Σαράντα τρία χρόνια

Συλλογίζομαι τα τελευταία 43 χρόνια της ζωής μου, πόσο ωραία ήταν με όλες τις αναποδιές και τις περιπέτειες, και σας βεβαιώ δεν θα ήθελα με τίποτα να τα έχω στερηθεί. Ποιος θα το ήθελε; Δεν σας λέω τίποτε πρωτότυπο… Αυτή η σκέψη είναι όμως ο τρόπος μου για να νιώσω, όχι απλώς να καταλάβω, το νόημα της θυσίας της Χαντίς Νατζαφί, της εικοσάχρονης διαδηλώτριας που δολοφονήθηκε στο Ιράν με έξι σφαίρες από την Αστυνομία – ένα από τα δεκάδες θύματα και αυτή του ισλαμικού καθεστώτος τούτες τις μέρες. Γιατί αυτά τα 43 χρόνια είναι η διαφορά ηλικίας που είχα από τη Χαντίς. Είναι αυτό που εγώ είχα, αλλά εκείνη δεν πρόκειται να έχει.

Τίποτε άλλο δεν θαυμάζω περισσότερο από το θάρρος των γυναικών στο Ιράν, που αψηφούν την απειλή του ξυλοδαρμού, του βιασμού, της φυλάκισης, ακόμη και αυτού του θανάτου, για να κατεβούν στους δρόμους και να διαμαρτυρηθούν εναντίον του κτηνώδους καθεστώτος, που σκοτώνει στο ξύλο γυναίκες για μια μπούκλα που ξέφυγε από το χιτζάμπ. Αν ψάχνουμε παραδείγματα γνήσιου ηρωισμού και αυταπάρνησης, εκεί θα τα βρούμε. Στις γυναίκες αυτές, που εξεγείρονται διεκδικώντας τις πιο βασικές ελευθερίες. Αν ψάχνουμε σύμβολα του αγώνα για την ελευθερία, είναι αυτές οι γυναίκες – όχι κάτι κοπρόσκυλα που κάνουν καταλήψεις στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Επίσης, όμως, θαυμάζω, οφείλω να το παραδεχθώ, τη διακριτικότητα με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ συμπαρίσταται (ηθικά, διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος) στον αγώνα τους. Με πόση λεπτότητα το κάνουν οι μπαγάσηδες, ε; Τόσο αριστοτεχνικά, που εμείς δεν το καταλαβαίνουμε! Μόνο από το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είδα μια ανακοίνωση, με την οποία καλούσαν τον κόσμο στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας της περασμένης Τρίτης, έξω από την ιρανική πρεσβεία στο Ψυχικό. Για να μη χαθούν μάλιστα όσοι θα ανταποκρίνονταν στην πρόσκληση, οι προσκαλούντες είχαν την πρόνοια να καταλήγουν την ανακοίνωση ως εξής: «Θα είμαστε στα πανό του Ελληνικού Δικτύου για τη Φεμινιστική Απεργία της 8ης Μάρτη και της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών». Χρήσιμη διευκρίνιση οπωσδήποτε, γιατί μέσα στο πλήθος των 150, το πολύ 200, ατόμων που συγκεντρώθηκαν κινδύνευαν να χαθούν.

Με τόση φασαρία που κάνουν για τις γυναικοκτονίες, θα περίμενα κάτι περισσότερο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι πιο ηχηρό, για να το καταλαβαίνουν και οι άσχετοι, όχι μόνο οι μυημένοι. Εδώ, όμως, να κάνω μια παρέκβαση, για να αποφύγουμε παρεξηγήσεις. Δεν κακίζω καθόλου τη φασαρία για τις γυναικοκτονίες. Καλώς συμβαίνει και πολύ σωστά χρησιμοποιείται ο συγκεκριμένος όρος, για να περιγράψει έναν διακριτό τύπο δολοφονίας, που ξεχωρίζει επειδή εκπορεύεται από την αντίληψη της υποτιθέμενης ανωτερότητας του ανδρικού φύλου. Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό κομμάτι από αυτό που έχω ήδη ξεκινήσει, οπότε το αφήνω για άλλη φορά. Οι αφορμές δεν θα λείψουν, δυστυχώς.

Ακριβώς επειδή αγανακτώ με το υπόβαθρο των αντιλήψεων που προκαλούν τις γυναικοκτονίες και χαίρομαι (όσο και αν είναι οξύμωρο) κάθε φορά που ένα τέτοιο περιστατικό γυναικοκτονίας προβάλλεται από τα ΜΜΕ ως αυτό που είναι, με ξενίζει η διακριτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, βρε παιδιά, τέτοια σιωπή; Υποθέτω ότι ο λόγος μπορεί να είναι οι καλές σχέσεις με την Ισλαμική «Δημοκρατία» του Ιράν, που παραδοσιακά είχε η λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά, μετά την πτώση της δικτατορίας Τσαουσέσκου, με την οποία είχε μέχρι τότε μια ειδική σχέση.

Αλλωστε, υπάρχουν και  πολιτικοί λόγοι που επιβάλλουν στη ριζοσπαστική Αριστερά τη «σύνεση», δηλαδή τη σιωπή ή, κοινώς, τη μούγκα. Το Ιράν είναι δοσμένο ψυχή τε και σώματι στη μάχη με την «αυτοκρατορία του Σατανά», όπως λένε τις ΗΠΑ. Είναι ένας υπολογίσιμος παράγων αμφισβήτησης της Δύσης και του συστήματός της στο διεθνές προσκήνιο. (Π.χ., συντηρεί τη σύγκρουση Σιιτών – Σουνιτών, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η θέση της Δύσης στη Μέση Ανατολή και να ανοίγουν ευκαιρίες διείσδυσης για τη Ρωσία). Είναι φρόνιμο, λοιπόν, να το κακοκαρδίσει η ριζοσπαστική Αριστερά με τα παράπονά της για τη μεταχείριση των γυναικών;

Βλέπουμε, δηλαδή, να βάζουν τις καλές σχέσεις με το Ιράν πάνω από τις γυναίκες, όπως βάζουν τους εγκληματίες του κοινού ποινικού πάνω από τους φοιτητές, στην περίπτωση της πανεπιστημιούπολης. Συγχωρήστε με, που θα το επαναλάβω, αλλά δεν βλάπτει: όσοι έχουν τέτοιες θέσεις δεν κάνουν πολιτική, κάνουν πόλεμο με τα μέσα της πολιτικής.