα τη βάση…». Στο βάθος, πρόκειται για τη γνωστή ιδεολογική βεντέτα του με την ατομική ευθύνη. Εχουμε δηλαδή ταύτιση του ψυχισμού του με την ιδεολογία του. Για να το πω ωμά, τα ψυχολογικά του και τα συμπλέγματά του ο πρόεδρος τα κάνει πολιτική.

ΑΒΥΣΣΟΣ

Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε περιβάλλον που τον κάνει να νιώθει άνετα και τα λέει αυθόρμητα όπως του κατεβαίνουν, αποκαλύπτει τα αβυσσαλέα βάθη της επιπολαιότητάς του. Την περασμένη Παρασκευή, από το πρωινάδικο του Γ. Παπαδάκη, ο Αλέξης Τσίπρας αμφισβήτησε το κύρος των δημοσκοπήσεων, επικαλούμενος το γεγονός ότι δεν τις εμπιστεύεται το 65% της κοινής γνώμης. Εσπειρε, δηλαδή, τα ζιζάνια της συνωμοσιολογίας κι έπειτα κρύφτηκε πίσω από τη γνώμη των πολλών.

Του διέφυγε όμως κάτι βασικό. Ποιος κάνει τις μετρήσεις που καταγράφουν το συγκεκριμένο ποσοστό δυσπιστίας για τις δημοσκοπήσεις; Προφανώς, οι ίδιες οι εταιρείες που κάνουν τις δημοσκοπήσεις και βγάζουν τα «πλαστά» νούμερα υπέρ της κυβέρνησης. Με άλλα λόγια, οι εταιρείες εκτός από διεφθαρμένες είναι και ηλίθιες, διότι πειράζουν τα νούμερα υπέρ των πελατών τους, των «σκοτεινών κέντρων» που έχουν εξαπολύσει τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, αλλά όχι υπέρ του εαυτού τους. Γι’ αυτό κι εγώ μιλώ για αβυσσαλέα επιπολαιότητα του προέδρου. Ο λόγος του, όταν εκφράζεται ελεύθερα, είναι σαν ντοκιμαντέρ σε έναν άγνωστο και τρομακτικό κόσμο, που ούτε υποψιαζόσουν ότι υπήρχε…

ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ

Κατά κανόνα, το Βατερλώ έρχεται στο τέλος μιας λαμπρής πορείας. Πολύ σπανίως, όμως, κάποιοι που δεν τους περισσεύει χρόνος για χάσιμο συμπτύσσουν την πορεία και ξεκινούν κατευθείαν από το Βατερλώ τους. Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν πρέπει να προσπεράσουμε το στραπάτσο που υπέστη με το «καλημέρα σας» η κυβέρνηση της Λιζ Τρας στη Βρετανία.

Ξεκίνησε επιθετικά με ένα πακέτο μείωσης των φόρων, χωρίς μέριμνα για την αναπλήρωση των εσόδων, με αποτέλεσμα να προκαλέσει πτώση της στερλίνας, η οποία έφτασε σχεδόν να ισούται με το δολάριο. Παρά την αναστάτωση και το σοκ, η κυβέρνηση της νέας πρωθυπουργού επέμεινε ότι δεν σκόπευε να πάρει πίσω τα συγκεκριμένα μέτρα και ότι οι παρεμβάσεις της κεντρικής τράπεζας ήταν αρκετές. Αυτά μέχρι προχθές, που η κυβέρνηση Τρας έκανε τη μεγαλειώδη κωλοτούμπα και ανακοίνωσε ότι αποσύρει την κατάργηση της φορολόγησης με 45% των εισοδημάτων άνω των 150.000 στερλινών. Σημειώστε, δε, ότι αυτά τα ενθαρρυντικά για τις προοπτικές της κυβέρνησης συμβαίνουν ενώ συγχρόνως διεξάγεται το ετήσιο συνέδριο των Συντηρητικών. Καλύτερα δεν γίνεται δηλαδή, αλλά για τους Εργατικούς.

Μπροστά σε τέτοιο φιάσκο, η συγγνώμη του αρμόδιου υπουργού Οικονομικών ξαφνιάζει με το ύφος της, που συνδυάζει τη βολική ελλειπτικότητα με την αυτομαστίγωση. Ερωτηθείς αν οφείλει στον κόσμο μια συγγνώμη, απάντησε: «Ακούσαμε τον κόσμο. Και, ναι, υπάρχει ταπεινότητα και συντριβή σε αυτό (σ.σ.: εννοεί την οπισθοχώρησή του). Και είμαι ευτυχής να αναλαμβάνω την ευθύνη». Ακούγεται σαν κλαυσίγελος. Συντετριμμένος μεν, αλλά και όσο πρέπει ασαφής. Λέει, π.χ., ότι «υπάρχει ταπεινότητα και συντριβή» γενικώς και αορίστως· δεν λέει ότι ο ίδιος νιώθει ταπείνωση και συντριβή. Ισως επειδή δεν νιώθει τόση ταπείνωση και συντριβή ώστε να κλονίζεται ο εγωισμός του. Παρ’ όλα αυτά, έστω και μέσα από τα δόντια, τη συγγνώμη την είπε αμέσως. Κάνει διαφορά, όπως και να το κάνουμε, σε σύγκριση με άλλους, που χρέωσαν με 100 δισ. τη χώρα τους και το είπαν «αυταπάτη»…