Tα αναλγητικά και {LF}ο κίνδυνος καρδιακής ανεπάρκειας {LF}σε διαβητικούς

Η καρδιακή ανεπάρκεια έχει χαρακτηριστεί η πανδημία του 21ου αιώνα, καθώς ευθύνεται για τις περισσότερες νοσηλείες ασθενών ηλικίας άνω των 65 ετών σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες. Μάλιστα, υπολογίζεται ότι στη χώρα μας νοσεί το 2%-4% του γενικού πληθυσμού, με τα περιστατικά να έχουν τριπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια.

Αυτό συμβαίνει γιατί εκτός από τις διάφορες μορφές καρδιοπάθειας που καταλήγουν σε καρδιακή ανεπάρκεια, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου, με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα των μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, όπως η ιβουπροφαίνη και η δικλοφενάκη. Πρόκειται για μια κατηγορία ευρέως συνταγογραφούμενων αναλγητικών η οποία είχε, ήδη από προηγούμενες μελέτες, συσχετιστεί με την καρδιακή ανεπάρκεια στον γενικό πληθυσμό.

Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει νέα έρευνα από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης, η οποία κάνει ένα βήμα παραπέρα υποστηρίζοντας ότι, ειδικότερα, τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που ακολουθούν θεραπεία με τα εν λόγω φάρμακα, είτε μακροπρόθεσμα είτε βραχυπρόθεσμα, έχουν διπλάσιες πιθανότητες εκδήλωσης καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτό οφείλεται στην αυξημένη κατακράτηση υγρών που προκαλούν τα αντιφλεγμονώδη μη στεροειδή, αλλά υπάρχουν ενδείξεις και περί άμεσης βλάβης στο μυοκαρδιακό κύτταρο.

Για τις ανάγκες της έρευνας (1998-2021) αξιοποιήθηκαν στοιχεία από μητρώα της Δανίας για 331.189 άτομα με διαβήτη τύπου 2 και μέσο όρο ηλικίας τα 62 έτη, καθώς και συνταγογραφήσεις συγκεκριμένων μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου από την ένταξή τους στη μελέτη, το 16% είχε τουλάχιστον μία ιατρική συνταγή για τα αναλγητικά και το 3% τουλάχιστον τρεις, με τους περισσότερους να λαμβάνουν ιβουπροφαίνη και δικλοφενάκη, ενώ στα 5 χρόνια παρακολούθησής τους σημειώθηκαν 23.308 νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια.

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα αντιφλεγμονώδη αυξάνουν κατά 78% τον κίνδυνο για καρδιακή ανεπάρκεια σε διαβητικούς ασθενείς άνω των 80 ετών και κατά 68% σε όσους έχουν φτωχό γλυκαιμικό έλεγχο. Αντιθέτως, άτομα με ρυθμισμένο διαβήτηκαιενήλικοι κάτω των 65 ετώνδεν φάνηκαν να κινδυνεύουν από τη χρήση των συγκεκριμένων σκευασμάτων.

Είναι σημαντικό ο ασθενής με καρδιακή ανεπάρκεια να συμβουλεύεται πάντα τον θεράποντα ιατρό του και με τη βοήθειά του να αξιολογούν τα οφέλη και τους κινδύνους και να καταλήγουν στην καλύτερη θεραπευτική επιλογή.

Ο Κώστας Τσιούφης είναι καθηγητής Καρδιολογίας ΕΚΠΑ – Α’ Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική στο «Ιπποκράτειο» Αθηνών