Οι τουρκικές επιστολές στον ΟΗΕ…

Οι τουρκικές επιστολές στον ΟΗΕ…

Με διπλωματία θα την περάσουμε, σήμερα. Εσχάτως βλέπω διπλωμάτες, μήπως και καταλάβω κι εγώ τι παίζει γύρω μας, και ειδικά στα ελληνοτουρκικά. Κι απ’ ό,τι γνωρίζω, δεν είμαι μόνο εγώ. Η φάση «συντρώγω με διπλωμάτες» είναι πολύ δημοφιλής τελευταία, γιατί παλιότερα, ούτε που το σκεφτόσουν – τα πιο βαθιά χασμουρητά. Οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν θέλω να γενικεύω. Ο,τι αναφέρω εν συνεχεία, είναι «προϊόν» ενός γεύματος, ενός lunch break, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, με γνωστό διπλωμάτη, έμπειρο και σοβαρό.

Αφορά τη διαρκή επιστολογραφία της Τουρκίας με τον ΟΗΕ. Η Αθήνα, λοιπόν, δεν έχει αποφασίσει αν θα απαντήσει στην τρίτη επιστολή της Τουρκίας στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, αναφορικά με τις αιτιάσεις της γειτονικής χώρας σχετικά με το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Και αυτό παρά την ισχυρή κριτική που δέχεται το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών, ότι άργησε πολύ να απαντήσει στις προηγούμενες δύο επιστολές των Τούρκων στον ΟΗΕ – άργησε περί τους 9 μήνες, συγκεκριμένα. Η κριτική που ασκείται από διάφορες πλευρές, διπλωματικές κυρίως, στην ηγεσία του υπουργείου των Εξωτερικών είναι πως οι αναπάντητες επιστολές της Αγκυρας άφησαν για μεγάλο διάστημα ένα κενό στο οποίο ενδεχομένως να αναπτύχθηκαν διάφορες απόψεις σχετικά με την κατάσταση που διαμορφώνει στην περιοχή η τουρκική επιθετικότητα.

Ο αντίλογος από την άλλη πλευρά, είναι πως άργησε μεν το ΥΠΕΞ να απαντήσει, αλλά αυτό συνέβη γιατί η κυβέρνηση δεν ήθελε να σταλεί μια απάντηση η οποία να είναι απλά πολιτικού χαρακτήρα. Ηθελε η απάντηση να είναι νομικά ισχυρή, και με επιχειρήματα τα οποία να είναι δομημένα πάνω στο διεθνές δίκαιο, και το δίκαιο της θάλασσας.

«Αυτά τα πράγματα παίρνουν χρόνο, δεν είναι να καθίσει κάποιος να φτιάξει μια επιστολή με την οποία να απορρίπτει η χώρα μας, ως ανυπόστατα και εξωφρενικά όσα διατυπώνουν στις δύο επιστολές τους προς τον ΟΗΕ οι Τούρκοι. Πρέπει η απάντηση να αποδομεί με τεκμήρια και αποδείξεις, όσα η Τουρκία ισχυρίζεται σε αυτές. Ε, αυτά όπως σας είπα θέλουν χρόνο. Δεν είναι εύκολη υπόθεση», μου ανέφερε.

Είναι και αυτή μια εξήγηση, οφείλω να ομολογήσω…

…και η ελληνική απάντηση

Τώρα σε ό,τι αφορά την τρίτη επιστολή που εστάλη στις 17 Σεπτεμβρίου στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες, και που η αποστολή της συμπίπτει χρονικά με την παρουσία στη Νέα Υόρκη του προέδρου Ερντογάν (για την ακρίβεια εστάλη λίγες ημέρες πριν εκείνος απευθυνθεί στον ΟΗΕ), η απάντηση που μου δόθηκε στο σχετικό ερώτημα «αν θα απαντήσουμε», είναι πως δεν έχει αποφασιστεί κάτι ακόμη. Και εδώ είναι η είδηση: στο γιατί, ενδεχομένως, δεν θα απαντήσουμε.

Ο διπλωμάτης καριέρας που προαναφέρω, μου ανέφερε ότι «πιθανή δική μας απάντηση σε αυτή την τρίτη επιστολή της Αγκυρας προς τον ΟΗΕ, θα είναι δηλωτική της πρόθεσής μας να μετάσχουμε σε έναν άτυπο διάλογο δι’ επιστολών. Στέλνουν αυτοί μια επιστολή, απαντάμε εμείς, αλλά αυτό μπορεί να συνεχίζεται στο διηνεκές; Δεν μπορεί. Επίσης το θέλουμε; Οχι, δεν το θέλουμε. Και ο λόγος είναι ότι οι Τούρκοι στην πραγματικότητα με τις επιστολές τους διευρύνουν την ατζέντα ενός θεωρητικού διαπραγματευτικού διαλόγου με την Ελλάδα. Με την κάθε επιστολή εμβαθύνουν στις κατ’ αυτούς ελληνοτουρκικές διαφορές, και αυτό, με μια νέα δική μας απαντητική επιστολή, θα σήμαινε ότι ουσιαστικά αποδεχόμαστε ως βάση διαλόγου με την Τουρκία τα ζητήματα που εκείνη θέτει με τις επιστολές της». Κατά την ίδια πηγή, η τρίτη επιστολή στον ΟΗΕ (την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε δέκα ημέρες μετά τη λήψη της στην έδρα του ΟΗΕ…) εμπίπτει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία και ως εκ τούτου είναι πολύ πιθανόν να μην απαντηθεί.

