Στις γραμμές του αντιπάλου

Οσο και αν ο χρόνος είναι μακριά – άνοιξη του 2023 – οι εκλογές είναι κοντά. Ολα ντύνονται με εκλογικό χρώμα, όλα διαβάζονται με αυτό το μέτρο. Η ΔΕΘ εγκαινίασε την προεκλογική σκηνοθεσία.

Με διευκρινισμένους τους όρους της πορείας, επιχειρείται – ας μείνουμε στα δύο μεγάλα κόμματα – μια συνομιλία με την κοινωνία, με επιμονή σε συγκεκριμένα ακροατήρια, προκειμένου να καλυφθούν κενά πολιτικής ή να θεραπευθούν παλαιά τραύματα.

Κάθε προεκλογικού χαρακτήρα δράση απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας, το μεγάλο ακροατήριο είναι ο αποδέκτης, στο πλατύ έδαφος του κοινωνικού σώματος πέφτει, όπως ο σπόρος, το μήνυμα. Το μεγάλο κοινό είναι ο στόχος. Την ίδια ώρα, μέσα στο κοινωνικό σώμα υπάρχουν ποικίλες διαιρέσεις, παράλληλα ή ασυμφιλίωτα συμφέροντα, ομάδες εχθρικές ή φιλικές, δεδομένα, άλλα διαχειρίσιμα και άλλα όχι. Το κόμμα που έχει ασκήσει εξουσία το συνοδεύει αυτή η κατάσταση και στην κάλπη ακούει τη φωνή της.

Οσο και αν η έννοια «κοινό» είναι μια κατασκευή, συναντάμε τη χρησιμότητά της στην εκλογική μάχη. Υπάρχει έτσι το κοινό «νέοι», υπάρχει το κοινό «συνταξιούχοι». Κάποτε υπήρξε το κοινό των κυνηγών! Στην εκλογική διαχείριση η συμβατική αυτή διαίρεση βαραίνει και κανένας σχεδιασμός δεν θα μπορούσε να την αγνοήσει. Καμία έκπληξη λοιπόν να βλέπεις τη συντηρητική-κεντροδεξιά παράταξη, που οι μεγάλες ηλικίες είναι η εκλογική της βάση, να επιδιώκει μια  συνομιλία με τους νέους, που παραδοσιακά είναι προσανατολισμένοι σε «προοδευτική» ψήφο. Η πρόσφατη πολιτική για τη στέγη έχει αποδέκτες νέους ανθρώπους , με την ελπίδα ανταπόδοσης στην κάλπη. Δίπλα, ο ΣΥΡΙΖΑ, στρέφεται στο προνομιακό ακροατήριο της ΝΔ, στους συνταξιούχους, ελπίζοντας, με υποστηρικτικές υποσχέσεις, να αλλάξει τον εις βάρος του συσχετισμό.

Μόνο επιφανειακά ορθές είναι αυτές οι επιλογές, της ευκαιριακά προσανατολισμένης μάχης μέσα στις γραμμές επιρροής του αντιπάλου. Γι’ αυτό θα ήταν και ατελέσφορο να τους μιλούσε κανείς για τη ματαιότητα της προσπάθειας.

Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας