Μπελκάντο, {LF}έντεχνος και λαϊκός

Το απαράμιλλο μέταλλο της φωνής του, η μπελκάντο εκφραστικότητά του και η μαστορική τεχνική του, και βέβαια τα μεγάλα τραγούδια κορυφαίων δημιουργών που ερμήνευσε, ήταν τα στοιχεία που τον έκαναν να ξεχωρίσει με το «καλημέρα» του στην ελληνική δισκογραφία το 1966. Για περισσότερο από μία δεκαετία ο Σταμάτης Κόκοτας θα ερμηνεύει τη μία επιτυχία μετά την άλλη. Ο ίδιος, παρότι απόλυτος σταρ με δόξα τρανή, δεν θα σταματήσει να αποδίδει τιμές στους συνθέτες και στιχουργούς των τραγουδιών τονίζοντας πως αυτοί έχουν τον πρώτο ρόλο και λόγο.

Θυμάμαι ανάγλυφα τη συνέντευξη που μου παραχώρησε τον Οκτώβριο του 2019. Ανέτρεξε στις παριζιάνικες δόξες του, στάθηκε στο ξεκίνημα της συνεργασίας του με τον Θεοδωράκη στα χρόνια του ’60 που ματαιώθηκε από την εταιρεία, θυμήθηκε τον Απόστολο Καλδάρα και την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη σχέση του με τον άρχοντα της Columbia Τάκη Β. Λαμπρόπουλο, μίλησε για το μεγαλείο του Νίκου Γκάτσου, επεκτάθηκε στο σημερινό τραγούδι και τα δεδομένα του αλλά και στην πολύχρονη δισκογραφική απουσία του που ο ίδιος δεν επιζήτησε, καθώς και σε προσωπικές στιγμές.
Oπως μου δήλωσε χαρακτηριστικά: «Χωρίς γυναίκα δεν υπάρχει ζωή». Oσον αφορά την υπόστασή του τόνισε: «Είμαι λαϊκός τραγουδιστής». Για την επόμενη μέρα, ο Κόκοτας υπογράμμισε: «Είμαι χορτάτος αλλά διψάω ακόμη. Είμαι γεννημένος μαχητής». Επίσης μου εξιστόρησε μια άγνωστη συνάντησή του με τον Μανώλη Χιώτη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50 κι ενώ τον καλούσαν οι «γαλλικές» σειρήνες. Γνωρίζοντας να παίζει κιθάρα και συμμετέχοντας σε Τρίο της εποχής όπου εμφανίζονταν σε διάφορα προγράμματα, βλέποντας την άνοδο του λαϊκού τραγουδιού είχε παραγγείλει ένα μπουζούκι με μαύρη φιγούρα-επικάλυψη στον περίφημο κατασκευαστή Τσακιριάν. Οπως μου διηγήθηκε ο ίδιος ο Κόκοτας, ο Τσακιριάν συνομιλώντας με τον Χιώτη, που ήταν επίλεκτος πελάτης, του είπε για την «παραγγελιά» και ο μέγας Μανώλης ζήτησε από τον οργανοποιό ένα αντίστοιχο. Το μπουζούκι όμως του Χιώτη δεν βγήκε «καϊνάρι» ενώ του Κόκοτα κελαηδούσε. Ο μεγάλος βιρτουόζος δεν κράτησε κακία αλλά όπως είναι φυσικό στεναχωρήθηκε. Ο Κόκοτας όταν πληροφορήθηκε τα καθέκαστα έκανε μια μοναδική κίνηση. Ο ίδιος μού περιέγραψε το γεγονός ως εξής: «Πήγα στον Κήπο του Μουσείου όπου εμφανιζόταν ο Χιώτης πριν αρχίσει το πρόγραμμα. Κρατούσα το μπουζούκι και του το πρόσφερα λέγοντάς του: “Κρατήστε το, κύριε Χιώτη, εγώ είμαι ένας μικρός τραγουδιστής κι εσείς ένας μεγάλος δάσκαλος του λαϊκού τραγουδιού”».

Ο Κώστας Μπαλαχούτης (ogdoo.gr) είναι ερευνητής του λαϊκού τραγουδιού.