Χριστίνα Σαραντοπούλου

Το όνειρο στη ζωή των ανθρώπων είναι ένα παραπάνω αίνιγμα όπως ολόκληρη η ύπαρξή του. Υπήρξα ένα παιδάκι υπνοβάτης και μαζί με όλα τα άγνωστα εκείνης της περιόδου δεν καταλάβαινα γιατί το βράδυ ήμασταν όλοι αλλού. Εβλεπα συχνά όμορφα όνειρα, σαν ταινίες σινεμά. Θεωρούσα τυχερές τις μέρες που θυμόμουνα τα όνειρά μου και χαμένες νύχτες αυτές που ήταν κενές. Σιγά σιγά απέκτησα μια ιδιαίτερη σχέση με όλη αυτή την εικονική μυθοπλασία που δεν θέλησα να την επικοινωνήσω ποτέ. Ούτε λόγος βέβαια για ερωτήσεις τέτοιου τύπου με τους ενήλικες της εποχής. Εχω ισχυρές μνήμες και εικόνες από την παιδική ζωή των ονείρων μου και ιδιαίτερα θυμάμαι ένα συγκεκριμένο σπίτι που δεν ήταν το δικό μας και ήταν πάντα το ίδιο. Εμοιαζε τότε σαν απόφαση όταν μεγάλωνα να φτιάξω εκείνο το σπίτι. Να μπω μέσα στην εικόνα του ονείρου μου. Μετά ξεθώριασε ανάμεσα στις νέες προοπτικές της ζωής μου.

Κάθε όνειρο ήταν παρόν στη σκέψη μου για κάποιες ώρες της ημέρας. Ηταν φανερό ότι διεκδικούσε παραπάνω ερμηνείες και εντάχθηκε ανεπιφύλακτα στον χώρο των φοιτητικών μου αναζητήσεων. Ξυπνούσα με τετραδιάκι και στυλό, κατέγραφα τα όνειρα, κατά την προτροπή του βιβλίου, η ερμηνεία των Ονείρων του Φρόιντ, που μόλις είχα ανακαλύψει και έτσι έγινε γενναία πεποίθησή μου, ο μηχανισμός συγκαλυμμένης εκπλήρωσης απωθημένων επιθυμιών. Ακολουθούσε μία δική μου ερμηνεία και ανάλυση που μάλλον μόνο λάθος θα ήταν. Χωρίς όμως τότε να το καταλάβω, είχε αρχίσει σκαλί το σκαλί, η κατάδυση στο άγνωστο υπόγειο της ψυχής μου.

Ισχυροποιήθηκε έτσι η συνήθεια να ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά, ώρες ατέλειωτες. Να ονειροβατώ, όχι για να φαντασιώνομαι απραγματοποίητους καημούς, αλλά να αποφασίζω κάθε μέρα με διαφορετικό τρόπο και λόγο, τις αιτίες που συνέβαιναν τα γεγονότα. Ατέλειωτο ταξίδι που ακόμη συνεχίζεται. Υπήρχε φυσικά ο καμβάς έτοιμος από πάντα. Ακόμα ηχεί στ’ αφτιά μου η στεναχώρια που πλανιόταν για την αφηρημάδα μου, στην οικογένεια. Ο εκ των υστέρων απολογισμός μου, με βεβαιότητα αποφάσισε ότι ήταν το ισχυρότερο όπλο της φαρέτρας μου. Η λεγόμενη ονειροπόληση έγινε σκέψη που ωρίμαζε ζυμωμένη με πράξεις. Απέκτησε φανερά άλλη ιδιότητα, έγινε δημιουργική, καρποφόρα, ελπιδοφόρα, μαγική. Στη δεκαετία του ’80 ανακάλυψα τον Χ. Λ. Μπόρχες σε μια πολύ ξεχωριστή στιγμή της ζωής μου. Η σκέψη και η σχέση του μεγάλου τυφλού ανοιχτομάτη με το όνειρο, έδωσε μια άλλη ερμηνεία στα πάντα μέσα μου. Μου ξεκαθάρισε και επιβεβαίωσε την ταυτόχρονη σχέση των πραγμάτων του σύμπαντα κόσμου. Τη σχέση του αφανούς μέσα μου, με το σύμπαν.

Δεν ξέρω ακόμη τι ρόλο παίζει το όνειρο της νύχτας στη ζωή μου, ξέρω ότι συχνά με επηρεάζει η ερμηνεία που του προσδίδω, όμως γοητεύομαι περισσότερο από αυτό που θα ονόμαζα, το όνειρο της ημέρας. Η σύνδεση των δύο ονείρων είναι φανερή. Φανερή και η ύπαρξη των δύο χώρων στη ζωή μας. Πολλές φορές το τελευταίο όνειρο της νύχτας δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις που μου επιβεβαιώνουν ότι και στους δύο χώρους υπάρχω εγώ κάπως διαφορετικά όμως και ίδια. Μάτια ερμητικά Κλειστά, την ίδια στιγμή Ολάνοιχτα!

«… είδα την κυκλοφορία του σκοτεινού μου αίματος, είδα το πλέγμα του έρωτα και τη μεταμόρφωση του θανάτου, είδα το Αλεφ απ’ όλα τα πρίσματα, …είδα το πρόσωπό μου και τα σωθικά μου, είδα το πρόσωπό σου και ζαλίστηκα και έκλαψα, γιατί τα μάτια μου είχαν δει αυτό το μυστικό και επαγωγικό πράγμα που οι άνθρωποι έχουν καπηλευθεί, τ’ όνομά του, μα που κανένας από αυτούς δεν το ‘χει δει ποτέ: το ασύλληπτο σύμπαν».

Το δικό μου Αλεφ είναι το δικό μου Ονειρο και έχει τις δικές του περιγραφές και εικόνες μέσα στον δικό μου κόσμο, μέσα στον σύμπαντα κόσμο.

Η Χριστίνα Σαραντοπούλου είναι γλύπτρια έργων αστικού τοπίου. Τον Αύγουστο τοποθετήθηκε έργο της στην πλατεία της Ιστιαίας στην Εύβοια με τίτλο «Ανθρωπος και Φύση». Πρόσφατα τη συναντήσαμε στην Art Athina 2022. Συνεχίζει να εργάζεται και να εκθέτει τα έργα της