«Λυπάμαι, δεν θα μπορέσω»

Να σας γνωρίσω τη Μελίνα. Η Μελίνα γεννήθηκε το 1993 στην Πελοπόννησο και ανήκει στη γενιά των Millenials. Μεγάλωσε στη σκιά δύο μεγαλύτερων αδελφών που είχαν όνειρο να τικάρουν όλα τα κουτάκια που είχαν ετοιμάσει για αυτούς οι μεγάλοι: να σπουδάσουν, να βρουν μια καλή δουλειά, να αγοράσουν σπίτι, να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Η αρχή της οικονομικής κρίσης τη βρήκε μαθήτρια σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, διψασμένη να εξερευνήσει τον κόσμο, να γνωρίσει τη ζωή και τα μυστικά της. Ισα που πρόλαβε να τελειώσει μια Σχολή Γραφιστικής στην Αθήνα και να κολλήσει το πρώτο της ένσημο σε μια διαφημιστική εταιρεία όπου η φράση «ωράριο εργασίας» ήταν το πιο σύντομο ανέκδοτο. Μέχρι να καταλάβει αν θέλει να γίνει σαν τους συναδέλφους της που ξημεροβραδιάζονταν στο γραφείο για να μείνει ο πελάτης ικανοποιημένος, η οικογενειακή επιχείρηση στο χωριό χρεοκόπησε και η ίδια αναγκάστηκε να παραμείνει στο πόστο της μέχρι τον χειμώνα της πανδημίας και την άνοιξη του πρώτου λοκντάουν. Η εμπειρία της τηλεργασίας και οι συζητήσεις μέσω βιντεοκλήσεων με φίλους από κάθε γωνιά της Γης άναψαν μέσα της τη σπίθα της αμφισβήτησης, η οποία τελικά έβαλε φωτιά στο σενάριο μιας καριέρας σε διαφημιστική. Τον πρώτο καιρό της ελευθερίας έπεσε με τα μούτρα σε ό,τι αγαπούσε περισσότερο: κεραμεική, λογοτεχνία, ταξίδια.

Οταν σώθηκαν τα ευρώ και η σπιτονοικοκυρά της άρχισε να διαμαρτύρεται, η Μελίνα χρειάστηκε να βρει το κουράγιο να αναμετρηθεί με το είδωλό της στον καθρέφτη και να προσπαθήσει να πείσει το 28χρονο αγρίμι που έβλεπε μπροστά της ότι θα πρέπει να στριμώξει τις επιθυμίες για περιπέτεια και δημιουργία σε ένα κουτάκι για να ξαναπιάσει στασίδι στον εργασιακό στίβο, εκεί που συνήθως παρατηρούσε τους άλλους να τρέχουν. Μιλώντας 3 ξένες γλώσσες, βρήκε γρήγορα θέση σε τηλεφωνικό κέντρο πολυεθνικής, στην εξυπηρέτηση πελατών. Τώρα εργάζεται πάλι από το σπίτι, μόνο που πλέον τηρεί ευλαβικά το ωράριο εργασίας της, ενώ για κάθε παραπάνω λεπτό που της ζητείται η συνηθέστερη απάντηση είναι ένα ευγενικό «λυπάμαι, δεν θα μπορέσω».

Kάθε πρωί, η ίδια σκέψη στροβιλίζεται πάνω από την πήλινη κούπα του καφέ που έχει φτιάξει με τα χέρια της: αν θα είναι αυτή η μέρα που θα παραιτηθεί ξανά. «Θέλω να ζήσω, νιώθω ότι πετάω 8 ώρες από τη ζωή μου για έναν μισθό που δεν φτάνει ούτε μέχρι τη μέση του μήνα» λέει με ένταση όποτε της ζητούν οι δικοί της εξηγήσεις. «Θα ‘θελα να ‘μαι κοντά στη φύση, να έχω χρόνο να σκεφτώ και ένα εργαστήρι να φτιάχνω τα κεραμικά μου χωρίς να ριζώσω εκεί, να ορίζω εγώ το πού και το πότε, να είμαι ελεύθερη».

Η Μελίνα θαυμάζει τις γυναίκες στο Ιράν που δίνουν τη μάχη τους για ισότητα και δικαιοσύνη. Στενοχωριέται για την αδιαφορία των ισχυρών μπροστά στην κλιματική κρίση. Της φαίνεται αδιανόητο ότι τα κράτη δίνουν τόσα λεφτά για όπλα, ότι συνομήλικοί της υποχρεώνονται να πολεμήσουν και ότι όλος ο πλανήτης κρατά την ανάσα του πάνω από ένα κουμπί που αν πατηθεί θα φέρει την απόλυτη καταστροφή. Η ρητορική των ελληνικών κομμάτων την αφήνει αδιάφορη, αν δεν της προκαλεί και αρνητικά συναισθήματα. Βρίσκει τον λόγο τους παρωχημένο, το ενδιαφέρον τους για τα δικαιώματα προσχηματικό, ενώ απορεί γιατί δεν ασχολείται κανείς με τα προβλήματα της δικής της γενιάς που όλοι λένε ότι είναι το «μέλλον».

Μέσες-άκρες, αυτή είναι η Μελίνα, που οι ειδικοί θα κατέτασσαν στο κίνημα της «Μεγάλης Παραίτησης» και συγκεκριμένα στην «αθόρυβη» εκδοχή του, που ήδη λέγεται ότι κοστίζει 7,8 τρισ. δολάρια στην παγκόσμια οικονομία. Οσοι παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή της Μελίνας, εκτός από προεκλογικές χειραψίες, στόριζ με σκυλάκια και ηρωικούς περιπάτους στις λαϊκές αγορές, ίσως να άξιζε να σταθούν λίγο, να ακούσουν την ηχηρή σιωπή μιας γενιάς με τόσο θορυβώδεις ελπίδες και ανησυχίες. Μιας γενιάς που όταν κάνει το μπαμ, το ωστικό κύμα θα είναι τόσο εκρηκτικό που θα σαρώσει στο πέρασμά του τη ζωή όπως την ήξεραν εκείνοι που τη σχεδίασαν, πέφτοντας τόσο έξω.