Ομιλία

Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τον ενθουσιασμό για την ομιλία του Μητσοτάκη στον ΟΗΕ.

Δηλαδή τι έκανε; Βγήκε και μας τάραξε στη διεθνολογία.

Ενώ είναι προφανές ότι ο κόσμος στη Γενική Συνέλευση περίμενε να ακούσει για το Predator, την πανεπιστημιακή αστυνομία και τη (νεκρή ή ζωντανή) Μαρία στον Εβρο.

Ο Μητσοτάκης όμως δεν είπε τίποτα στον ΟΗΕ για τη συγκάλυψη που επιχειρείται στην εξεταστική επιτροπή. Δεν είπε λέξη για τον Σπίρτζη. Ούτε καν για τον σκορπιό.

Αντιθέτως εμφανίστηκε να απαντά στην Τουρκία ήρεμα και μετρημένα όπως ένας κανονικός πολιτικός. Οχι σαν βλαχοδήμαρχος.

Θέμα ύφους, θα μου πείτε. Παιδείας. Υποθέτω και ακροατηρίου. Μεταξύ μας νομίζω ότι ο Ερντογάν έκανε μάλλον ανοησία να παίξει μπάλα σε ένα γήπεδο όπου ο Μητσοτάκης έχει σαφώς το πάνω χέρι.

Συμπέρασμα; Απλό. Μετά το καλοκαίρι, μετά τη ΔΕΘ, μετά τη Νέα Υόρκη, μετά και τις δημοσκοπήσεις, βρισκόμαστε πάλι με σύστημα ενάμισι κόμματος.

Εχουμε ένα κόμμα που διεκδικεί τη διακυβέρνηση. Να δούμε αν θα το επιτύχει.

Και μισό κόμμα που φιλοδοξεί να μαζέψει τίποτα ξέμπαρκους για παρέα. Να δούμε τι θα καταφέρει.

Φοβούμαι όμως ότι χωρίς κάποια μείζονα ανατροπή αυτό το δεδομένο θα μας συνοδεύσει έως τις δεύτερες κάλπες. Από εκεί και πέρα βλέπουμε…

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση δεν κλονίστηκε όπως είχαν εξαγγείλει οι αγωνιστές του Διαδικτύου. Ούτε ο Μητσοτάκης έπαθε κανένα στραπάτσο για να παραιτηθεί.

Ασε που ο Ερντογάν (και ο Κοντιάδης…) θα πρέπει το επόμενο διάστημα να μαζέψει κάπως τα πολλά «γιοκ» διότι δεν βλέπω τον Μητσοτάκη να φεύγει άμεσα.

Και ένα δεύτερο συμπέρασμα. Η αντιπολίτευση χρειάζεται να γίνει πιο ανταγωνιστική αν θέλει να μπει στο παιχνίδι.

Προς το παρόν είναι εκτός. Κυρίως εκτός θέματος.

Διότι δεν είναι μόνο η σύγκριση του Μητσοτάκη με τον Τσίπρα στην οποία δεν χρειάζεται να επεκταθώ.

Είναι και οι υπόλοιποι. Πώς θα εμπιστευθούν οι πολίτες μια διακυβέρνηση που κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει, ποιοι την αποτελούν και γιατί;

Ή, ακόμη χειρότερα, ποιος θα εμπιστευθεί σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης την Αχτσιόγλου που μπερδεύει τους φόρους με τα έσοδα ή τον Πολάκη που θεράπευε τον κορωνοϊό με φάρμακα για άλογα ή τον ναύαρχο Αποστολάκη απέναντι σε Τούρκους και Ρώσους;

Μακάρι λοιπόν οι άνθρωποι να γίνουν ανταγωνιστικοί, ακόμη και στη διεθνή παρουσία τους. Θα είναι καλό για τη δημοκρατία και τη χώρα.

Αλλά έως τότε το βέβαιο είναι πως κάπως έτσι μπήκε το φθινόπωρο. Και να δούμε πώς θα βγει.