Μέρες προπολεμικές

«Η Τζόρτζια Μελόνι είναι πολιτική εγγονή του Μουσολίνι και ας τον έχει -υποκριτικά ασφαλώς – αποκηρύξει. Οι παππούδες μας ξεφτίλισαν τον Μουσολίνι το 1940. Τι πρέπει άρα εμείς να κάνουμε; Να ντυθούμε γυναίκες της Πίνδου και να φωνάξουμε «αέρα!»…».

«Εχθροί μας οι μπάτσοι. Οι μπάτσοι πάντα και παντού. Χώρια που – όπως έλεγε το παλιό εκείνο σύνθημα – πουλάνε την ηρωίνη, ψήφιζαν σε μεγάλο ποσοστό Χρυσή Αυγή. Ο Ρομάν Γαβράς γύρισε μια ταινία με τίτλο «Αθήνα». Οχι τη δική μας Αθήνα αλλά ένα σύμπλεγμα πολυκατοικιών στα παρισινά προάστια στο οποίο ξεσπούν πρωτοφανείς ταραχές που εξαπλώνονται σε ολόκληρη τη Γαλλία και την οδηγούν σε εμφύλιο. Ο Ρομάν Γαβράς ανατέμνει τη ζοφερή πραγματικότητα. Αναδεικνύει τις τρομακτικές της αντιφάσεις. Δείχνει την ωμή κρατική επιβολή μα και τον χουλιγκανισμό των απελπισμένων. Τους ισλαμικούς θύλακες, τις μικρές τοπικές μαφίες. Την Ακροδεξιά που δρα σαν ύπουλος χαμαιλέων. Ο Ρομάν Γαβράς δεν ισχυρίζεται πως οι εξεγερμένοι έχουν κάθε δίκιο με το μέρος τους. Ούτε καν ότι η αστυνομία είναι ένας ολότελα βρωμερός μηχανισμός, η μήτρα του κακού. Ο Ρομάν Γαβράς δεν μας αρέσει. Εφόσον δεν κάνει στρατευμένη τέχνη, αφού δεν εικονογραφεί συνθήματα, μάλλον συμβιβασμένος θα είναι. Μάλλον στο σύστημα θα έχει ξεπουληθεί…».

«Αποκαλύφθηκε προχθές πως την Πολυτεχνειούπολη είχαν για ορμητήριό τους τρεις σπείρες εμπόρων ναρκωτικών και διαρρηκτών. Τι χρεία έχουμε περαιτέρω αποδείξεων; Τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα υποθάλπουν – αν όχι και γεννούν – την παρανομία. Το έγκλημα. Οι φοιτητές συνεπώς, για οποιονδήποτε λόγο και να διαμαρτύρονται και να διαδηλώνουν, εξυπηρετούν τις συμμορίες. Πρόκειται, στην ελαφρύτερη περίπτωση, για χρήσιμους ηλίθιους. Τσακίστε τους! Στείλτε τα ΜΑΤ να τους τουλουμιάσουν, απαγορέψτε τους να οργανώνονται, να διεκδικούν! Νόμος και τάξη».

Οι παραπάνω απόψεις – οι πρώτες δύο αριστερές, η τρίτη δεξιά – διατυπώνονται ευθαρσώς από ανθρώπους που διαθέτουν δήθεν γνώση. Πολιτική συγκρότηση. Τις ακούς, τις διαβάζεις και τραβάς τα μαλλιά σου.

Αυτό λοιπόν έχουν καταλάβει στα τριάντα τους ή στα εβδομήντα τους; Πως η πραγματικότητα είναι ένας παιδότοπος, μια αλάνα, όπου οι καλοί παίζουν ξύλο με τους κακούς; Οτι απαιτείται απλώς να διαλέξεις στρατόπεδο και να προπονηθείς στο μίσος, στον εμπρηστικό – και ξύλινο συνάμα – λόγο; «Σκατά στα μούτρα της Μελόνι! Και στους κυρ-Παντελήδες που την ψήφισαν! Καλώς τους πρόσφυγες, τους μετανάστες έστω, που μας έρχονται στον Εβρο και στα νησιά! Ζήτω οι διαφορετικότητες, θάνατος στην πατριαρχία, πότε θα φτιάξουμε επιτέλους στην Ελλάδα κοινόχρηστες τουαλέτες για τους ρευστόφυλους, τους non-binary, τους genderfluid;». Κι από την άλλη μεριά, «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» και «Εκτρωση ίσον Φόνος».

Απελπισία με πιάνει με τη ρηχότητα, με τη βλακεία ένθεν κακείθεν. Πόσω δε μάλλον που υποψιάζομαι ότι αποτελεί συνειδητή επιλογή.

Γιατί να σκέφτομαι; Γιατί να αμφιβάλλω; Γιατί να υποβάλλω τις – συναισθηματικής προέλευσης – ιδεοληψίες μου στη βάσανο της κοινής λογικής; Γιατί να κάτσω να διαβάσω τι υποστήριζει ο Μαρξ ή ο Καρλ Πόπερ στο «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της»; Μου φτάνουν και μου περισσεύουν τα πέντε τσιτάτα που έχω αποστηθίσει. Πως «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» κι ότι «η θρησκεία όπιο των λαών». Εάν πάλι είμαι δεξιός, θα σας μιλήσω για τα εγκλήματα του Στάλιν και του Μάο. Για το Κατίν και την Πηγάδα του Μελιγαλά. Θα ανάψουν γρήγορα τα αίματα, τα επιχειρήματα θα διαδεχθούν βρισιές και κατάρες.

Ποτέ άλλοτε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, τα μαύρα σύννεφα στον διεθνή ορίζοντα δεν πύκνωναν τόσο απειλητικά. Ποτέ ο δημόσιος διάλογος διεθνώς δεν ήταν τόσο αφελής, τόσο πολωτικός, τόσο στείρος. Ισως το ένα να φέρνει το άλλο. Οσο χαζεύουν οι άνθρωποι, όσο ταμπουρώνονται στα κουτάκια τους, τόσο τρέφονται και θεριεύουν οι δυνάμεις της καταστροφής. Κι όσο ζυγώνει ο όλεθρος, τόσο οι λαοί παραδίδονται στη νιρβάνα. Οπως τα πρόβατα που τα ναρκώνουν πριν τα σφάξουν.

Εχω ολοένα κι εντονότερη την αίσθηση πως ζούμε μέρες προπολεμικές.