«Αλλωστε», μου ανέφερε, «ο κ. Γκουτέρες, στον οποίο απευθύνεται και αυτή η επιστολή, ενημερώθηκε πρόσφατα από τον Πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη για την τουρκική επιθετικότητα, και τον αναθεωρητισμό που προκύπτει από τις τουρκικές διεκδικήσεις».

Δεν θα διαφωνήσω, προφανώς εκείνοι (οι διπλωμάτες δηλαδή) ξέρουν καλύτερα για το πώς πρέπει να χειριστούν την κατάσταση…

Τα μυστήρια της Πράγας

Καταλαβαίνω ότι αυτά τα διπλωματικά είναι ολίγον τι… δασύτριχα, όπως έλεγε και ένας κορυφαίος διευθυντής μου, ο αείμνηστος Λέων Καραπαναγιώτης, αλλά αυτή είναι μια «διαβολοβδομάδα» σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, και ως εκ τούτου, θα το συνεχίσω επ’ ολίγον το έργο. Πέμπτη – Παρασκευή συνέρχεται στην Πράγα, σε πρώτη σύνοδο η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα, στην οποία θα συμμετάσχουν εκτός των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, άλλες 17 που είναι εκτός, και μεταξύ τους και η Τουρκία. Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα είναι μια (ωραία) πρόταση που είχε στις αρχές του χρόνου ο Εμανουέλ Μακρόν, και το ζητούμενο θα είναι αν μπορούν αυτές οι χώρες που έτσι κι αλλιώς συνυπάρχουν στη Γηραιά Ηπειρο, να αποκτήσουν μια κοινή πολιτική στέγη. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, λόγω της διαίρεσης στην Ευρώπη, αλλά ο Εμανουέλ είναι αισιόδοξος ότι μπορεί να βρεθεί άκρη, και δεν θα του το χαλάσω εγώ, λέγοντας ότι σιγά μην τα καταφέρετε. Αλλο όμως είναι το θέμα μας: η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο του προέδρου Κυριάκου με τον πρόεδρο Ερντογάν, δημιούργησε κάποιες προσδοκίες, ότι μπορεί και να συναντηθούν, να τα πουν και με κάποιον τρόπο να εκτονωθεί η ένταση που επικρατεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ενημερώνω σχετικά, ότι αυτό ακριβώς το τελευταίο, είναι που λειτουργεί αποτρεπτικά στο να πραγματοποιηθεί μια συνάντηση. Γιατί είναι εξαιρετικά πιθανό αντί της αποκλιμάκωσης να προκύψει περαιτέρω ένταση. Οπότε…

(Φυσικά, υπάρχει και το απρόβλεπτο. Ποτέ δεν ξέρεις…)

«Λαϊκή αγορά» ναρκωτικών

Την τρέλα με τον υπό κατασκευή σταθμό του μετρό στα Εξάρχεια, υποθέτω τη γνωρίζετε. Δεν μπορεί, κάτι θα έχετε ακούσει, λόγω και της ευρείας δημοσιότητας που έχει λάβει η υπόθεση, με τις διαμαρτυρίες, τις πορείες και τις συγκρούσεις με την Αστυνομία αυτών που ανθίστανται στη δημιουργία του σταθμού «για να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας της πλατείας»!!

Το ότι όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι έχει στη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα, ανήκει στην κατηγορία «αντιπολίτευση για τα μπάζα», οπότε ό,τι και να πεις, δεν έχει την παραμικρή σημασία, διότι γνωρίζεις εκ των προτέρων γιατί συμβαίνει.

Το καινούργιο θέμα που αναδύεται στην περιοχή αυτή τη φορά, έχει να κάνει με τον Λόφο του Στρέφη. Τι γίνεται στον Λόφο; Ο δήμος αποφάσισε να τον παραδώσει προς χρήση στην πόλη απαλλάσσοντάς τον διά της αναβάθμισης από την καθημερινή «λαϊκή αγορά» ναρκωτικών κάθε είδους και για κάθε βαλάντιο που ανθεί εκεί.

Ποιον βρίσκει απέναντι όλη αυτή η προσπάθεια; Μα φυσικά τους γνωστούς «δικαιωματιστές» που συγκροτούν ήδη ομάδες διαμαρτυρίες κατά της… αναβάθμισης! Απαιτούν να παραμείνει ο Λόφος ως έχει, διότι όπως γίνεται φανερό, αν τοποθετηθεί φωτισμός, γίνουν διαδρομές, καθαριστεί ο χώρος, φυτευτούν λουλούδια και δένδρα, θα αρχίσουν να κόβουν βόλτες συνταξιούχοι και μαμάδες με μωρά στα καρότσια. Οπότε πάει περίπατο και η «λαϊκή» και αυτοί που την «τρέχουν». Είναι λοιπόν να μην αντιδρούν;

(Α, διάβασα και κάπου, ότι για τα έργα στου Στρέφη, θα τοποθετηθούν λαμαρίνες και αυτό είναι αίσχος. Αίσχος δεν είναι, για λόγους ασφαλείας θα τοποθετηθούν, απλώς δεν θα μπορεί να λειτουργεί η «λαϊκή» από τώρα…)