«Το τέλος που ήθελα»

Δάκρυσαν και τα… τσιμέντα της Ο2 Arena του Λονδίνου. Δάκρυσαν όσοι βρέθηκαν στις κερκίδες και όσοι παρακολουθούσαν από την τηλεόραση. Δάκρυσαν οι αθλητές, αντίπαλοι στο γήπεδο, φίλοι έξω από αυτό. Δάκρυσε όλος ο φίλαθλος κόσμος. Για κανέναν δεν ήταν εύκολο να συνειδητοποιήσει ότι δεν θα ξαναδεί τον Ρότζερ Φέντερερ να παίζει επαγγελματικό τένις. Μετά από 24 χρόνια στα courts, περισσότερα από όσα έχει ζήσει ως τώρα μακριά από αυτά, δεν ήταν εύκολο ούτε για τον ίδιο. Στο «αντίο» του η συγκίνηση χτύπησε… κόκκινο.

Οταν οι Αμερικανοί Σοκ και Τιαφό πήραν τον τελευταίο πόντο και τη νίκη απέναντι στους Φέντερερ – Ναδάλ στο πρώτο διπλό του Laver Cup το βράδυ της Παρασκευής, όλο το γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι. Επί τουλάχιστον πέντε λεπτά οι θεατές, που είχαν γεμίσει ασφυκτικά τις κερκίδες της Ο2 Arena χειροκροτούσαν θερμά τον Ρότζερ Φέντερερ, ο οποίος άφησε τη ρακέτα του για να μπορεί να χαιρετά τον κόσμο και να σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια του, που έτρεχαν ασταμάτητα.

Μαζί του έκλαιγαν και οι συναθλητές του. Οι τενίστες από τις ομάδες της Ευρώπης και της Αμερικής, που παραταγμένοι στην άκρη του court τον χειροκροτούσαν βλέποντάς τον να κάνει το γύρο του θριάμβου. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς, ο Ματέο Μπερετίνι δεν μπορούσαν να κρύψουν τη συγκίνησή τους. Κι όταν ο Φέντερερ τελείωσε τον γύρο του θριάμβου, τον πήραν στα χέρια τους και τον πέταξαν στον ουρανό.

Η Μίρκα, η σύζυγός του, παρακολουθούσε συγκινημένη κι όταν ο Ελβετός κινήθηκε προς το μέρος της δακρυσμένος, έπεσε στην αγκαλιά του. Είναι ο άνθρωπος που ο ίδιος ο Φέντερερ έχει πει ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της καριέρας του. Μαζί της μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και τα τέσσερα παιδιά τους (δύο αγόρια και δύο κορίτσια), που βλέποντας τον πατέρα τους να κλαίει, ξέσπασαν κι αυτά σε κλάματα. «Είμαι πολύ χαρούμενος, δεν είμαι στενοχωρημένος», προσπάθησε να τα καθησυχάσει ο Φέντερερ.

«Μια υπέροχη μέρα»

Και στη συνέχεια, μιλώντας πια σε όλο το κοινό, εξήγησε: «Είναι μια υπέροχη μέρα. Φόρεσα για μια ακόμα φορά τα παπούτσια μου και το απόλαυσα. Αισθανόμουν κάποια στιγμή μέσα στο παιχνίδι ότι κόντευα να τραυματιστώ, όμως όλα πήγαν καλά». Οχι απλώς καλά, αλλά άψογα, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς. Στο τελευταίο του παιχνίδι ο Φέντερερ πρόσφερε αρκετές στιγμές από αυτές που τον έκαναν θρύλο του παγκόσμιου τένις. Πέρασε το μπαλάκι μέχρι και ανάμεσα από την αντένα και το φιλέ, σε ένα χτύπημα που έκανε όλη την Ο2 Arena να σηκωθεί στο πόδι!

«Είναι το τέλος στο οποίο ήλπιζα, το τέλος το οποίο ήθελα. Ηταν απίστευτο να παίζω με τον Ράφα στην ίδια ομάδα και να έχω όλους αυτούς τους θρύλους κοντά μου. Απίστευτο και υπέροχο. Δεν ήθελα να αισθανθώ μόνος εκεί έξω. Ημουν με παιδιά που έχουμε δουλέψει μαζί για χρόνια.

Δεν μπορούσα να προβλέψω μια τέτοια πορεία, ξεκίνησα παίζοντας με τους φίλους μου και κατέληξα εδώ σήμερα. Ηταν υπέροχα, διασκέδασα πάρα πολύ, τόσοι πολλοί άνθρωποι με στήριξαν. Περάσαμε τόσο ωραία όλα αυτά τα χρόνια. Η σύζυγός μου θα μπορούσε να μου είχε ζητήσει να σταματήσω εδώ και καιρό, αντίθετα με προέτρεψε να συνεχίσω. Σας ευχαριστώ όλους».

Συγκλονιστική ήταν η εικόνα του Ράφα Ναδάλ. Καθισμένος δίπλα στον μεγάλο αντίπαλο και φίλο του, έκλαιγε κι αυτός ασταμάτητα μαζί του βλέποντάς τον να γνωρίζει από το κοινό την αποθέωση που του έπρεπε. «Ηταν δύσκολη μέρα και στο τέλος έγινε πολύ συγκινητική. Ετρεμα λίγο. Ηταν τεράστια η τιμή να είμαι μέρος αυτής της εκπληκτικής στιγμής της ιστορίας του αθλήματός μας. Ενα σημαντικό μέρος της ζωής μου φεύγει μαζί με τον Ρότζερ, διότι έχει υπάρξει δίπλα μου ή απέναντί μου σε μεγάλες στιγμές. Είμαι περήφανος που ήμουν μέρος της καριέρας του, κατά έναν τρόπο. Και χαρούμενος που τελειώνουμε την καριέρα μας ως φίλοι μετά από όσα μοιραστήκαμε στα court ως αντίπαλοι», είπε ο μεγάλος Ισπανός στη συνέντευξη Τύπου.

«Αυτή η στιγμή δεν θα υπήρχε αν ο Ρότζερ δεν μου έδινε την ευκαιρία να ονειρευτώ. Του χρωστώ αυτή τη στιγμή. Σ’ αγαπώ με όλη μου την καρδιά», έγραψε στο Τwitter ο Στέφανος Τσιτσιπάς, αναρτώντας βίντεο με το στιγμιότυπο της αγκαλιάς του με τον Φέντερερ. «Δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ, γιατί σκεφτόμουν ότι έκλαιγε στον ώμο μου ο Ρότζερ. Σκεφτόμουν τι έχω κάνει για να αξίζω κάτι τέτοιο», δήλωσε χθες και ο Ματέο Μπερετίνι.

Η αναγνώριση της αξίας και της επιρροής του από τους αθλητές που ονειρεύονται να τον διαδεχθούν, είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του Ρότζερ Φέντερερ αυτά τα 24 χρόνια…